संत एकनाथ अभंग १६०१ ते १७००

आले आले हरीचे दास । मुखीं रामनाम घोष । तोडोनियां भवपाश । जीवन्मुक्त ते ॥१॥
वैराग्याचें कवच अंगीं । नाचताती प्रेमरंगीं । ज्ञान शस्त्र तें निसंगीं । छेदिती संग ॥२॥
अनुभव तीक्ष्ण शर । सोडिताती निरंतर । वर्मी खोचले तें वीर । क्रोधादि असुर ॥३॥
सांडोनि देहाभिमान । तोचि जीवन्मुक्त जाण । एका जनार्दना शरण । रामकृष्ण जपताती ॥४॥

भाग्यवंत श्रीहरीचे दास । धरितां कास तारिती ॥१॥
धन्य त्यांचा उपकार । पावविले पार बहुत ॥२॥
वर्णितां त्यांचें उत्तम गुण । होय जन्मांचेंखंडन ॥३॥
शरण एका जनार्दनीं । धन्य धन्य तुमची वाणी ॥४॥

विठ्ठल नाम घेती वाहाती टाळिया । ब्रह्मादिक येऊनियां वंदिती पायां ॥१॥
धन्य धन्य हरिभक्त जगीं । वाहाताती टाळी नाचताती रंगीं ॥२॥
पेमभरित सदा करिती कीर्तन । एका जनार्दनीं वंदूं तयाचे चरण ॥३॥

हेंचि एक खरें । सदा वाचे नाम स्मरे ॥१॥
धन्य त्याची जननी । प्रसवली त्या लागोनी ॥२॥
हरुषे नाचे कीर्तनांत । प्रेम न खंडे शुद्ध चित्त ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । वंदीन तयाचे चरण ॥४॥

सदा सर्वकाळ वाचे । नाम जया श्रीहरीचें ॥१॥
धन्य जन्मोनी संसारीं । सदा मनीं धरी हरी ॥२॥
रात्रंदिवस ध्यानीं मनीं । शरण एका जनार्दनीं ॥३॥

आसनीं भोजनीं शयनीं । जो चिंती रुप मनीं ॥१॥
जागृति स्वप्न आणि सुषुप्ति । सदा ध्यान रुप चित्तीं ॥२॥
नसे आणिके ठायीं मन । एका शरण जनार्दन ॥३॥

न्याय मीमांसा सांख्य पातंजली । व्याकरण वेदांत बोली सर्व एक ॥१॥
ते माझे सोई रे जिवलग जीवाचे । जे अधिकारी साचे संतजन ॥२॥
एका जनार्दनीं मन तया ठायीं । होऊनिया पायीं उतराई ॥३॥

ऐसें जाणोनि वेदमत । संतसेवा सदोदित ॥१॥
पुराणे शास्त्रें अनुवादिती । संतसेवन दिनरातीं ॥२॥
संतचरणीं ज्यांचें मन । तयां सुखा काय उणें ॥३॥
एका जनार्दनीं भावें । संतचरणीं लीन व्हावें ॥४॥

भाग्य उजळलें आतां । संत सभाग्यता भेटले ॥१॥
पाप ताप दैन्य गेलें । संत पाउलें देखतां ॥२॥
तुटली बंधनाची गांठी । पाय पोटीं आठवितां ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । संतचरण दुर्लभ ॥४॥

ब्रह्म सर्वगत सदा सम । जेथें आनु नाहीं विषम । ऐसें जाणती ते अति दुर्गम । तयांची भेटी जालिया भाग्य परम ॥१॥
ऐसें कैसियानें भेटती ते साधु । ज्यांचा अतर्क्य तर्कवेना बाधू । ज्यासी निजानंदी आनंदु । ज्यांचा परमनांदी उद्धोधु ॥२॥
पवना घालवेल पालाण । पायीं चढवेल गगन । भुत भविष्य कळों येईल वर्तमान । परी त्य साधूचें न कळे महिमान ॥३॥
चंद्रामृत सुखें सेववेल । रवि अस्ता जातां धरवेल । बाह्मा हेळा सागर तरवेल । परी त्या साधूची भेटी न होईल ॥४॥
जप तप करवेल अनुष्ठान । ध्येय ध्याता धरवेल निजध्यान । ज्ञेय ज्ञाता विवर्जित ज्ञान । ज्ञाना ध्यानाचे मुळ हे साधुजन ॥५॥
निजवृत्तीचा करवेल विरोधु । जीवाशिवाचा भोगवेल आनंदु । एका जनार्दनीं निजसाधु । त्याच्या दर्शनें तुटे भवबंधु ॥६॥

