१६५१. वाउगाचि सोस न करी सायास

वाउगाचि सोस न करी सायास । भजे श्रीसंतांस एकभावें ॥१॥
जाणोनि नेणतां कां होसीं रे मुर्ख । सुखांचे निजमुख विटेवरी ॥२॥
एका जनार्दनीं धरुनि विश्वास । होई कां रे दास संतचरणीं ॥३॥