३५. हातींचें न संडावें देवें । शरण आलों जीवें भावें ॥
आपुले ऐसें ह्मणावें । करितों जीवें निंबलोण ॥१॥
बैसतां संतांचें पंगती । कळों आलें कमळापती ॥
आपुलीं कोणी च नव्हती । निश्चय चित्तीं दृढ झाला ॥२॥
येती येती तुझिया भजना आड । दाविती प्रपंचाचें कोड ॥
कनिष्ठीं रुचि ठेऊनि गोड । देखत नाड कळतसे ॥३॥
मरती मेलीं नेणों किती । तो चि लाभ तयाचे संगती ॥
म्हणोनि येतों काकुलति । धीर तो चित्तीं दृढ द्यावा ॥४॥
सुखें निंदोत हे जन । न करीं तयांशीं वचन ॥
आदिपिता तूं नारायण । जोडी चरण तुमचे ते ॥५॥
आपलें आपण न करुं हित । करुं हें प्रमाण संचित ॥
तरी मी नष्ट चि पतित । तुका ह्मणे मज संत हांसती ॥५॥