जन्म कोट्यांनीं हरिसेवा जोडे । नवविद्या भजन सांग घडे । तंव वैराग्य तें पाहें पुढें । पूर्व प्राचीन फळ रोकडें ॥१॥
ऐसें तैंच मिळती ते साधु । ज्यांचा संग करी उद्धोधु । ज्यांचा स्पर्श करी आल्हादु । ज्यांचा महिमा न कळे आनंदु ॥२॥
घडे काम कर्म परित्याग । झडे समुळ विषयांचा संग । सर्व कामना नुरे मुसमार्ग । तैं आतुडे मानवा संतसंग ॥३॥
शुद्ध सत्वगुण देहीं पाहें । दंभ अहंकार मानापमान जाये । कामक्रोध लोभ सांदी सोये । तैं भूतभाव नाहीं होय ॥४॥
जैं जनार्दनीं शुद्धभाव । स्वकर्मासी विश्रांती ठाव । ऐक्य दुजे दोन्हीं होती वाव । देहबुद्धीच भासे देव ॥५॥
जैं संतदया होय बापा । तैंचि विश्रांती त्रिविध तापा । तैंचि मिळणी होय स्वरुपा । पूर्ण एका जनार्दनीं कृपा ॥६॥

हृदयीं नांदें संदेह मूळ । तेथें फळ विरुढें केंवी ॥१॥
जैसें बीज तैसा अंकुर । दिसे निर्धार जाणावा ॥२॥
योगयाग शास्त्रपाठें । वाउगी खटपटे तर्काची ॥३॥
करितां कर्म धर्म नेहटी । नोहे भेटी संतांची ॥४॥
एका जनार्दनीं त्याचा दास । सहज आस पुरतसे ॥५॥

पुर्वपुण्य असतां गांठीं । संतभेटी होय ॥१॥
धन्य धन्य संतसंग । फिटे तग जन्माचा ॥२॥
चार सहा वंदिती पाय पैं । आणिकां ठाव कोठें नाहीं ॥३॥
एका जनार्दनीं संत । कृपावंत सुखासिंधु ॥४॥

बहुत जन्मांचे सुकृत । तयांसी घडत संतसंग ॥१॥
धन्य वैष्णव भुमंडळी । दरुशन मेळीं जीव तरती ॥२॥
एका जनार्दनीं विश्वास । निजदास संताचा ॥३॥

बहु पुण्य होय गांठीं । तरीच भेटी संतांची ॥१॥
पाप ताप दैन्य गेलें । संत पाउलें देखतां ॥२॥
मोक्ष मुक्ति साधे फुका । ऐशी देखा संतकृपा ॥३॥
नाहीं आणिकांचें भेव । संत सदैव भेटतां ॥४॥
एका जनार्दनीं संत । पुरविती हेत सर्वही ॥५॥

संतभेटीचा आनंदु । सुखसागर परमानंदु । गातां नुरेची भेदु । नामस्मरणें ॥१॥
कैवल्याचे अधिकारी । मोक्ष राबे त्यांचे घरीं । ऋद्धि सिद्धि कामारी । कोन त्या पुसे ॥२॥
भुक्ति आणि मुक्ति । सदा तिष्ठे अहोरातीं । कैवल्यपद येती । सामोरी तयासी ॥३॥
नाम गाती जे आनंद । हृदयीं नहीं दुजा भेद । एका जनार्दनीं छंद । तयांच मज ॥४॥

वाट पिकली संतांची । अवघें स्वरुप मुद्दलची ॥१॥
उकल करा लवडसवडीं । मुद्दल देव घडोघडीं ॥२॥
द्वैतांची दाटणी सोडी । वासनेची वासना फेडी ॥३॥
आळ करितां सरळ सात । मन पडेल विचारांत ॥४॥
अखिल गुरुनामाचे । स्थापिले सुरंग भक्तीचे ॥५॥
अंगळू मंगळु नंद भाषा । द्वैत दळणीं वटील घसा ॥६॥
आंत बाहेर एकचि सुत । मुद्दल देतां सुखी होत ॥७॥
एका जनार्दनीं एकचि भेटी । सरिसी साठी संसारा ॥८॥

