४२. हें चि भवरोगाचें औषध । जन्म जरा तुटे व्याध ॥
आणीक कांहीं नव्हे बाध । करील वध षड्वर्गा ॥१॥
सांवळें रुप ल्यावें डोळां । सा चौ आठरांचा गोळा ॥
पदर लागो नेदी खळा । नाममंत्रमाळा विष्णुसहस्त्र ॥२॥
भोजना न द्यावें अन्न । जेणें चुके अनुपान ॥
तरींच घेतल्याचा गुण । होईल जाण सत्य भाव ॥३॥
नये निघों आपुलिया घरा । बाहेर लागो नये वारा ॥
बहु बोलणें तें सारा । संग दुसरा वर्जावा ॥४॥
पास तें एक द्यावें वरी । नवनीताची होईल परी ॥
होईल पांघरें दिशा । स्वेद निघों दे अवघी आशा ॥
होसिल मागें होतासी तैसा । तुका ह्मणे दशा भोगीं वैराग्य ॥६॥
