संत एकनाथ अभंग १८०१ ते १९००

वेदान्त सिद्धांत पाहणें ते आटी । जनार्दन भेटी निरसली ॥१॥
आगम निगम कासया दुर्गम । जनार्दन सुवर्म सांगितलें ॥२॥
न्यायमीमांसा पांतजली शास्त्रें । पाहतां सर्वत्र निवारलें ॥३॥
एका जनार्दनीं पूर्ण कृपा केली । भ्रांती निरसली मनाची ते ॥४॥

गुरुच्या उपकारा । उत्तीर्ण नव्हे गा दातारा ॥१॥
माझें रुप मज दाविलें । दुःख सर्व हारविलें ॥२॥
तन मन धन । केलें गुरुसी अर्पण ॥३॥
एका जनार्दनीं आदर । ब्रह्मारुप चराचर ॥४॥

दृष्टी देखे परब्रह्मा । श्रवनीं ऐके परब्रह्मा ॥१॥
रसना सेवी ब्रह्मारस । सदा आनंद उल्हास ॥२॥
गुरुकृपेचें हे वर्म । जग देखें परब्रह्मा ॥३॥
एका जनार्दनीं चराचर । अवघे ज्यासी परात्पर ॥४॥

देवाचरणीं ठाव । तैसा गुरचरणीं भाव ॥१॥
गुरु देव दोन्हीं समान । ऐसें वेदांचें वचन ॥२॥
गुरु देवमाजीं पाहीं । भिन्न भेद नाहीं नाहीं ॥३॥
देवा पुजितां गुरुसी आनंद । गुरुसी पुजितां देवा परमानंद ॥४॥
दो नामाचेनि छंदें । एका जनार्दनीं परमानंदें ॥५॥

श्रीगुरुंचें नाममात्र । तेंचि आम्हां वेदशास्त्रं ॥१॥
श्रीगुरुचें चरणत्रीर्थ । सकळां तीर्था करी पवित्र ॥२॥
श्रीगुरुच्या उपदेश । एका जनार्दनीं तो रस ॥३॥

श्रीगुरुचें नाममात्र । तेंचि आमुचें वेदशास्त्र ॥१॥
श्रीगुरुंचे तीर्थ मात्र । सकळ तीर्था करी पवित्र ॥२॥
श्रीगुरुंचे चरणरज । तेणें आमुचें जाहलें काज ॥३॥
श्रीगुरुंची ध्यानमुद्रा । तेंचि आमुचि योगनिद्रा ॥४॥
एका जनार्दनीं मन । श्रीगुरुचरणीं केलें लीन ॥५॥

श्रीगुरुच्या चरणागुष्ठीं । वंदिती ब्रह्मादी देव कोटी ॥१॥
सकळ वेदांचि निजसार । श्रीसदगुरु परात्पर ॥२॥
श्रीगुरु नांव ऐकतां कानीं । यम काळ कांपतीं दोनी ॥३॥
सदगुरुसी भावें शरण । एका जनार्दनीं नमन ॥४॥

गुरु परमत्मा पुरेशु । ऐसा ज्याचा दृढ विश्वासु ॥१॥
देव तयाचा अंकिला । स्वयें संचला त्याचे घरा ॥२॥
एका जनार्दनीं गुरुदेव । येथें नाहीं बा संशय ॥३॥

तारिलें वो येणें श्रीगुरुनायके । बोधाचिये कासे लावुनि कवतुकें ॥१॥
या भवसागरीं जलासी तुं तारुं । परतोनियां पाहो कैंचा मायापुरु ॥२॥
एका जनार्दनीं कडिये । संचला प्रपंच लाउनी थडीये ॥३॥

गुरु माता गुरु पिता । गुरु आमुची कुळदेवता ॥१॥
थोर पडतां सांकडें । गुरु रक्षी मागें पुढें ॥२॥
काया वाचा आणि मन । गुरुचरणींच अर्पण ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । गुरु एक जनार्दनीं ॥४॥

आमुचिये कुळीं दैवत सदगुरु। आम्हांसी आधारु पाडुरंग ॥१॥
सदगुरु आमुची माता सदगुरु तो पिता । सदगुरु तो भ्राता आम्हालांगीं ॥२॥
इष्ट मित्र बंधु सज्जन सोयरे । नाहीं पै दुसरें गुरुवीण ॥३॥
सदगुरु आचार सदगुरु विचार । सदगुरुचि सार साधनांचें ॥४॥
सदगुरुचि क्षेत्र सदगुरु तो धर्म । गुरुगुह्मा वर्म आम्हांलागीं ॥५॥
सदगुरु तो यम सदगुरु नियम । सदगुरु प्राणायाम आम्हांलागीं ॥६॥
सदगुरु तो सुख सदगुरु तो मोक्ष । सदगुरु प्रत्यक्ष परब्रह्मा ॥७॥
सदगुरुचें ध्यान अखंड हृदयीं । सदगुरुच्या पायीं वृत्ती सदा ॥८॥
सदगुरुचें नाम नित्य आम्हां मुखीं । गुणातीत सुखी सदगुरुराज ॥९॥
एका जनार्दनीं गुरुकृपादृष्टीं । दिसे सर्व सृष्टी परब्रह्मा ॥१०॥

म्यां गुरु केला म्यां गुरु केला । सर्व बोध तेणें मज दिधला ॥१॥
घालुनियां भक्ति अंजन । दावियेलें विठ्ठलनिधान ॥२॥
कान फुकुनि निगुती । दिधलें संताचिये हाती ॥३॥
एका जनार्दनीं गुरु बरा । तेणें दाविलें परात्परा ॥४॥

गेलों गुरुलागीं शरण । माझें हारपलें मीतुपण ॥१॥
द्वैतभाव गेला देशोधडी । बोध दिठा मज संवगडी ॥२॥
मंत्र सांगे त्रिअक्षर । परात्पर निजघर ॥३॥
जपतां मंत्र लागलें ध्यान । सहज खुटलें मीतूंपण ॥४॥
एका जनार्दनीं समाधी । सहज तुटली उपाधी ॥५॥

धन्य श्रीगुरुनाथें । दाखविलें पाय तुमचें ॥१॥
मी अभागी दातारा । मज तारिलें पामरा ॥२॥
करुनि दास्यत्व । राखियेलें माझें चित्त ॥३॥
ऐसा मी हीनदीन । शरण एका जनार्दनीं ॥४॥

