३२. बरें झालें आजिवरी । नाहीं पडिलों मृत्याचे आहारीं ॥
वांचोन आलों एथवरी । उरलें तें हरी तुह्मां समर्पण ॥१॥
दिला या काळें अवकाश । नाहीं पावलें आयुष्य नाश ॥
कार्या कारण उरलें शेष । गेलें तें भूस जावो परतें ॥२॥
बुडणें खोटें पावतां थडी । स्वप्नीं झाली ओढाओढी ॥
नासली जागृतीची घडी । साच जोडी शेवटीं गोड घास ॥३॥
तुह्मासि पावविली हाक । तेणें निरसला धाक ॥
तुमचें भातें हें कवतुक । जे शरणागत लोक रक्षावे ॥४॥
रवीच्या नावें निशीचा नाश । उदय होतां चि प्रकाश ॥
आतां कैचा आह्मां दोष । तूं जगदीश कैवारी ॥५॥
आतां जळो देह सुख दंभ मान । न करीं याचें साधन ॥
तूं जगदादि नारायण । आलों शरण तुका ह्मणे ॥६॥
