संत एकनाथ अभंग १९०१ ते २०००

येउनी नरदेहा गमविलें आयुष्य । नाहीं हृषीकेश स्मरला मनीं ॥१॥
मुखें नाहीं केलें देवाचें स्मरण । ऐसा अधम जन जाहलों देवा ॥२॥
नाहीं तें ऐकलें कीर्तन संतांचे । कर्ण बधिर साचें जाहलें देवा ॥३॥
करें नाही केला दानधर्म कांहीं । ऐसा अपराधी पाहीं जाहलों देवा ॥४॥
चरणन चालती तीर्थयात्रेप्रती । ऐसा आत्मघाती जाहलों देवा ॥५॥
एका जनार्दनीं संसारांचा छंद । नाहीं तो गोविंद आठविला ॥६॥

कासया निर्मिला अपवित्र संसार । न घडे विचार योग्यायोग्य ॥१॥
दिननिशीं मना द्रव्याची वासना । परी नारायणा स्मरण नाहीं ॥२॥
ऐसी मी भुललों प्रपंच लिगाडीं । एक जनार्दनीं उडी घाली देवा ॥३॥

कासया संसार लाविला छंद । तेणें हा गोविद अंतरला ॥१॥
न कळे दिवस जातो तेंकळेना । संसार फिरतसों ॥२॥
एका जनार्दनीं भाकितो करुणा । माझिया वचना चित्त द्यावें ॥३॥

आशामनीषातृष्णा बांधिती दावणीं । सोडवी चक्रपाणीं संतसंगें ॥१॥
कामक्रोधालोभ याचा पसर । पाडिती विसर तुझा देवा ॥२॥
मोह ममता भ्रांति ढकलिती कूपीं । दावीं पैं सोपी वाट आम्हां ॥३॥
जनार्दनाचा एका विनवी सर्वांतें । भजा एकचित्तें विठोबासे ॥४॥

आशा पाश देवा नको या संसारी । नका चौर्‍यायंशीं फेरी वेरझार ॥१॥
सोडवी देवा कुंसगा टाकुन । मन तें उन्मन तुझे चरणीं ॥२॥
एका जानर्दनीं मनोगत सिद्धि । कैं कृपानिधी पुरवाल ॥३॥

जन्म जरा मरण व्याधी । ही तो उपाधी लागलीसे ॥१॥
लिगाड तेंमुळीं वायां । जैसी छाया अभ्रीची ॥२॥
विषयकर्दमाचें मेळीं । विठ्ठल वनमाळीं येवो आतां ॥३॥
एका जनार्दनीं ध्यास । अवघीं आस पायां पैं ॥४॥

संचित माझे वोखटें देवा । तुम्हीं केशवा काय करा ॥१॥
पहा वासुकी शिवकंठीं । क्षुधा पोटी वायूची ॥२॥
एका जनार्दनीं शरण । कर्माची गहन पैं माझें ॥३॥

धांव रे धांव आतां । दीनवत्सला रामा । संसारसंग गोष्टी । मी गुंतलों कामा ॥१॥
तारुण्य अभिमानें । अंगा भरला ताठा । विषयसंपतीचा । मज फुटला फाटा ॥२॥
विषय भोगितांना । देह पोसलें माझें । स्वाहित आठवेना । ध्यान चुकलों मी तुझें ॥३॥
विषया मिकलिलों । तुज शरण मी आलों । एका जनार्दनीं पायीं । लीन मी जाहलों ॥४॥

धांव नारायण । माझ्या दुःखाच्या निरसना ॥१॥
संसारें मी कष्टलों । तुजलागीं शरण आलों ॥२॥
कोण सोडवील आतां । तुजविन जी अनंता ॥३॥
तूचि मायबापा । निवारिसी सर्व तापा ॥४॥
एका जनार्दनीं पाय । धरुनियां चित्तीं राहे ॥५॥

धांवे धांवे श्रीहरी । निवारीं संसार बोहरीं ॥१॥
आडलियाचा विसांवा । धांवे पावे तुं केशवा ॥२॥
तूं दीनदयाळ हरी । आपुले आम्हां जतन करी ॥३॥
अंकित भक्तांचा । ऐसी बोले वेदवाचा ॥४॥
एकाएकीं जनार्दनीं । आठ सहस्त्र बोले वाणी ॥५॥

तुजविण आम्हां कोण आहें देवा । धांव यादवराया मायबापा ॥१॥
पडिलोंसे डोहीं प्रपंच आवर्ती । कोण करी शांति तुजविण ॥२॥
जन्ममरणाचा पडिलासे फेरा । सोडवी दातारा मायबापा ॥३॥
एका जनार्दनीं धांवे लवलाहीं । येवोनियां हृदयीं ठाव देई ॥४॥