अभिनव गुरुनें दाखविलें । ओहं सोहं माझें गिळिलें ॥१॥
प्रपंचाचें उगवोनि जाळें । केलें षडवैरीयांचें तोंड काळें ॥२॥
उदयो अस्तावीण प्रकाश । स्वयें देहीं दाविला भास ॥३॥
मीपण नाहीं उरलें । एका जनार्दनीं मन रमलें ॥४॥

धन्य गुरुकृपा जाहली । अहंता ममता दुर गेली ॥१॥
घालुनि अंजन डोळां । दाविला स्वयं प्रकाश गोळा ॥२॥
बोधी बोधविलें मन । नाहीं संकल्पासी भिन्न ॥३॥
देह विदेह निरसले । एका जनार्दनीं धन्य केलें ॥४॥

सर्वभवें दास झालों मी उदास । तोडिला मायापाश जनार्दनें ॥१॥
माझें मज दावियलें माझें मज दावियलें । उघडें अनुभविलें परब्रह्मा ॥२॥
रविबिंबापरी प्रकाश तो केला । अंधार पळविला कामक्रोध ॥३॥
बांधलों होतो मायाममतेच्या पाशीं । तोडिलें वेगेंसी कृपादृष्टी ॥४॥
एका जनार्दनीं उघडा बोध दिला । तोचि ठसावला हृदयामाजीं ॥५॥

अनुभवें पंथें निरखिता देहभाव । देह नाहीं विदेहीं म्हणो वाव ।
लटिका नसतां साचार कैसा ठाव । गेला गेला समूळ भवाभाव ॥१॥
सदगुरुकृपें कल्याण ऐसें जाहलें । द्वैताद्वैत निरसुनी मन ठेलें ॥ध्रु॥
कैंचा भाव अभाव उरला आतां । देव म्हणें तोटा नाहीं भक्ता ।
समरस करितां तो हीन होतां । शून्य भरला सदगुरु जनार्दन दाता ॥२॥
ऐशी खुण दावितां गुरुराव । नुरेचि तात्काळ देहीं सोहंभाव ।
सुखदुःखाचा भेद गेला वाव । एका जनार्दनीं फिटला भेव ॥३॥

सेवेची आवडी । आराम नाहीं अर्धघडी ॥१॥
नित्य करितां गुरुसेवा । प्रेम पडीभर होत जीवा ॥२॥
आळस येवोची सरला । आराणुकेचा ठावो गेला ॥३॥
तहान विसरली जीवन । भूक विसरली मिष्टान्न ॥४॥
जांभईसी वाव पुरता । सवड नाहींची तत्त्वतां ॥५॥
ऐसें सेवे गुंतलें मन । एका जनार्दनीं शरण ॥६॥

माझे मज कळलें माझें मज कळलें । नाहीं परतें केलें आपणातुनीं ॥१॥
उदकीं लवण पडतां न निघे बाहेरीं । तैशी केली परी जनार्दनें ॥२॥
एका जनार्दनीं एकपणें भाव । सर्वाभूतीं देव दाखविला ॥३॥

येव्हढें जया कृपेचें करणें । रंक राज्यपदें मिरवती ॥१॥
तो हा कल्पतरु गुरुजनार्दनु । छेदी देहाभिमानु भवकंदु ॥२॥
कृपेचें वोरसें धांवे कामधेनु । तैसा माझा मनु वेधिलासे ॥३॥
एका जनार्दनीं तयावांचुनी कांहीं । दुजे पाहाणें नाहीं मनामाजीं ॥४॥

साधावया परमार्था । साह्य नव्हती माता पिता ॥१॥
साह्म न होताव्याहीं जांवई । आपणा आपणा साह्म पाहीं ॥२॥
साह्म सदगुरु समर्थ । तेंचि करिती स्वहित ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । नोहें एकपणावांचून ॥४॥

रात्रीची प्रौढी नोहे सुर्याचा प्रकाश । तोवंरींचे भास आंधाराचा ॥१॥
सुर्याचे उदयीं अंधार हा नासे । तैसें अज्ञानें नासे ज्ञान सर्व ॥२॥
एका जनार्दनीं सदगुरुवांचुनी । प्रकाश तो मनीं नोहे कांहीं ॥३॥

संसाई परजनीं बुडतों महाडोहीं । सोडविण्या येई गुरुराया ॥१॥
गुरुराया धांवें लवदसवडी । जाती एकघडी युगाऐसी ॥२॥
माझी चित्तवृत्ती अज्ञान हेंगाय । एका जनार्दनीं पाय दावीं डोळा ॥३॥

सांपडलें होतों भ्रमाचियां जाळीं । मायामोहकल्लोळीं भ्रमत होतों ॥१॥
परी जनार्दनें केलोंसे मोकळा । दवडुनी अवकळा आशा तृष्णा ॥२॥
मीनाचिये परीतळमळ संसारीं । माझे माझें भोवरीं दृढ धरित ॥३॥
ते परतें करुनी केलेंसे सरतें । आपणापरौतें जाऊं नेदी ॥४॥
जनार्दनाचा एका लडिवाळ तान्हा । पाजी प्रेमपान्हा जनार्दन ॥५॥

दासां दुःख झालें फार । वेगीं करा प्रतिकार ॥१॥
सुख मानिलें संसारीं । दासां दुःख झालें भारी ॥२॥
सोडुनियां मी स्वधर्म । आचरलों नीच कर्म ॥३॥
सेवा केली नीच याती । द्रव्यलोभें घाताघातीं ॥४॥
अन्न ग्रास न जाय मुखीं । पश्चात्ताप झाला शेखीं ॥५॥
पुण्यस्थान मी पावलोम । गुरुचरणीं विश्रामलों ॥६॥
स्वामी विनंती अवधारा । दीनबांधी करुणाकरा ॥७॥
कर जोडोनिया शीर । ठेवियलें पायांवर ॥८॥
जन्मनाम जनार्दन । मुखीं गुरुअभिधान ॥९॥

जन्मोजन्मींचे संचित । गुरुपायीं जडलें चित्त ॥१॥
तेंतो सोडिल्या न सुटे । प्रेमतंतु तो न तुटे ॥२॥
दुःखें आदळलीं वरपडा । पाय न सोडी हा धडा ॥३॥
देह गेला तरी जावो । गुरुचरणीं दृढ भावो ॥४॥
वरी पडोन पाषाण । परी न सोडी गुरुचरण ॥५॥
एका जनार्दनीं निर्धार । तेथें प्रगटे विश्वंभर ॥६॥

