कां गा उशीर लाविला ।
माझा विसर पडिला ॥१॥
तुजवरी संसार ।
बोळविलें घरदार ॥२॥
तो तूं आपुल्या दासासी ।
ह्मणे जनी विसंबसी ॥३॥