५६. ताप हे हरण श्रीमुख । हरीं भवरोगा ऐसें दु:ख ॥
अवलोकितां उपजे सुख । उभे सन्मुख दृष्टीपुढें ॥१॥
न पुरे डोळियांची धणी । सखोल कृपेचीच खाणी ॥
स्तवितां न पुरे वेदवाणी । तो हा समचरणी कृपानिधी ॥२॥
राम कृष्णध्यान वामन नारसिंहीं । उग्र आणि सौम्य कांहींच नाहीं ॥
सांपडे भरलीये वाही । भाव शुद्ध पाहीं याचें भातुकें ॥३॥
गुणगंभीर चतुर सुजाण । शूर धीर उदार नारायण ॥
व्यापक तरी त्रिभुवन । मनमोहन लावण्य हें ॥५॥
ठाण हें साजिरें सुंदर । अविनाश अविकार ॥
अनंत आणि अपार । तो हा कठीं कर धरिताहे ॥५॥
जयाची वाणी सुमनमाळा । परमामृतजिव्हाळा ॥
अनंतां अंगीं अंगीं अनंत कळा । तुका जवळा चरणसेवक ॥६॥