न सोडी रे मना गुरुजनार्दना । संसार बंधना सोडविलें ॥१॥
संसार अजगर झोंबला विखार । धन्वंतरी थोर जनार्दन ॥२॥
जनार्दन ऐसी माउली परियेसी । बहु कष्टें सायासी जोडियेली ॥३॥
एका जनार्दनीं परब्रह्मा । हेंचि जाणा धर्म कर्म ॥४॥

न सोदी रे मना गुरुजर्नादना । संसार बंधना सोडविलें ॥१॥
संसार अजगर झोंबला विखार । धन्वंतरी थोर जनार्दन ॥२॥
जनार्दन ऐसी माउली परियेसी । बहु कष्टें सायासीं जोडियेली ॥३॥
जनार्दनें रंक तारियेला एका । संसारी हा सखा जनार्दन ॥४॥

कोण पार नेई भवनदींतुनीं । सदगुरुवांचुनी तुम्हालांगीं ॥१॥
अनंत उपाय जरी तुम्हीं केले । पार पावविलें नव जाय ॥२॥
नाना तीर्थयात्रा घडल्या तुम्हांसी । परी संतोषासी न पावल ॥३॥
व्रतें तपें यज्ञें दानें चित्तशुद्धि । परी निजपदीं स्थिर नोहे ॥४॥
विवेक वैराग्य बळें सदगुरुभेटी । आन आटाआटी नलगे कांहीं ॥५॥
एका जनार्दनीं गुरुचरण धरीं । तेथें स्थिर करी मन नरा ॥६॥

नमावे हे नित्य नित्य सदगुरुचे पाय । आन तो उपाय करुं नये ॥१॥
गुरुचरनांविण मानुं नये कांहीं । वेद शास्त्र पाहीं हेंचि सांगे ॥२॥
एका जनार्दनीं गुरुचरण सेवा । प्रिय होय देवा सर्वभावें ॥३॥

नमुं जाय तंव गुरुत्वा । तंव त्रैलोक्य आलें गुरुत्वा ॥१॥
तें आतां नमना नुरेचि गुरु । गुरुत्वा आला संसारु ॥२॥
वंद्यत्वें नमुं गुरुभेदे । तंव त्रैलोक्य गुरुत्वें नांदें ॥३॥
गुरुवांचुनीं न दिसे कांहीं । तंव सानथोर अवयवें गुरु पाहीं ॥४॥
थोर गुरुत्वा आलें गौरव । तरी गुरुनामें नेघें अहंभाव ॥५॥
एका जनार्दनाच्या पायीं । नमुं गेलों तो गुरुशिष्य नाहीं ॥६॥

सदगुरुसी शरण जाय । त्यासी ब्रह्माप्राप्ति होय ॥१॥
न लगे आणिक उपाव । धरी सदगुरुचे पाय ॥२॥
सदगुरुचें चरणतीर्थ । मस्तकी वंदावें पवित्र ॥३॥
एका जनार्दनीं सदगुरु । हाचि भवसिंधुचा तारु ॥४॥

विनंती माझी परिसावी । कृपा दीनावार करावी ॥१॥
नित्य नवा नामघोष । आठव द्यावा सावकाश ॥२॥
नामावांचुनी कांही दुजें । मना आणिक नमो माझें ॥३॥
एका विनंति करी । जनार्दन कृपा करी ॥४॥

तुझ्या चरणापरतें । शरण जाऊं आणिकातें ॥१॥
काया वाच आणि मन । रिघाली शरण तुमची ॥२॥
निवारुनि भवताप । त्रिविध तापें तो संताप ॥३॥
एका जनार्दनीं चित्तें । शरण आला न करा परतें ॥४॥

ध्येय ध्याता ध्यान । अवघा माझा जनार्दन ॥१॥
आसन शयनीं मुद्रा जाण । अवघा माझा जनार्दन ॥२॥
जप तप यज्ञ यागपण । अवघा माझा जनार्दन ॥३॥
भुक्ति मुक्ति स्थावर जाण । अवघा माझा जनार्दन ॥४॥
एका एकींवेगळा जाण । अवघा भरला जनार्दन ॥५॥

जयजय वो जनार्दनें विश्वव्यापक सपुर्ण वो । सगुन अगुण विगुण पुर्णपूर्णानंदघन वो ॥१॥
ब्रह्मा विष्णु रुद्र निर्माण तुजपासुनी वो । गुणत्रय उभय वनीं तुंचि पंचक अंतःकरणीं वो ॥२॥
व्यापुनी पंचक प्राण दश इंद्रिय करणी वो । पंचक विषय स्थानें पंच विषयांचे स्वामिनी वो ॥३॥
स्थूललिंग कारण चौथें महाकारण वो । जागृती स्वप्न सुषुप्ति तुर्या उन्मनीं हें स्थान वो ॥४॥
नेत्र कंठ हृदय मूध्नीं या प्रमाण वो । विश्वजैस प्राज्ञ प्रत्यगात्मा तुं संपुर्न वो ॥५॥
स्थुळ प्रविविक्त सुख चौथे आनंदाभास वो । पिंड ब्रह्मांड आणिक तुं ॐकाराचें सुख वो ॥६॥
त्वंपद आणिक असिपद ते तूं एक वो । आजी पंचकारण षडचक्रांचे भेदन वो ॥७॥
मंत्र तंत्र स्थानी अनावराचे आवरण वो । नसोनि एकपणीं एकाएकीं जनार्दन वो ॥८॥

जनार्दनीं माय जनार्दन बाप । जनार्दन ताप निवारिती ॥१॥
जनार्दन बंधु जनार्दन भगिनी । जनार्दन निर्वाणी मजलागीं ॥२॥
जनार्दन सखा जनार्दन चुलता । जनार्दन तत्त्वतां प्राण माझा ॥३॥
जनार्दन सुहृद जनार्दन मित्र । पवित्रापवित्र जनार्दन ॥४॥
जनार्दन जन जनार्दन विजन । माझें तनमन जनार्दन ॥५॥
जनार्दन ऐश्वर्य जनार्दन धन । मज निरंजन जनार्दन ॥६॥
जनार्दन जीव जनार्दन भाव । जनार्दन शिव मजलागीं ॥७॥
जनार्दन पिंड जनार्दन ब्रह्मांड । जनार्दन अखंड परब्रह्मा ॥८॥
एका जनार्दन वृत्ति होय लीन । जालासे तल्लीन परब्रह्मी ॥९॥