सांडिला प्रपंच जाहलोंसे उदास । सर्वभावें कास धरिली तुमची ॥१॥
आतां माझे हित करीं गा देवराया । नाही तरी वाया सहज गेलों ॥२॥
लौकिकांची चाड नाहीं मज शंका । तुम्हावांचुनी एका पाडुरंगा ॥३॥
एका जनार्दनीं पायाची आवडी । सर्व माझी जोडी नाम तुझें ॥४॥

ब्रीदावळी करे आपुली जतन । आलों मी शरण जनार्दन ॥१॥
राखीं माझी लाज पतित पतित । तुझा मुद्रांकित रंक एक ।२॥
काम क्रोध लोब दंभ अहंकार । हे हेहीं अनिवार सोसवेना ॥३॥
आशा मनीषा माया सखीया सांगातिणी । करिती गौसणी सदा जीवा ॥४॥
चित्त वित्त आशा लागलीसे पाठीं । इहीं जीवे साठी केली मज ॥५॥
जनार्दना शरण अनन्य पैं एका । काये वाचे देखा चरणीम विनटला ॥६॥

तुमच्या चरणांपरतें । शरण न जाण आणिकातें ॥१॥
ऐसे चरण पावन । उद्धरिले असंख्य जन ॥२॥
चरणरजांचें ध्यान । शंकरक करितो आपण ॥३॥
एका जानर्दनीं शरण । धरिलें चरण न सोडी जाण ॥४॥

अहो करुणाकरा पतितपावना । आमुच्या वचना चित्त द्यावें ॥१॥
दिन मी हीन रंकाहुनी रंक । म्हणोनियां देह शरण तुम्हां ॥२॥
आमुचें सांकडें वारुनिया देवा । द्यावी तुम्ही सेवा एका चित्तें ॥३॥
एका जनार्दनीं संकल्प हा दृढ । आतां नाहीं गुढ तुम्हापुढें ॥४॥

त्रिभुवनीं तुमची थोरी । पतितपावन म्हणती हरि ॥१॥
तें हें तारक सत्यनाम । शंकराचा तूं विश्राम ॥२॥
ब्रीद गाजे पतिताचें । तिहीं लोकी तुमचें साचें ॥३॥
शरण एका जनार्दनीं । आम्हीं पतित तूं पावन ॥४॥

पोटींचे बाळ अवगुणी वोखटें । परी मायबाप स्नेहो मोठें ॥१॥
तयापारी उदरा आलों जी स्वामी । अवगुणांच्यापरी नुपेक्षा तुम्हीं ॥२॥
गुण नाहीं तेथे कर्म कैंचे धड । परी मायाबाप वाटतसे कोड ॥३॥
एका जनार्दनीं उद्भव साचें । म्हणोनि हरिदासा कौतुक त्यांचे ॥४॥

जेणें जेणें आमुच्या मना समाधान । तें तें करुं ध्यान तुमचें देवा ॥१॥
करुनाकर तुम्हीं पतितपावना । अहो नारायणा वेदवंद्या ॥२॥
भाकितसों कीव होऊनि उदास । आता निराश नका करुं ॥३॥
एका जनार्दनीं नका दुजें आतां । अहो रुक्मादेवीकांता पाडुरंगा ॥४॥

शरणागता कृपाळु उदार पंढरीराणा । जाणतसे खुणा अंतरीच्या ॥१॥
तिहीं त्रिभुवनी चाले एक सत्ता । म्हणोनि तत्त्वतां कींव भाकी ॥२॥
करुणाकर तुम्ही भक्तांची जीवन । हें आम्हां वचन श्रुतिवाक्य ॥३॥
एका जनार्दनीं आलोंसें शरण । काया वाचा मन जडलें पायीं ॥४॥

साचपणें माझें करावें धांवणें । काया वाचा मनें शरण तुम्हां ॥१॥
अहो पंढरीया नका आतां दुजें । विश्रांती सहज तवचरणीं ॥२॥
एका जनार्दनीं माझा अभिमान । वाढविलें आपण म्हणोनियां ॥३॥

बहु उतावीळ । पाडुरंग तु दयाळ ॥१॥
मागेंतरिलें बहुतां । माझी असो द्यावी चिंता ॥२॥
दयाळ तूं पाडुरंगा । मज धरावें वोसंगा ॥३॥
सेवा तुम्हीं देवा । केली दुर्बळाची केशवा ॥४॥
उचिताउचित । एका जर्नादनीं मात ॥५॥

भजन नाही मी अकार्मी वायां । अभिनव अवगति जाली देवराया ॥१॥
नीचानीच मीच एकु । मजवरी उपवरी वर्ते सकळ लोकु ॥२॥
अंधाअध अधोगत पाही । मजहुनी अंधाअंध कोनी नाहीं ॥३॥
एका जानर्दनीं नीच हा नेला । मुंगेयाचे पाई सगळा सामावला ॥४॥

पंचाननें मज घेतलें वेढुन । नेताती काढुन प्राण माझें ॥१॥
गजेंद्राकारणें त्वांघातलीं उडी । तैसा लडसवडीं धांवे देवा ॥२॥
तुजवांचून मजनाहीं आधार । एका जानर्दनीं पार उतरीं देवा ॥३॥

