१६५०. मनुष्यखेपे हित होय

मनुष्यखेपे हित होय । शरण तूं जाय श्रीसंतां ॥१॥
काय महिमा कीर्ति जगीं । नाहीं सामर्थ्य दुजिया अंगीं ॥२॥
एका जनार्दनीं संत । उदार पतीत तारिती ॥३॥