जनार्दनीं शोभित जन । जनार्दनें साचार ज्ञान । जनार्दनें आकळें मन । ध्याता ध्येय ध्यान जनार्दन ॥१॥
गाई जनार्दन मुखकमळीं । जनार्दनु नयनीं न्याहाळी । ह्रुदयकमळीं । जनार्दनु ॥२॥
जनार्दनें बोलिला वेदु । जनार्दनें बुद्धिसे बोधु । जनार्दनें तोडिला भेदु । परमानदु जनार्दनु ॥३॥
जनार्दनें ज्ञानदृष्टी । जनार्दनें पावन सृष्टी । जनार्दने संतुष्ट पुष्टी । निजभावें भेटी जनार्दनें ॥४॥
जनार्दनें सर्व ज्ञान डोळसु । जनार्दन स्वयंप्रकाशु । जनार्दनें देहबुद्धि निरासु । परमहंसु जनार्दन ॥५॥
जनारने अज्ञानभंग । जनार्दनें नित्य नवा रंग । जनार्दनें वैष्णवसंग । वोडगे रंग जनार्दनें ॥६॥
जनार्दनें सुख होय सुखा । जनार्दन पाठीराखा । जनार्दनें तारिला एका । आम्हां निजसखा जनार्दन ॥७॥

जनार्दन कृपा केली । वृत्ति ब्रह्माकार झाली ॥१॥
धन्य धन्य जनार्दन । तयापायींमम वंदन ॥२॥
मन मनपणा हरपलें । तन्मय होऊनियां ठेंलें ॥३॥
चित्त चिंतना विसरलें । चैतय्न्यरुप होऊनि ठेलें ॥४॥
निश्चयरुप जे का बुद्धि । परब्रह्मा तें निरवधी ॥५॥
अहंपणे अहंभाव । तोही झाला देवाधि देव ॥६॥
श्रोत्रेद्रिय ग्राहा शब्द । होऊनि राहिला निःशब्द ॥७॥
त्वगिंद्रिय स्पर्श । तो पैं जाहल परेश ॥८॥
नेत्रें पाहती रुपातें । तें पैं परब्रह्मा आतें ॥९॥
जिव्हासेवितसे रस । तें हें ब्रह्मा स्वयंप्रकाश ॥१०॥
घ्राण सेवितसे गंध । तें हें परात्पर निर्द्वद ॥११॥
वाणीं उच्चारी वचन । तें हें परब्रह्मा जाण ॥१२॥
गमन करिताती पाद । तें हें ब्रह्मा परम पद ॥१३॥
पाणीद्रियें घेणे देणें । तेंचि ब्रह्मा परिपुर्ण ॥१४॥
गुह्मोंद्रियाचा आनंद । तो हा झाला परमानंद ॥१५॥
जे जे क्रिया घडे अंगी । तें तें ब्रह्मारुप जगीं ॥१६॥
पंचप्राण ते अमुप । परब्रह्माचें स्वरुप ॥१७॥
स्थुल सुक्ष्म तें कारण । सकळ ब्रह्मा परिपूर्ण ॥१८॥
महाकारण प्रकृति । परब्रह्माची आकृती ॥१९॥
अन्नमय कोश । परब्रह्माचा विकाश ॥२०॥
कोश तोहि प्राणमय । दिसे प्रत्यक्ष चिन्मय ॥२१॥
मनोमय कोश जाण । परात्पर परिपूर्ण ॥२२॥
कोश विज्ञान पहावा । द्रष्टा दृश्यातीत अवघा ॥२३॥
कोश जाणावा आनंद । तो हा केवळ परमानंद ॥२४॥
समाष्टिव्यष्टयात्मक जग । तें हें परब्रह्मा अभंग ॥२५॥
जनार्दन जन वन । जनार्दन निरंजन ॥२६॥
एका जनार्दन भाव । एकनाथ झाला देव ॥२७॥

जनार्दनें माझें केलें असे हित । दाविला देहातीत देव मज ॥१॥
नाठवे भाव अभावना तें कांहीं । स्वर्ग मोक्षनाहीं चाड आम्हां ॥२॥
देहांचें देहत्व देहपण गेलें । एका जनार्दनीं केलें विदेहत्व ॥३॥

धन्य गुरु जनार्दन । स्वानंदाचें जें निधान ॥१॥
तेणें केला हा उपकार । दावियेलेंक परात्पर ॥२॥
त्याच्या कृपें करुनि जाण । प्राप्त झालें ब्रह्माज्ञान ॥३॥
एका जनार्दन सदगुरु । जनार्दन माझा पैं आधारु ॥४॥

माझी जनार्दन माउली । प्रेमपान्हा पान्हावली ॥१॥
तीच नित्य मज सांभाळी रात्रंदिवस सर्वकाळीं ॥२॥
आठवितों वेळोवेळां माझा तिजलागीं कळवळा ॥३॥
एका जनार्दनीं बाळ । माता रक्षीं पैं स्नेहाळ ॥४॥

वेद तो आम्हां जनार्दन । शास्त्र तें आम्हां जनार्दन । पुराण जनार्दन । सर्वभावें ॥१॥
सुख जनार्दन । दुःख जनार्दन । कर्म धर्म जनार्दन । सर्वभावें ॥२॥
योग जनार्दन । याग जनार्दन । पाप आणि पुण्य । तेंही जनार्दन ॥३॥
यापरे सर्वस्व अर्पी जनार्दन । एका जनार्दनीं साधे भजन ॥४॥

आमुचा आचार आमुचा विचार । सर्वभावें निर्धार जनार्दन ॥१॥
आमुचा दानधर्म यज्ञ तें हवनक । सर्व जनार्दन एकरुप ॥२॥
आमुचा योगयाग तप तीर्थाटन । सर्व जनार्दन रुप असे ॥३॥
आमुचें आसन मुद्रा जनार्दन । एका जनार्दन भजन हेंचि खरें ॥४॥

स्वजनीं जनार्दन विजनीं जनार्दन । जीव तो जनार्दन जीवनकळा ॥१॥
जनक जनार्दन जननी जनार्दन । जन तो जनार्दन होऊनी ठेला ॥२॥
भाव जनार्दन स्वभाव जनार्दन । देव जनार्दन जेथें तेथें ॥३॥
एका जनार्दनीं आकळे जनार्दन । एका जनार्दन निश्चळ तेथें ॥४॥