अहो नारायणा । सांभाळावें आम्हां दीना ॥१॥
आमुची राखावी ती लाज । परंपरा हेंचि काज ॥२॥
सांभाळावे ब्रीदावळी । करुणाकल्लोळीं दयाळ ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । करुणाकर पतितपावन ॥४॥

थोर अन्यायी दयघना । सांभाळीं दीना आपुल्या ॥१॥
वारंवार क्षणक्षणीं । मस्तक चरणीं तुमच्या ॥२॥
कुर्वडीन आपुली काया । तुमचे पायांवरुनी ॥३॥
एका जनार्दनीं तुमचा दास । न करी उदास तयासी ॥४॥

तुम्हीं कृपांवतं देव । माझा हेवा चुकवावा ॥१॥
सांपडलो काळाहातीं । उगवा गुंती तेवढी ॥२॥
माझें मन तुमचे चरणें । राहो चक्रपाणी सर्वदा ॥३॥
शरण एका जानर्दनीं । तुम्हीं धनी ब्रह्मांडीं ॥४॥

आम्हां तुमचा भरंवसा । सांभाळावें जगदीशा ॥१॥
आपुली आपण जतन करा । ब्रीदावली हे दातारा ॥२॥
आम्हीं पतितांनी कोडें । तुम्हां घातलें सांकडें ॥३॥
शरण एका जानर्दनीं । मोक्ष मुक्ति तुमचें चरणीं ॥४॥

वायां बोभाट अनंता । शरणगता उपेक्षिलिया ॥१॥
अपमानाचें भातुकें । तुम्हां सुखे देतील ॥२॥
एका परीस एक थोर । तुमचा बडिवार चालुं नदेती ॥३॥
विनती जनर्दनाचा एका । देवा लौकिका सांभाळा ॥४॥

तुम्ही बहुतांचे केलेंसे धांवणें । आतां नारयणें कठेण केलें ॥१॥
हो उनी उदास अवलोकितो दिशा । पुरवा माझी इच्छामायाबापा ॥२॥
एका जानर्दनीं त्रैलोकीं नाम । तुम्हीं तो निष्काम देवा बहु ॥३॥

धांवण्या धांवतां न लावा उशीर । हा श्रेष्ठाचार मागें आला ॥१॥
गुणदोष नाहीं पाहिले कवणाचे । केलें बहुतांचे धांवणें देवा ॥२॥
एका जनार्दनीं पतितपावन । हें तों तुम्हां वचन साजतसे ॥३॥

जाणा पाळूं कळा । कृपाळुवा जी दयाळा ॥१॥
कां हो आतां उपेक्षिलें । मज दीनासी ये वेळें ॥२॥
पाहतं वास देऊनी धीर । कां हो पडियेला विसर ॥३॥
चित्त सर्व तुमचें पायीं । कृपावंत भेटी देईं ॥४॥
एका जनार्दनीं एकपणें । तया नाहीं दुजें पेणें ॥५॥

तुम्हीं कूपाळु कृपाळु । विश्वजन प्रतिपाळ ॥१॥
म्हणोनि येतों काकुलती । कूपाळुवा श्रीपती ॥२॥
एका जनार्दनीं देवा । सर्व सारुनि पायीं ठेवा ॥३॥

अनाथाचा नाथ दीनाचा दयाळ । म्हणवोनि सांभाळ करीं माझा ॥१॥
तुज ऐसा देव नाहीं त्रिभुवनीं । म्हणोवोनि चरणीं विनटलों ॥२॥
बापा जनार्दनीं कृपा करीं दान । सांभाळीं वचन आपुलें तें ॥३॥
एका जनार्दनीं भेटी देई देवा । संतपायीं भावा मिठी पडी ॥४॥

आनदाचा भोग घालीन आसनीं । वैकुंठनिवासनी तुझेंनावें ॥१॥
येई वो विठ्ठले अनाथाचे नाथे । पंढरी दैवते कुळदेवी ॥२॥
आपुलें म्हणावें सनाथ करावें । एका जानर्दना वंदावें संतजना ॥३॥

कैं तयामागें चरण चालती । ऐशी वाटे खंती दिनराती ॥१॥
कैं या मनाची पुरेल वासना । कैं मिठी चरणा देईन जीवें ॥२॥
कैं हें भाळ ठेवीन चरणीं । कैं पायवनी घेईन सुखें ॥३॥
एका जनार्दनीं कैं होईल कृपादान । कैं नारायण प्रेमें भेटे ॥४॥

वारंवार देही हेचिं पैं वासना । अखंड चरणा घालीन मिठी ॥१॥
हा माझा नवस आठवीन पाय । आणिक तें कांहीं नेणें दुजें ॥२॥
संअल्पासी कैं येईल । कैं धीरा धीर होईल मन ॥३॥
एक जनार्दनीं अखंड वासना । पुरवा नारायणा देउनी भेटी ॥४॥