समुद्रवलयांकित तीर्थ । स्नानें करती जे पवित्र । परी तेथें नसतां भाव । निर्फळ वाव होतसे ॥१॥
ऐसा निर्णय शास्त्री । पुराणीं सांगतसे व्यक्ति । तेचि उघड सर्वाप्रती । सांगतसें परियेसा ॥२॥
जे शुचिर्भूत शुद्धमती । ईश्वर मानिती सर्वाभूतीं । ते सर्वदा वसती तीर्थीं । तीर्थे वसती त्यांच्या संगें ॥३॥
तीर्थीं नसतां तीर्थवास । सत्य निष्ठा नित्य निर्दोष । तीर्थो वसतां पुण्यलेश । न पावे तीर्थ निंदितां ॥४॥
मत्सर निष्ठुर भूतद्वेष । भजनमार्गीचा उपहार । तीर्थें घेती त्यांचा त्रास । कीटक द्वेष त्या करिती ॥५॥
काम क्रोध लोभ माया । स्पर्श न करी जयाची काया । तो तीर्थवासी जाणे राया । तीर्थे पायां वंदितीं ॥६॥
विष्णुस्मरण शिवस्मरण । नित्य वसवी ज्यांचे वदन । तोचि तीर्थ जाण । तीर्थें चरण वंदिती ॥७॥
इंद्रिय नियमाचे आसनीं । नित्य माधुर्य बोलली वाणी । अहंकार ज्याचिये ज्ञानीं । संतचरणा सर्वथा ॥८॥
तो सकळ शिष्टांचा धात्रा । तीर्थे करिती त्याची यात्रा । पादोदकालागीं पवित्रा । तीर्थे माथा वोढविती ॥९॥
तीर्थीं असोनि इच्छारहित । प्रतिग्रहा न वोढवी हात । यथालाभें संतोषत । तो तीर्थरुप जाणावा ॥१०॥
परधनीं अंधत्व जयाचे नयना । परस्त्री पाहतां क्लीबत्व
जयाचे मना । परापवादी मूकत्व जयाचे वदना । तो जनक जाण तीर्थाचा ॥११॥
मनें इंद्रिया निग्रह करी । तो गृहीं असतां जान्हवीतीरीं । तीर्थी असो अनाचारी । तो कीटकवासी जाणावा ॥१२॥
सत्यशील दृढव्रती । आत्मभावना सर्वाभुती । क्रोधकंटका नातळे चित्तीं । तो सर्व तीर्थीं सेविजे ॥१३॥
शुद्धशीळ विद्यातीर्थीं । साधु सुस्नात सत्यतीर्थी । कुलांगना लज्जातीर्थीं । पवित्र होती जाण पां ॥१४॥
धनाढ्य निर्दोष दानतीर्थीं । पापी निष्पाप गंगातीर्थीं । क्षत्रिय राजे धारातीर्थीं । प्रक्षाळिती अघातें ॥१५॥
योगी आत्मध्यान तीर्थीं । आत्मस्वरुप स्वयें होती । श्रवणादिक नवही तीर्थी । भक्त होती हरिरुप ॥१६॥
असो या निरोपणाच्या युक्ती । जाणते अथवा हो नेणती । शरीर प्रक्षाळितां तीर्थीं । मोक्षप्राप्ति निर्धारें ॥१७॥
ऋषीश्वरीं वेदवचनीं । महा फलें कल्पीं यज्ञीं । ती यज्ञफळीं तीर्थस्त्रानीं । सकळ तीर्थें नामस्मरणीं ॥१८॥
शरण एका जनार्दनीं । सकळ तीर्थे नामस्मरणीं । घडती संतसंघटनीं । येथें संशय नाहीं ॥१९॥

ऐसे म्हणशील कोण । ज्याचें गातां नामभिधान । देवाधि देव आपण । स्वमुखें सांगे उद्धवा ॥१॥
नारद पराशर पुंडलीक । व्यास शुक वाल्मिकादिक । ध्रुव उपमन्यु भीष्मादिक । वंद्य जाण उद्धवा ॥२॥
वासिष्ठ वामदेव विश्वामित्र । आत्रि दत्तात्रेय पवित्र । ऐसे पुण्यश्लोक सर्वत्र । ते तुज वंद्य उद्धवा ॥३॥
रघु दिलीप हरिश्चंद्र । शीभ्रीराज बली थोर । जयाचा अंकित मी निर्धार । हें तूं जाणें उद्धवा ॥४॥
पांडव माझे पंचप्राण । कायावाचा वेचिलें मन । मज निर्धारितां पूर्ण । जीव वेंचिला उद्धवा ॥५॥
निवृत्ति ज्ञानेश्वर सोपान । मुक्ताबाई ज्ञाबकळा आपण । इहीं अवतार धरुन । जग तारिलें उद्धवा ॥६॥
गोरा सांवता जगमित्र । चोखा रोहिदास कबीर । हे माझे प्राणमित्र । आहेस जाण उद्धवा ॥७॥
दामा नामा जनाबाई । राजाई आणि गोणाई । येशि आणि साकाराई । जिवलग माझे उद्धवा ॥८॥
कान्हुअपात्रा जन जसवंत । हनुमंतादि समस्त । पाठक कान्हा आनंदभरित । तयाचेनि उद्धवा ॥९॥
परसा भागवत सुरदास । वत्सरा आणि कुर्मदास । एका जनार्दनीं निजदास । संतांचा मी उद्धवा ॥१०॥