आम्हां जप जनार्दन तप जनार्दन । स्वरुप जनार्दन जनीं वनीं ॥१॥
आम्हां कर्म जनार्दन धर्म जनार्दन । ब्रह्मा जनार्दन जन सहित ॥२॥
आम्हां योग जनार्दन याग जनार्दन । भोग जनार्दन अहर्निशी ॥३॥
आम्हां ध्येय जनार्दन ध्यान जनार्दन । एका जनार्दन ज्ञानरुप ॥४॥

दुरवरी वोझें वाहिलासे भार । आतां वेरझार खुंटलीसे ॥१॥
माझिया पैं मनें मानिला विश्वास । दृढभावें आस धरियेली ॥२॥
सांपडला मार्ग उत्तमाउत्तम । गेलें कर्म धर्म पारुषोनी ॥३॥
एका जनार्दनीं पाहतां निश्चित । निवारली भ्रांति देहा देव ॥४॥

शांती क्षमा दया ज्ञानविज्ञान । निरसले जाण भेदाभेद ॥१॥
यापरतें सुलभ आम्हां एक नाम । मोक्ष मुक्ति धाम फोलकट ॥२॥
न करुं सायास ब्रह्माज्ञान आटी । योगाची कसवटीं वायां तप ॥३॥
एका जनार्दनीं एक जनार्दनीं । जनींवनीं संपुर्ण भरलासे ॥४॥

पावलों प्रसाद । अवघा निरसला भेद ॥१॥
द्वैताद्वैत दुर ठेलें । एकपणें एक देखिलें ॥२॥
जन वन समान दोन्हीं । जनार्दन एकपणीं ॥३॥
एका जनार्दनीं लडिवाळ । म्हणोनि करावा सांभाळ ॥४॥

माथां ठेवोनियां पाव । माझा देहींच केला दीव ॥१॥
नवलाव पायाचा मी केला । माझा देहींचे देवपणा नेला ॥२॥
पायींपराक्रम पंचानन । पायीं निरसला देह अभिमान ॥३॥
पायीं देहासी पाहें ठावो । पायीं देहचि केला वावो ॥४॥
नवल पायाचा हा भावों । पायीं निरेचि देहीं देवो ॥५॥
एका जनार्दनाच्या पायीं । देह विदेह दोन्हीं नाहीं ॥६॥

अभिनव सांगतां विस्मयो दाटला । देहींच भासला देव माझ्या ॥१॥
नवल कृपेंचें विंदान कैसें । जनार्दनें सरसें केलें मज ॥२॥
साधनाची आटी न करितां गोष्टी । हृदयसंपुष्टीं दाविला देव ॥३॥
एका जनार्दनीं एकपणें शरण । नवळे महिमान कांहींमज ॥४॥

तळीं पृथ्वीं वरी गगन । पाहतां अवघेंचि समान ॥१॥
रिता ठाव नाहीं कोठें । जगीं परब्रह्मा प्रगटे ॥२॥
स्थावर जंगम पहातां । अवघा भरला तत्त्वतां ॥३॥
भरुनीउरला दिसे । एका जनार्दनी हृदयीं वसे ॥४॥

सहा चार अठरा बारा जे वर्णिती । चौदांची तों गति कुठित गे माय ॥१॥
पांचासी न कळे सात पैं भांडती । आठांची तो गति कुंठित जाली गे माय ॥२॥
नवल मौनावलें दशम स्थिरावलें । एका दशें धरिलें हृदयीं गे माय ॥३॥
द्वादशा पोटीं त्रयोदशा होटीं । एका जनार्दनाचे दृष्टी उभा गे माये ॥४॥

पंधरा भागले सोळांसी न कळे । सतरा वेडावले न कळे माय ॥१॥
एकुणवीस भले विसांतें पुसती । तयांसी ती गति न कळे गे माय ॥२॥
एकवीस वेगळे विसीं मुराले । तयांचे तयां न कळे गे माय ॥३॥
तेवीस चोवीस वर्तें जगाकारीं । एका जनार्दनीं पंचविसावा हृदयीं गे माय ॥४॥

एक ते एक एकासी कळेना । उगेचि कल्पना घेतीं वेडे ॥१॥
एकवांचुनी नाहीं एक सर्वां ठायीं । एकचि हृदयीं पुरें बापा ॥२॥
एकातें आवडी धरितां प्रेमें पोटीं । दुजा ठाव सृष्टीं कोठें असे ॥३॥
एका जनार्दनीं एकाची आवडी । एकपणें गोडी एक जाणें ॥४॥

एक दोन असे करिती विचार । एकाचें अंतर एका न कळें ॥१॥
दोन ऐसें एक सर्वा ठायीं वसे । योगियां न दिसे एक दोन ॥२॥
जयासाठीं सर्व करिती आटाआटी । एक दोन सृष्टी भरलेसे ॥३॥
एका जनार्दनीं एक दोन वेळां । जनार्दनीं कळातीत जाणें ॥४॥

कैंचें सुख कैंचें दुःख । कैंचा बंध कैंचा मोक्ष ॥१॥
कैंचा देव कैंचा भक्त । कैंचा शांत कैंचा अशांत ॥२॥
कैंचे शास्त्र कैंचा वेद । कैंची बुद्धि कैंचा बोधा ॥३॥
जन नोहें जनार्दन । एका जनार्दनीं भजन ॥४॥

अवघेंचि त्रैलोक्य आनंदाचे आतां । चरणीं जगन्नाथा चित्त ठेलें ॥१॥
माय जगन्नाथ बाप जगन्नाथ । अनाथांचा नाथ जनार्दन ॥२॥
एका जनार्दनीं एकपणें उभा । चैतन्याची शोभा शोभलीसे ॥३॥

नेणें मंत्र तंत्र बीजाचा पसारा । जनार्दन सोईरा घडला मज ॥१॥
भक्ति ज्ञान विरक्ति नेणें पैं सर्वथा । मोह ममता चिंता कांहीं नेणें ॥२॥
योगयाग कसवटी कांहीं नेणों आटी । सेव देखों सृष्टी जनार्दन ॥३॥
काया वाचा मन ठेविलें चरणीं । एका जनार्दनीं सर्वभावें ॥४॥