कृपाळु माउली उभी भीमातटीं । लागलीसे आशा जीवासी मोठी ॥१॥
कई भेटेल माझा मायबाप । उजळोनी दीप ओवाळीन श्रीमुख ॥२॥
शुन्य स्थावर व्यापुनी वेगाळा राहे । एका जानार्दनीं वंदीन त्याचे पय ॥३॥

हीच मुख्य उपासना । तुमच्या चरणां दंडवत ॥१॥
गुणदोष पाहुं नका । कीर्तनीं सुखा लुटवें ॥२॥
संतचरणीं सदा भाव । करा वाव संसार ॥३॥
लडिवाळ जनार्दनीं एका । कीव देखा भाकितसे ॥४॥

कैं मनींची इच्छा पुरेल ही धांव । पाहीन पंढरीराव जाऊनियां ॥१॥
आलीया जन्माचें होईल सार्थक । निवारेल दुःख भव पीडा ॥२॥
कैं हें मस्तक ठेवीन चरणीं । पाहीन डोळे भरुनी श्रीमुख तें ॥३॥
एका जनार्दनीं कैं होईन पात्र । नासेल समस्त तापत्रय ॥४॥

माहेरींची वास पाहीन मी डोळां संतांचा पैं मेळा येतां देखें ॥१॥
घालुनी दंडवत लागेन मी पायीं । जीव हा उतराई करुनी सांडीं ॥२॥
कुर्वडीन काया तयावरुन भावें । जीवें वोवाळावें जीवलगा ॥३॥
आषाढी कार्तिकी प्रेमे करिती वारी । तयांची मी थोरी काय वानुं ॥४॥
एका जनार्दनीं धन्य ते दैवाचे । निरंतर वाचे विठ्ठलनाम ॥५॥

मागणें हेंचि माझे देवा । दुजेपा दुरी ठेवा ॥१॥
मी तुं ऐसी नको उरी । जनार्दना कृपा करी ॥२॥
रंक मी एक दीन । माझें करावें स्मरण ॥३॥
नीच सेवा मज द्यावी । एका जनार्दनीं आस पुरवावी ॥४॥

आम्ही दीन तूं दीनानाथ । तिहीं लोकीं तुझी मात ॥१॥
आम्ही पतित तूं पावन । ऐसें साजे नामभिधान ॥२॥
आम्ही अनाथ तूं कैवारी । ऐसे तुझी आहे थोरी ॥३॥
आम्ही दीन तूं वत्सल । ऐकीला तो ऐसा बोल ॥४॥
नको धरुं दुजे आतां । कृपाळु तूं दीनानाथा ॥५॥
एका शरण जनार्दनीं । ऐसें चालत आलें दुरुनी ॥६॥

संपत्ती संतती मजला नावडे । स्वरुप आवडें तुझें देवा ॥१॥
तुझ्या रुपी सुख माझिया लोचनां । आणिक नारायणा न पाहती ॥२॥
हस्त इच्छिताती तुज भेटावया । सेवाहि कराया सर्व काळ ॥३॥
चित्त जडलें पायीं सदा सर्वकाळ । राहिली तळमळ तयाची ते ॥४॥
एका जनार्दनीं तुझें नाम मुखीं । नको अणिका सुखीं गोवुं मज ॥५॥

वारंवार संतसंग । गाऊं अभंग हरि नाम ॥१॥
वाचे किर्ति पाय पंथीं । आणिकांची स्तुति न गाऊं ॥२॥
एकविधपणें राहूं । वाचे गाऊं विठ्ठल ॥३॥
एका जनार्दनीं सेवा । तुमचें देवा दास्यत्व ॥४॥

मज तो आणिक नाहीं चाड । येवढी जोड पायांची ॥१॥
वास द्यावा पंढरीचा । संतांचा समागम ॥२॥
कीर्तनीं नाचेन महाद्वारी । गरुडपारी कान धरुनी ॥३॥
ऐसें लडीवाळ तान्हें । एका जनार्दनें पोसणें ॥४॥

माझें मन राखोनी पायीं । करा समाधान देहीं ॥१॥
हेंचि मागतों साचार । वारंवार जोडोनी कर ॥२॥
ब्रह्माज्ञानाची आटी । नका योगाची कसवटी ॥३॥
भुक्ति मुक्ति नका आड । ब्रह्मा सायुज्यता भीड ॥४॥
लागती चरणा । शरण एका जनार्दना ॥५॥

माझें मन अति चंचळ । त्यासी बांधा तुम्हीं सबळ ॥१॥
मग तें कोठें नव जाय । तुमचे सोडोनियां पाय ॥२॥
सुखदुःखाचेम कारण । मनचि हें अधिष्ठान ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । मनें मनासी बंधन ॥४॥

