१३. सेंदरीं हें देवी दैवतें । कोण तीं पुजी भुतेंकेतें ॥ आपुल्या पोटा जीं रडतें । मागती शितें अवदान ॥१॥
आपुले इच्छे आणिकां पीडि । काय तें देईल बराडी ॥ कळों ही आली तयाची जोडी । अल्प रोकडी बुद्धि अधरा ॥२॥
दासीचा पाहुनरउखतें । धणी देईल आपुल्या हातें ॥ करूणाभाषणउचितें । हें तों रितें सतंत शक्तिहीन ॥३॥
काय तें थिल्लरीचें पाणी । ओठ न भिजे न फिटे धणी ॥ सीण तरी आदीं आवसानीं । क्षोभे पुरश्चरणीं दिलें फळ ॥४॥
विलेपनें बुजविती तोड । भार खोल वाहाती उदंड । करविती आपणयां दंड । ऐसियास भांड ह्मणे देव तो ॥५॥
तैसा नव्हे नारायण । जगव्यापक जनार्दन ॥ तुका ह्मणे त्याचें करा चिंतन । वंदूं चरण येती सकळें ॥६॥