कोटी कंदर्पांच्या श्रेणीं । कुर्वडींतक जनार्दनीं ॥१॥
बरवा जनार्दनीं जनीं । पाहतां तनुमन भुलवणी ॥२॥
नयन लाचावले दोन्हीं । आन न दिसे त्रिभुवनीं ॥३॥
शंकरासी झाला गोड । काय इतरांचा पाड ॥४॥
रूपा भाळला कंदर्प । तेणें कृष्ण केला बाप ॥५॥
रमा रमणीये सर्वांसी । झाली चरणाची दासी ॥६॥
सनकादिक अति विरक्ति । तेहि हरिपदीं आसक्त ॥७॥
जनीं जनार्दन नेटका । एकाएकी चरणीं देखा ॥८॥

तुम्हीं करुनियां सेवा । वाढविलें मज नांवा ॥१॥
ऐसा कृपाळू उदार । पांडुरंग तूं निर्धार ॥२॥
नानापरी उपचार । नित्य पुरवा अपार ॥३॥
उतराई नोहे देखा । म्हणे जनार्दनीं एका ॥४॥

तुम्हीं कृपाळुजी देवा । केलीं सेवा आवडी ॥१॥
करुनी सडा समार्जन । पाळिलें वचन प्रमाण ॥२॥
उगाळुनि गंध पुरविलें । सोहोअळे केले दासाचे ॥३॥
ऐसा अपराधी पतीत । एका जनार्दनीं म्हणत ॥४॥

तुम्हीं पुर्ण कृपा केली । मज दाविली निजमूर्ति ॥१॥
तेणे निवरला शीण । गेलें जन्ममरण भान ॥२॥
जें जें मधी होतें आड । त्याचें कोडें फेडिलें ॥३॥
जाचलों होतों पषऊर्मीं । पावलों दरुशनों सुख जेणें ॥४॥
एका जनार्दनीं वासना ।जाहलें समाधान मना ॥५॥

गुरुस्मरण करितां देख । स्मरणें विसरे तहानभुक ॥१॥
आसनीं शयनीं भोजनीं । गुरुतें न विसंबे ध्यानीं मनीं ॥२॥
गुरुसेवेची आवडी । सेवा करी चढोवोढी ॥३॥
गुरुचरणाची गोडी । एका जनार्दनी पायीं दडीं ॥४॥

निगुर्णाची प्राप्ति सगुणाचें योगें । वरि भक्ति अंगीं दृढ भाव ॥१॥
नलगे ध्यान प्रौढी योगयाग तपें । ज्ञानचियें बापें हातां नये ॥२॥
पाहिजे समता सर्वाभूती भाव । मुंगी आणि राव सारखेची ॥३॥
एका जनार्दनीं हेंचि हातवटीं । देवा तुझी भेटी तरीच होय ॥४॥

मुळीच निर्विकार ब्रह्मा तें निश्चळ । त्यामाजीं चंचळ अहंस्फूर्ति ॥१॥
तेचि ज्ञप्तीकळा चिन्मात्र स्वरुप । तो हरी संकल्प पुरातन ॥२॥
संकल्पी कल्पेन तेचि मूळ प्रकृती । जन्म अव्यक्त ती माया पोटीं ॥३॥
तेथोनी हिरण्यगर्भ तें जन्मलें । तया पोटा आलें विराट पैं ॥४॥
गुणभूत देह होतो माये पोटीं । तत्त्वज्ञान पाठीं विस्तारलें ॥५॥
स्थळा पासोनियां मुळाकडे जावें । सर्वसाक्षी व्हावें स्वयंब्रह्मा ॥६॥
सदगुरुचा तो पैं जालिया प्रसाद । एकाजनार्दनीं बोध ठरावे तो ॥७॥

निराळा निराळा राहे तु सढळ । दृश्याचे पाल्हाळ मागें सारी ॥१॥
तेथे तीर्थ संन्यास घेई निश्चयाचा । मेरु होई सुखाचा सहजपणें ॥२॥
धृतीची धारणा नाद आणि मना । मेळवी गगना गुरुमुखें ॥३॥
तेथें पिंडापदा ग्रास स्वरुप चिदाकाश । एका जनार्दनीं वास एकपणें ॥४॥

दृश्य तो जोगिळी देखणें कवळी । दृष्टी ज्याचें मेळी समरस होय ॥१॥
लक्षालक्ष भेदी निरसी उपाधी । महाशून्य पदीं पैठा होय ॥२॥
मन पवन गांठीं संगम गोल्हाटीं । तूर्या औटपिठीं स्थिर करी ॥३॥
मनाचें उन्मन जनार्दनीं खूण । यालागीं शरण एकनाथ ॥४॥

महा तम अंक दाता जो मोक्षाचा । गुरुपदी साचा भाव असो ॥१॥
आनंदित मन चिंतनाचे ठायीं । मनी नसो काहीं विकल्प तो ॥२॥
पाप ताप दैन्य जातील सहज । गुरुचरणरज वंदिलीया ॥३॥
एका जनार्दनीं सदगुरुचरणीं । वृत्ति असो वाणी नाम वदो ॥४॥

पृथ्वी आप तेज वायु गगन । हीं पंचभुतें भिन्नभिन्न ॥१॥
येथें न करीं ठाव । धरी गुरुचरणीं भाव ॥२॥
पंचभूतें पंचप्राण । अवघा एक परिपूर्ण ॥३॥
देहीं आसोनी विदेही । एका जनार्दनीं पाहीं ॥४॥

तोंडी घासु डोई टोला । ऐसा भजनार्थ जाला ॥१॥
तो सर्वस्वी नागवला । वैरी आपुला आपणचि ॥२॥
एका जनार्दनीं मात । भज भज सदगुरुनाथ ॥३॥

एक शुद्ध ब्रह्मा ज्ञानाचें भांडार । एक तें अंतर मळीन सदा ॥१॥
दोघांमांजी वसे परमात्मा एक । परि बुद्धिचा तो देख पालटची ॥२॥
एका जानर्दनीं गुरुसी शरण । काया वाचा मन ठेवा पायीं ॥३॥

हाती सांपडतां वर्म । वाउगा श्रम कोन करी ॥१॥
पायाळची जवळी असतां । धन सर्वथा बहु जोडे ॥२॥
अंजन तें गुरुकृपा । पुण्य पापा कोण लेखा ॥३॥
शरण एका जानर्दनी । दुजेपणीं एकला दिसे ॥४॥

पीक पीकलें प्रेमाचें । सांठविलें गगन टांचें ॥१॥
भूमि शोधोनी पेरिजे बीज । सदगुरुकृपें उगवलें सहज ॥२॥
कामक्रोधाच्या उपटोनी पेंडी । कल्पनेच्या काशा काढीं ॥३॥
एका जनार्दनीं निजभाव । विश्वंभारित पिकला देव ॥४॥