माझें मन राहो तुझे पायीं । वास पंधरीचा देई ॥१॥
जन्न्म देशी भलते परी । वाचे राम विठठल हरी ॥२॥
जन्मासी या भिणें । हें तों आम्हा लाजिरवाणें ॥३॥
मोक्ष मुक्तिंतें देवा । नको गोऊं तयाठाया ॥४॥
म्हणे जनार्दनीं एका । संतसंग द्यावा निका ॥५॥

वाउगे बोल जाती वायां । पंढरीराया कृपेविण ॥१॥
तुमचा छंद वसो मनीं । संतचरणीं वास सदा ॥२॥
नको आत्मस्थिति वायां शीण । तुम्हांवीण दयाळा ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । मनाचें मोहन तुम्ही माझें ॥४॥

जेथें जेथें मन जाईल वासना । फिरवावें नारायण हेचि देई ॥१॥
वारंवार द्यावा नामाचा आठव । कुबुद्धिचा ठाव पुसा सर्व ॥२॥
भेदाची भावना तोडावी कल्पना । छेदावी वासना समूळ कंद ॥३॥
एका जनार्दनीं नका दुजा छंद । रामकृष्ण गोविंद आठवावा ॥४॥

येवढा पुरवा मनींचा छंद । वाचे गोविंद आठऊं द्या ॥१॥
मग मी तुमच्या न सोडीं पायां । कारीन काया कुर्वंडीं ॥२॥
वारंवार क्षणक्षणा । संत चरणीं वंदीन ॥३॥
दुजा नका काहीं हेत । एका जनार्दनीं मागत ॥४॥

मागणें तें एक आम्हांप्रती द्यावें । निरंतर यावें जागरणा ॥१॥
या हरिदासांचा संग बरवा । आनंदें राघवा गाऊं गीतीं ॥२॥
जो न लभे तप तीर्थदानीं । तो हरिकीर्तनीं तिष्ठातसे ॥३॥
जनार्दनाचा एका म्हणे । कृपा करणें जागरणें ॥४॥

सर्वभावें विनवणी । मस्तक चरणीं देवाच्या ॥१॥
सदा रुप पहावें डोळां । वाचे चाळा हरिनाम ॥२॥
निजध्यास कीर्तनाचा । समागम तो संतांचा ॥३॥
एका शरण जनार्दनीं । ठाव मागतसे चरणीं ॥४॥

आमुच्या निजसुखधामा । तुझें चरण पुरुषोत्तमा ॥१॥
आम्हांवरी कृपा करा । उद्धरा दातारा दीनासी ॥२॥
देऊनियां नाम कीर्ति । वसवा मूर्ति हृदयीं ॥३॥
एका शरण जनार्दनीं । ठाव मागतसे चरणी ॥४॥

तुमचे वर्णितं पोवाडे । कळिकाळ पायां पडे ॥१॥
तुमचे वर्णिती बाळलीला । तें तुज आवडे गोपाळा ॥२॥
तुमचें वर्णील हास्यमुख । त्यांचे छेदिसी संसारदुःख ॥३॥
तुमचे दृष्टीचे दरुशन । एका जनार्दनीं तें ध्यान ॥४॥

कांहीं न करुं आणिक आन । वाचे गुण गाऊं तुमचे ॥१॥
पाहुं डोळेभरी मुख । तेणें सुख इंद्रियां ॥२॥
न करी कोना ताडातोडी । आहे खोडी दूर करुं ॥३॥
एका जनार्दनीं प्रमाण । वाचे नारायण आठवुं ॥४॥

श्रवणीं ऐकेन तुमचें गुणनाम । वाचे आणिक काम न करीं न कांहीं ॥१॥
डोळें भरुनियां पाहीन श्रीमुख । सुखाचें तें सुख हृदयांत ॥२॥
अष्टभावें कंठीं दाटेन सगद्रद । सांडोनी भेदाभेद आन देवा ॥३॥
एका जनार्दनीं यापरतें प्रेम । आन नाहीं विषम मजपाशी ॥४॥

तुम्हीं उदार कृपाळ । मागें केलें प्रतिपाळ ॥१॥
तैसे मज सांभाळावें । वदनीं वदवावें नाम तुमचें ॥२॥
आशापाश नका मोह । याचा निःसंदेह पाडावा ॥३॥
एका जनार्दनीं विज्ञापना । परिसा दीन दासाची ॥४॥

नेणें साधन पसारा । व्रता तपाच्या निर्धारा ॥१॥
आवडी गाऊं तुझें नाम । तेणें पुरती सर्वकाम ॥२॥
आणिक न करुं चावटी । आगमनिगम आटाआटी ॥३॥
न करीं साधन कांहीं । एका जनार्दनीं पाहीं ॥४॥

देवा तुम्ही आहांत समर्थ । काय मागूं मी पदार्थ ॥१॥
देणे द्याला तरी हेंचि द्यावें । संतचरंण मी वंदावें ॥२॥
दुजे मागणें सायासी । नाहीं नाहीं हषीकेशी ॥३॥
बोलतसे तोंडभरी । ऐसें नका म्हणें हरि ॥४॥
अंकित मी तुझा देवा । एका जनार्दनीं ठेवा ॥५॥