स्मरता निवृत्ति पावलो विश्रांती । संसाराची शांती जाली माझ्या ॥१॥
नमितां ज्ञानदेवा पावलो विसावां । अंतरींचा हेवा विसरलों ॥२॥
सुखाचा निधान तो माझा सोपान । विश्रांतीचें स्थान मुक्ताबाई ॥३॥
चांगदेव माझा आनदाचा तारु । सुखाचा सागरु वटेश्वर ॥४॥
सुखाचा सागर विसोबा खेचर । नरहरी सोनार प्राण माझा ॥५॥
आठवितां नामा पावलों विश्राम । मोक्षमार्गीं आम्हां वाट जालीं ॥६॥
परिसा भागवत जीवा आवडता । गोरा आणि सांवता सखे माझे ॥७॥
जनजसवंत सुरदास संत । नित्य प्राणिपात वैष्णवांसी ॥८॥
वंदूं भानुदास वैष्णवांचे कुळीं । ज्यासी वनमाळी मागें पुढें ॥९॥
बाळपणीं जेणें भानु आराधिला । वंश निरविला देवराया ॥१०॥
धन्य त्यांचा वंश धन्य त्यांचे कुळ । परब्रह्मा केवळ त्यांचे वंशीं ॥११॥
एका जनर्दनीं संताचें स्तवन । जनीं जनार्दन नमीयेला ॥१२॥

निवृत्ति शोभे मुगुटाकार । ज्ञान सोपान वटेश्वर ॥१॥
विठु पंढरीचे राणे । ल्याले भक्तांचीं भुषणें ॥२॥
खेचर विसा जगमित्र नागा । कुंडलें जोडा विठोबा जोगा ॥३॥
बहु शोभे बाहुवट । गोरा सांवता दिग्पाट ॥४॥
कंठीं जाणा एकविंद । तो हा जोगा परमानंद ॥५॥
गळां शोभे वैजयंती । तिसी मुक्ताई म्हणती ॥६॥
अखंड शोभे माझ्या बापा । पदकीं शोभें नामा शिंपा ॥७॥
कटीं सुत्र कटावरीं । तो हा सोनार नरहरी ॥८॥
कासें कसिला पीतांबर । तो हा जाणावा कबीर ॥९॥
जानु जघन सरळ । तेंही कान्हुपात्रा विशाळ ॥१०॥
दंतपंक्तीचा झळाळ । तो हा कान्हया रसाळ ॥११॥
चरणींच्या क्षुद्र घटा । नामयाचा नारा विठा ॥१२॥
वाम चरणीं तोडर । परसा रुळतो किंकर ॥१३॥
चरणीं वीट निर्मळ । तो हा जाला चोखामेळ ॥१४॥
चरणातळील ऊर्ध्वरेखा । जाला जनार्दन एका ॥१५॥

आला आषाढी पर्वकाळ । भक्तमिळाले सकळ ॥१॥
निवृत्तिनाथ ज्ञानदेव । मुक्ताबाई सोपानदेव ॥२॥
चांगदेव विसोबा खेचर । सांवता माळी गोरा कुंभार ॥३॥
रोहिदास कबीर सूरदास । नरहरी आणि भानुदास ॥४॥
नामदेव नाचे कीर्तनीं । एका शरण जनार्दनीं ॥५॥

वारंवार जन्म घेऊं । परी पाहूं पंढरपूर ॥१॥
दुजें मागणें देवा । करुं सेवा वैष्णवांची ॥२॥
न मागों भुक्ति आणि मुक्ति ती फजिती कोण सोसी ॥३॥
एका जनार्दनीं मागे । कीर्तनरंगी रंगला वेगें ॥४॥

दास मी होईन कामारी दासीचा । परि छंद सायासाचा नाहीं मनीं ॥१॥
गाईन तुमचएं नाम संतांचा सांगात । यापरती मात दुजी नाहीं ॥२॥
निर्लज्ज कीर्तनीं नाचेन मी देवा । एकाजनार्दनीं भावा पालट नको ॥३॥