सर्वभावें दास होती सदगुरुचे । धन्य भाग्य तयाचें काय वानूं ॥१॥
पार नाहीं सुखा तयांचिया दैवा । वांचुनी केशवा भक्ति नाहीं ॥२॥
एका जनार्दनीं सर्वभावें शरण । तनुमनधन वोवाळावें ॥३॥

निरालंब देशींचा गुरुराया । धरें कां रे भाव चरणकमळीं ॥१॥
धरितांचि भाव नासतसे माया । त्यांचें स्वरुप ठाया वोळखावें ॥२॥
भाव अभावा विरहित साचे । तें रुप जयाचें हृदयीं ध्यावें ॥३॥
एका जनार्दनीं ऐसें जें रुपडें । हृदयीं चोखडें ध्याई जना ॥४॥

गुरुमुखें घेतां तो निर्दोष । येर्‍हर्वीं आयास पडे कष्ट ॥१॥
राम कृष्न हरिमंत्र हा सोपा । उच्चारितां खेपा खंडे कर्म ॥२॥
तुटती भावना द्वैताची ते बुद्धि । निरसे उपाधि कामक्रोध ॥३॥
एका जनार्दनीं सत्य सत्य साचा । रामनाम मंत्रांचा जप करीं ॥४॥

मोह ममता ही समुळ नाशावी । तेव्हाचि पावावी आत्मशुद्धि ॥१॥
चित्तशुद्धि झालिया गुरुचरणसेवा । तेणें ज्ञानठेवा प्राप्त होय ॥२॥
एका जनार्दनीं प्राप्त झाल्या ज्ञान । ब्रह्मा परिपुर्ण अनुभवेल ॥३॥

वर्णावी ती थोरी एका सदगुरुची । येरा मानवाची कामा नये ॥१॥
सदगुरु समर्थ कृपेचा सागर । मनी वारंवार आठवावा ॥२॥
सदगुरुचरणीं तल्लीन हे वृत्ति । वृत्तीची निवृत्ति क्षणमात्रें ॥३॥
एका जनार्दनीं आठवीं सदगुरु । भवसिंधु पारु पावलसे ॥४॥

बुद्धि आणि मन सावध करुन । मन उघडीं लोचन मुल तत्त्वीं ॥१॥
सदगुरुचें दास्य करीं एकभावें । काया वाचा जीवें शरण रिघा ॥२॥
पंचभूतापर प्रकृतीचा वर । नामरुप विस्तार नाही जेथें ॥३॥
एका जनार्दनीं धारणा ही बळी । चतुर्थ शुण्यावरी चित्त यावें ॥४॥

परब्रह्मा प्राप्तीलागीं । कर्मे आचरावी वेगीं ॥१॥
चित्त शुद्ध तेणें होय । भेटी सदगुर्चे पाय ॥२॥
कर्म नित्य नैमित्तिक । प्रायश्चित जाण एक ॥३॥
उपासन ते चवथें । आचरावें शुद्ध चित्तें ॥४॥
तेणें होय चित्त स्थिर । ज्ञानालागीं अधिकार ॥५॥
होय भेटी सदगुरुची । ज्ञानप्राप्ति तैंचि साची ॥६॥
प्राप्त झाल्या ब्रह्माज्ञान । आपण जग ब्रह्मा परिपूर्ण ॥७॥
एका जनार्दनीं भेटला । ब्रह्मास्वरुप स्वयें झाला ॥८॥

बहुत दाविती खुणा । आमुच्या नये त्या मना । आजी आला पाहुणा । गुरुराव ॥१॥
सांगे बोधाचिया गोष्टी । म्हणे का रें होतां कष्टी । या संसाराची तुटी । करा करा लवलाहे ॥२॥
कां रे होता उगेच उदास । आशा मोह तोडा पाश । कां रे कासावीस । होतां वाउगे परदेशी ॥३॥
धरा धरा मंत्र मुखीं । जेणें शिवादिक जाहलें सुखीं । तुमचें तुम्हां न कळे शेखीं । वाउगें कां शिणतां ॥४॥
अरे नको वेरझारा । चुकवा जन्ममरणा सारा । एका जानर्दनीं म्हणे । धरा विश्वास संतवचनीं ॥५॥

ऐसें जे धाले पुर्ण निमाले । ते नाहीं आले परतोनियां ॥१॥
घडीनें घडी चढतसे गोडी । अखंड आवडी संतापायीं ॥२॥
सांडोनियां काम स्मरे रामनाम । अंतरीं तें प्रेम धरुनियां ॥३॥
एका जानर्दनीं रंगलें नामीं । तया वंदुं आम्हीं सर्वभावें ॥४॥

चंचळत्व मनाचें मोडे । दृष्टीचें स्थिरत्व जोडे । सहज समाधि घडे । हरिकॄपेनें पाहे पां ॥१॥
पवफ़्न पवनाची आटणी । आसनीं दृढ दृष्टी ठेउनी । गोल्हाट भेदोनी । त्रिकुटाचल मस्तकीं ॥२॥
निरालंबीं विश्रांति । पूर्ण एकाजर्नादन स्थिति । अखंड भोगिताति । जनार्दन कृपें ॥३॥

गोडी वेगळा ऊंस वाढे । हें तो न जोडे कल्पांतीं ॥१॥
जों जों वाढे तों तों गोड । ऐशी चाड भावाची ॥२॥
जों जों धरिशील भाव । तों तों देव दिसे पुढें ॥३॥
ही तों प्रचीति घ्या अंगीं । नाचा रंगीं संतांच्या ॥४॥
रुपावेगळी ती छाया । एका जानर्दनीं लागे पायीं ॥५॥

श्रीगुरुपायीं ठेवींतुं विश्वास । दासाचा तुं दास होय त्यांच्या ॥१॥
परब्रह्मा राम वसिष्ठा शरण । कृष्णें संदीपन गुरु केला ॥२॥
वाल्मिका उपदेशी नारद तो मुनी । वंद्य त्रिभूवनीं झाला वाल्हा ॥३॥
एका जनार्दनीं गुरु मज भेटला । मोकळा दाविला मार्ग तेंणें ॥४॥

ध्यानीं बैसोनी शंकर । जपे रामनाम सार ॥१॥
पार्वती पुसे आवडी । काय जपतां तांतडी ॥२॥
मंत्र तो मज सांगा । ऐसी बोलतसे दुर्गा ॥३॥
एकांतीं नेऊन । उपदेशी राम अभिधान ॥४॥
तेचि मच्छिद्रा लाधलें । पुढें परंपरा चालिलें ॥५॥
तोचि बोध जनार्दनीं । एका लागतसें चरणीं ॥६॥