दास्यत्व करीन मी देवा । माझी पुरवा आस तुम्ही ॥१॥
देऊनियां कृपादान । निरवावें जाण संतांसी ॥२॥
मग ते धरितां आपुलें करीं । होती कामारी भुक्ति मुक्ति ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । तुमचें महिमान न कळे ॥४॥

नामधारकाचा । दास होईन मी साचा ॥१॥
आणिक नको थोरपण । वाचे वंदी त्याचे गुन ॥२॥
नामीं सदा वसो हेत । हेंचि मागणें मागत ॥३॥
हेंचि द्यावें कृपादान । एका जनार्दनीं शरण ॥४॥

माझिया जीवीं आवडे । संतसमागम रोकडे ॥१॥
हेंचि द्यावें कृपादान । कृपाळू तूं नारायण ॥२॥
एका जनार्दनीं म्हणवी दास । त्याची पुरवावी आस ॥३॥

तुम्ही उदार सर्वगुणें । मी रंकपणें रंकाहुनी ॥१॥
काया वाचा आणि मन । केलें समर्पण तव चरणीं ॥२॥
आणिक नाहीं कांहीं चाड । सेवा दृढ संतांची ॥३॥
एका जनार्दनीं तुमचा दास । आहे आस पायांची ॥४॥

दास्य करुं हरिदासाचें । तेणें जन्माचें सार्थक ॥१॥
बुद्धि वसो तुमचे नामीं । आणिका कामीं न गुंतो ॥२॥
संसार तो पारिखा जाहला । या विठ्ठला पाहतां ॥३॥
पालटला भेदाभेद । एका जनार्दनीं आनंद ॥४॥

हेचि देवासी विनंती । संतसेवा दिवसरातीं ॥१॥
वास देई पंढरीचा । नामघोष कीर्तनाचा ॥२॥
सदा सर्वदा नाम मुखीं । दुर्जें नको कांही पारखीं ॥३॥
एका जनार्दनीं हरीचा दास । म्हणतां पुरें सर्व आस ॥४॥

देवा माझे मन लागों तुझें चरणी । संसारव्यसनीं पडों नेदी ॥१॥
नामस्मरण घडो संतसमागम । वाउगाची भ्रम नको देवा ॥२॥
पायीं तीर्थायात्रा मुखीं राम नाम । हाचि माझा नेम सिद्धि नेई ॥३॥
आणिक मागणें नाहीं नाहीं देवा । एका जनार्दनीं सेवा दृढ देई ॥४॥

उपासना हीच बरी । वाचे हरि हरि म्हणावें ॥१।
कायदुसर्‍याचे काम । वाचें नाम आठवितां ॥२॥
चातकाचा जैसा नेम । पुर्न काम हरि हरि करी ॥३॥
एकविध आमुचा भाव । एका जनार्दनचि देव ॥४॥

पुर्वीचिया मतांतरा । सांपडला बरा आम्हां मार्ग ॥१॥
नाहीं कोठें गोंवा गुंतीं । ऐसें गर्जती हरिदास ॥२॥
वाचें नाम करें टाळी । साधन कली उत्तम हें ॥३॥
धालों कीर्तनीं प्रेमानंदें । वाचें आनंदें गाऊं गीत ॥४॥
एका जनार्दनीं धरली कास । नाहें आस दुसरी ॥५॥

वरपांग सोंग नको माळा मुदी । ठाव संतपदी देई देवा ॥१॥
प्रेमभाव देई प्रेमभाव देई । मागणें दुजें नाहीं आणिक तें ॥२॥
नाम मुखीं सदा संतांचा सांगात । प्रेम हृदयांत विठोबाचे ॥३॥
एका जनार्दनीं हा माझा निर्धार । जन्माची वेरझार तोडी देवा ॥४॥

पायांचें चिंतन । माझे हेंचि भजन ॥१॥
भजनाचा मुख्य भाव । चित्तीं चिंतन लवलाहीं ॥२॥
हेतु दुजा मनीं । ठेऊं नका चक्रपाणी ॥४॥
मज पायां परतें । नका ठेवुं जी निरुतें ॥५॥
कृपाळुंजी देवा । एका जनार्दनीं ठेवा ॥६॥

गुंतलों प्रपंचीं सोडवी गा देवा । देई तुझी सेवा जीवेंभावें ॥१॥
न लगे धन मान पुत्र दारा वित्त । सदां पायीं चित्त जडोनि राहो ॥२॥
वैष्णवांचा दास कामारी निःशेष । हेचि पुरवी आस दुजें नको ॥३॥
एका जनार्दनीं करीत विनंती । मागणें श्रीपति हेंचि द्यावें ॥४॥

जयजयाची देवाधिदेवा । पंढरीरावा श्रीविठ्ठला ॥१॥
भुक्ति मुक्तिनका कांहीं । लिगाड तेहि मज आतां ॥२॥
भाळी भोळी घ्यावी सेवा । होचि देवा विनवणी ॥३॥
एका जनार्दनीं तुमचा दास । त्याची आस पाया पैं ॥४॥

