३९. आतां येणें बळें पंढरीनाथ । जवळी राहिला तिष्ठत ॥
पाहतां न कळे जयाचा अंत । तो चि हृदयांत घालूं आतां ॥१॥
विसरोनि आपुला देहपणभाव । नामें चि भुलविला पंढरीराव ॥
न विचारी याती कुळ नांव । लागावया पाव संताचे ॥२॥
बरें वर्म आलें आमुचिया हातां । हिंडावें धुंडावें न लगतां ॥
होय आवडी सानें थोर । रुप सुंदर मनोहर ॥
भक्तिमिय लोभापर । करी आदर याचकपणे ॥५॥
तें वर्म आले आमच्या हाता ह्मणोनि शरण निघालों संतां ॥
तुका ह्मणे पंढरीनाथा । न सोडी आतां जीवें भावें ॥६॥