वदुनीं श्रीगुरुचरण । संतमहिमा वर्णु ध्यान ॥१॥
आदिनाथगुरु । तयापासोनी विस्तारु ॥२॥
आदिनाथें उपदेश । केला मत्स्येद्रा तोशिष्य ॥३॥
मत्स्येंद्र तो वोळला । गोरक्षासी बोध केला ॥४॥
गोरक्ष अनुग्रहित । गहिनी संप्रदाययुक्त ॥५॥
गहिनी दातारें । निवृत्ति बोधिलासे त्वरें ॥६॥
निवृत्ति प्रसाद । ज्ञानदेवा दिला बोध ॥७॥
ज्ञानदेव कृपेंकरुन । शरण एका जनार्दन ॥८॥

सांबें बोधियेला कृपावंत विष्णु । परब्रह्मा पुर्ण सांब माझा ॥१॥
सांब उपदेशी उमा मच्छिद्रासी । ब्रह्मारुप त्यासी केलें तेणें ॥२॥
मच्छिंद्रापासुनी चौरंगी गोरक्ष । एका जनार्दनीं अलक्ष दाखविलें ॥३॥

गोरक्षनाथें उपदेश केला । ब्रह्मारुप झाला गहिनीनाथें ॥१॥
गहिनीनें निवृत्तिनाथासी । उपदेश त्यासी आत्मबोध ॥२॥
निवृत्तिनाथाने ज्ञानदेव पाहीं । एका जनार्दनीं तेही बोधियेलें ॥३॥

ज्ञानदेवें उपदेश करुनियां पाहीं । सोपान मुक्ताई बोधियेली ॥२॥
मुक्ताईनें बोधखेचरासी केला । तेणे नामियाला बोधियेलें ॥२॥
नाम्याचें कुंटुंब चांगा वटेश्वर । एका जनार्दनीं विस्तार मुक्ताईचा ॥३॥

ज्ञानराजें बोध केला । सत्यबळा रेडा बोलाविला प्रतिष्ठानीं ॥१॥
भोजलिंग ज्याची समाधी आळंदीं । ज्ञानराज बोधी तिघांजणां ॥२॥
सत्यबळें बोध गैबीराया केला । स्वयें ब्रह्मा झाला सिद्धरुप ॥३॥
एका जनार्दनीं ऐसी परंपरा । दाविले निर्धारा करुनिया ॥४॥

मच्छिंद्रानें मंत्र गोरक्षासीदिला । गोरक्ष वोळला गहिनीराजा ॥१॥
गहिनीनें खूण निवृत्ति दिधली । पूर्ण कृपा केली ज्ञानराजा ॥२॥
ज्ञानदेवें बोध जगासी पैं केला । एका जनार्दनीं धाला पूर्ण बोधें ॥३॥

परेंचें जें सुख पश्यंती भोगी । तोचि राजयोगी मुकुटमणी ॥१॥
सिद्धाची ही खुन साधक सुख जाण । सदगुरुसी शरण रिघोनिया ॥२॥
वैखरीं व्यापारी मध्यमेच्या घरीं । ओंकाराच्या शिरी वृत्ति ठेवी ॥३॥
आदिनाथ ठेवणें सिद्ध परंपरा । जनार्दनीं वेव्हारा एकनाथीं ॥४॥

आदि गुरु शंकर ब्रह्माज्ञान खूण । बाणली पैं पुर्ण मत्स्येंद्रनाथीं ॥१॥
मत्स्येंद्र वोळला गोरक्ष बोधिला । ब्रह्माज्ञान त्याला कथियेलें ॥२॥
गोरक्ष संपुर्ण निवेदिलें गहिनी । तेणें निवृत्तिलागुनी उपदेशिलें ॥३॥
निवृत्तिनाथें ज्ञानदेवासी दिधलें । परंपरा आले ऐशा परी ॥४॥
एका जनार्दनीं तयाचा मी दास । उच्छिष्ट कवळास भक्षीतसे ॥५॥

जो निर्गुण निराभास । जेथुन उद्भव शबल ब्रह्मास । आदिनारायण म्हणती ज्यास । तो सर्वांस आदिगुरु ॥१॥
तयाचा ब्रह्मा अनुग्रहीत । ब्रह्मा अत्रीस उपदेशीत । अत्रीपाद प्रसादीत । श्रीअवधुत दत्तात्रय ॥२॥
दत्तात्रय परंपरा । सहस्त्रार्जुन यदु दुसरा । जनार्दन शिष्य तिसरा । केला खरा कलियुगीं ॥३॥
जनार्दन कृपेस्तव जाण । समुळ निरसलें भवबंधन । एका जनार्दनीं शरण । झाली संपुर्ण परंपरा ॥४॥

करी जो सृष्टीचे रचन । तया न कळे बह्माज्ञान । तो श्रीनारायण । शरण रिघे ॥१॥
न कळे न कळे ब्रह्माज्ञान । म्हणोनिक धरितसे चरण । नारायण परिपूर्ण । उपदेशी ब्रह्मा ॥२॥
ब्रह्मा अत्रीतें सांगत । ब्रह्माज्ञान हृदयीं भरित । अत्री पूर्ण कृपेस्थित । दत्तात्रय सांगतसे ॥३॥
दत्तात्रय कृपें पुर्ण । जनार्दनीं पूर्णज्ञान । जगचि संपूर्ण । एक रुप तयासी ॥४॥
एका जनार्दनीं पूर्ण । ब्रह्माज्ञानाची खुण । बोधोनियां संपूर्ण । मेळविलें आपणीया ॥५॥

जनार्दनाचा गुरु । स्वामी दत्तात्रय दातारु ॥१॥
त्यांनीं उपकार केला । स्वानंदाचा बोध दिला ॥२॥
सच्चित्सुखाचा अनुभव । दाखविला स्वयमेव ॥३॥
एका जनार्दनीं दत्त । वसो माझ्या हृदयांत ॥४॥

संत साहित्य, अभंग, ओव्या आणि ग्रंथांचा समृद्ध मराठी संग्रह. वारकरी परंपरेचे जतन, संवर्धन आणि प्रसार हा आमचा प्रयत्न.

© २०२६ वाकीभ. सर्व हक्क सुरक्षित.