माझें मन तेथें वसों । आणीक नसों दुजें कांहीं ॥१॥
होईन हरीचा वारकरी । करीन वारी पंढरीची ॥३॥
शरण एका जनार्दनीं । करी विनवणी येवढी ॥४॥

हेंची माझी मणींची आस । करा दास सेवेसी ॥१॥
नका कांही गुंतांगुतीं । लिगाड फजिती मज मांगें ॥२॥
संसार तो फलकट । दाखवा आट पंढरी ॥३॥
एका जनार्दनीं विनंती । पुढती करुणा असो द्या ॥४॥

तुमच्या सेवेचा महिमा । मज न कळें पुरुषोत्तमा ॥१॥
पुजा करणे कवणें रीती । नेणें जपमाळ हातीं ॥२॥
स्नानसंध्या न कळे कांहीं । मन असो तुझें पायीं ॥३॥
तुम्हां मागणें इतुकें । एका जनार्दनीं द्यावें कौतुकें ॥४॥

शरण शरण नारायणा । आम्हां दीना तारावें ॥१॥
मागें बहु शीण पोटीं । पाडा तुटी तयाची ॥२॥
संसाराचा चुकवा हेवा । मागील उगवा गुंती ते ॥३॥
तुम्हीं कृपा केल्यावरी । मी निर्धारी पात्राची ॥४॥
शरण एका जनार्दनीं । तुम्हीं तो धनी त्रैलोक्याचे ॥५॥

सर्वभावें शरणागत । जाहलों निश्चित कृपाळु ॥१॥
आतां कळे तैसे करीं । तुम्हीं उदार श्रीहरी ॥२॥
मी आलों असे शरण । कृपा करणें उचितची ॥३॥
शरण एका जनार्दनीं । ऋद्धिसिद्धि तुमचे चरणीं ॥४॥

शरण आलों तुझियां पायां । कॄपानिधी देवराया ॥१॥
पशु उद्धरिलें गजासी । गणिका नेली वैकुंठासी ॥२॥
ऐसा कृपेचा कोंवळा । भक्ता अधीन गोपाळा ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । हीच लाधली निजखुण ॥४॥

अहो देवा गुणनिधाना । परिसा विज्ञापना माझी एक ॥१॥
माझें मज आश्वासन । देखिल्या चरण तुमचे ॥२॥
हेंचि माझी करुणा करा । भक्ति अवधारा भोळी ते ॥३॥
शरण एका जनार्दनीं । माझा विनवणी परिसावी ॥४॥

तुझिया कृपेचें पोसणें मी दीन । करीं तुं जतन जनार्दना ॥१॥
अंकित मी दास कायामनेंवाचा । हेलावा कृपेचा करी देवा ॥२॥
कदा नुपेक्षिसी आलिया शरण । हें मागोनी महिमान चालत आलें ॥३॥
एका जानार्दनीं कॄपेचा वोरस । करी जगदीश मजवरी ॥४॥

मज तों अधिकार नाहीं । शरण आलों तुझें पायीं ॥१॥
तुम्हीं पशु गजातें उद्धरिलें । गणिके तारिलें कुंटनीसी ॥२॥
ऐशी शरणागत माउली । एका जनार्दनीं साउली ॥३॥

माझे मनोरथ चरणाची आवडी । दुजियाची जोडी नको आतां ॥१॥
वाउगा पसारा नका गोऊं मन । चरणाशी जाण स्थिर होय ॥२॥
एका जनार्दनीं पुरवी वासना । दुजें नारायणा नको कांहीं ॥३॥

भक्ति माझी भोळी । भाव एकविध बळी ॥१॥
अहो परिसा नारायणा । जाणोनि अंतरीच्या खुणा ॥२॥
नाहीं तुम्हा सांकडें कायीं । भुक्तिमुक्ति मागणें तेंही ॥३॥
शरण एका जनार्दनीं । माझीं विनवणी परिसावी ॥४॥

सर्वाभुतीं तुझें रुप । हृदयीं सिद्धची स्वरुप ॥१॥
इतुलें देईं अधोक्षाजा । नाहीं तरी घोट भरीन तुझा ॥२॥
सकळांहुनी कई सान । सकळिका समसमान ॥३॥
सदा द्यावा संतसंग । अखंड कीर्तनीं अनुराग ॥४॥
निःशेष दवडोनियां स्वार्थ । अवघा करीं परमार्थ ॥५॥
एका जनार्दनीं मागें । नाहीं तरी घाला घालीन अंगे ॥६॥

जेथें मुख्यत्वें करावी भक्ति । घडावी संतांची संगती । हेंचि मागणें तुम्हाप्रतीं । द्यावें निश्चिती मज देवा ॥१॥
पुरवा पुरवा माझा हेत । दुजें मागणें नाहीं निश्चित ॥धृ॥
आयुष्य अंतवरी नामस्मरण । गीता भागवताचें श्रवण । विष्णु शिवमूर्तींचें ध्यान । हेंच देणें सर्वथा ॥२॥
ऐकोनी ऐसें वचन । जनार्दन तुष्टला प्रेमें करुन । एका जनार्दनीं पाय धरुन । सप्रेमें आलिगिंला ॥३॥

देव तुष्टला मय दे घे । तुजावांचुनी कांही नेघे ॥१॥
देवा इतुली कृपा करीं । जो मी तुझा घोट भरीं ॥२॥
आणिक कांहीं मागेन जरी । तरी मज दंडावें हरी ॥३॥
वैकुंठ देई रे एका । तो तंव फोडीव फटका ॥४॥
क्षीरसागर शेषशयन । इतुकें न दे चाळवण ॥५॥
सोहं पद विसावून । देतां घेतां लाजिरवाणें ॥६॥
एका जनार्दनीं तुष्टला । सकल सर्वांगी घोटला ॥७॥

उपमन्यु प्रल्हादु तारिलें आळीकें । मी तुझें लाडकें सानपणें ॥१॥
नेणतीयांसी धांवसी तुं त्वरा । शाहणे वेरझारा मरताती ॥२॥
एका जनार्दनीं शरण एकपनीं । नेणतां जाणतांचरणीं तुझे देवा ॥३॥

भाग्यहीन बहु असती । कमळापती सांभाळणें ॥१॥
गर्जें ब्रीदाची तोडर । चराचर त्रिभुवनीं ॥२॥
शरणागतां वज्रपंजर । हा बडिवार त्रिजगतीं ॥३॥
शरण एका जनार्दनीम । कैवल्यदानीं उदार ॥४॥

ज्याचा केला अंगीकार । न मानी भार त्याचा हा ॥१॥
अरिमित्रां सम देणें । एकचि पेणें वैकुंठ ॥२॥
उत्तर मध्यम चांडाळ । देणें स्थळ एकची ॥३॥
एका जनार्दनीं भाकी कींव । उद्धारा जीव पातकी ॥४॥

आम्हीं तो वासना भाजियेली बळें । वैराग्याचोनि बळेंक आथियलें ॥१॥
सांडिला वेव्हार माया लोकाचार । भरला निर्धार हृदयामाजी ॥२॥
एका जनार्दनीं खुंटली भावना । जनीं जनार्दना अभ्यासिलें ॥३॥

माझें देईं मजलागुन । म्हणोनि दृढ धरिले चरण ॥१॥
भक्तीचें ऋण देवा । देई माझें मज केशवा ॥२॥
माझें देतां जड काई । अभिलाषेंक धरीन पायीं ॥३॥
एका अभिलाषें फावला । एका जनार्दनीं उभा केला ॥४॥

कीर्ति तुमची तिहीं लोकीं । तारिलें पातकी अपार ॥१॥
जाहला विश्वास आधीं मना । धरिलें चरणां दृढ मग ॥२॥
एका जनार्दनीं लडिवाळ । करा सांभाळ आतां माझा ॥३॥

कृपाळु माधव तुं मुरारी । अच्युता अनंता श्रीहरी ॥१॥
तुम्हीं तारिलें अहिल्येसी । उद्धरिलें अजामेळासी ॥२॥
महा दोषांची दोषश्रेणीं । ती तारिली कुंटिणी ॥३॥
रामनाम जपे अनुदिनीं । शरण एका जनार्दनीं ॥४॥

वेव्हाराच्या ठाई । तुझें न चले कांहीं । मी तूं दोघे पाहीं । सरिसें तेथें ॥१॥
ठेविलें बुडविसी । शेखी जाबही न देसी । ऐकोन नायकसी । गहिंसपणें ॥२॥
खवळलों तरी जाण गिळीन मीतूंपण । तेथें देवपण । उडवीन तुझें ॥३॥
जो सांगे पांचापाशीं । त्याचें तोडं तूं धरिसी । ठकडा कैसा होसी । म्हणे एका जनार्दनीं ॥४॥

जीहीं जाणितलें वर्मासी । त्याचें दास्य करिसी । गर्भवास सोसिशी । त्याचें साठी ॥१॥
घर कुंटुंब ना आभावो । गांव न तुज ठावो । सोलाट तुं पाहा हो । लागला जगीं ॥२॥
बहुतांचें ठेवणें । बुडविलें येणें । शेख जीव घेणें । मागत्यासी ॥३॥
मायबापेंविण । वाढला हा जाण । शरण एका जनार्दनीं । जाती गोतपणें ॥४॥

होतां द्वारपाल लाज वाटे थोरी । न साहे भिकारी जाला हरी ॥१॥
बळीच्या तो द्वारी सारथीं पर्थाचा । गोसावी आमुचा वेदवाणी ॥२॥
गर्भ न साहाती यातायाती जना । एका जनार्दनीं शरण वेगें ॥३॥
श्री संत एकनाथ