कोणता उपाय । जोडे जेणें संतपाय ॥१॥
हाचि आठव दिवस रात्रीं । घडो संतांची संगती ॥२॥
न करुं जप तप ध्यान । संतापायी ठेवुं मन ॥३॥
न जाऊं तीर्थप्रदक्षिणा । आठवुं संतांचे चरणा ॥४॥
होता ऐसा निजध्यास । एका जनार्दनीं दास ॥५॥

आधीं घेई निरपेक्षता । त्याचे चरण वंदीन माथां ॥१॥
निरपेक्ष जेथेम घडें । यमकाळ पायी जोडे ॥२॥
निरपेक्षाची आवडी । ब्रह्माज्ञान घाली उडी ॥३॥
निरपेक्षेवांचुन । नाहीं नाहीं रें साधन ॥४॥
एका जनार्दनीं शरण । निरपेक्ष पाविजे ज्ञान ॥५॥

सकळ संकल्पांचा त्याग । करितां संतसंग जोडला ॥१॥
मुळ पाहिजे हेंचि शुद्ध । भेदाभेद न यावे ॥२॥
संकल्पाचें दृढ बळ विकल्पाचे छेदी मुळ ॥३॥
संकल्प दृढ धरितां पोटी । एका जनार्दनीं होय भेटी ॥४॥

न होता शुद्ध अंतःकरण । संतसेवा न घडे जाण ॥१॥
शुद्ध संकल्पावांचुन । संतसेवा न घडेचि जाण ॥२॥
कामक्रोध दुराचार । यांचा करुं नये अंगिकार ॥३॥
आशा मनींशांचें जाळें । छेदुनीं टाकी विवेकबळें ॥४॥
एका जनार्दनीं ध्यान । सहज तेणें संतपण ॥५॥

संतां द्यावें आलिंगन । सांडुनियां थोरपण ॥१॥
अंगे देव करी सेवा । इतराचा कोण केवा ॥२॥
ब्रह्माज्ञानी वंदिती माथां । मुक्ताची सहज मुक्तता ॥३॥
शरण एका जनार्दनीं । यमकाळ वंदिती दोन्हीं ॥४॥

जाणिव नेणिवांच्या वाटा । खटपटा पंडुं नका ॥१॥
संतां शरण जा रे आधीं । तुटे उपाधी तत्काळ ॥२॥
तेणें तुटें भवबंधन । आत्मज्ञान प्रगटे ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । संत परिपूर्ण उदार ॥४॥

विचारावेंविवेक दृष्टी । संतचरणीं द्यावीं मिठी ॥१॥
तेणें चुके जन्मजरा । चुकवी चौर्‍यांशींचा फेरा ॥२॥
संतचरण अनुदिन । द्रुढ राखावें तेथें मन ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । सहज निवारे जन्ममरण ॥४॥

बहु मार्ग बहु प्रकार । तेथें निर्धार न बैसे ॥१॥
उलट सुलट कासया करणें । जप तप अव्हान दैवतें ॥२॥
योग याग तप तीर्थे । साधन कष्ट ते पसारा ॥३॥
शरण एका जनार्दनीं । घडे निशिदिनीं संतसेवा ॥४॥

धर्म अर्थ काम मोक्ष । संतचरणीं ठेवी लक्ष ॥१॥
परा पश्यंती मध्यमा वैखरी । चरणीं निर्धारीं संतांच्या ॥२॥
योगयागादि साधनें संतचरणीं असो ध्यानें ॥३॥
आणिक नको त्या उपाधी । तोडा देहीं आधिव्याधी ॥४॥
एका जनार्दनीं मन । एकपणें जनार्दन ॥५॥

गोल्हाट उल्हाट कासया आटाआटी । घेतां संतभेटीं पुरे हेंची ॥१॥
गुद ते पीडन नागिणी दमन । संतदरुशन घडतां जोडे ॥२॥
ओहं सोहं यातायाती कोहं जाण । टाकुनि संतचरण धरां आधीं ॥३॥
एका जनार्दनीं मानावा विश्वास । होय देवदास आपोआप ॥४॥

बकाचिये परि ध्यान नको धरुं । जीवेभावें धरुं संतचरण ॥१॥
मग ते तात्काळ करिती पावन । ऐसें अनुमोदन आहे शास्त्रीं ॥२॥
ध्यानाचें ध्यान संतांचे चरण । काया वाचा मन दृढ ठेवी ॥३॥
वाच्य ते वाचक संत ते व्यापक । एका जनार्दनीं देख अंतर्बाही ॥४॥

समसृष्टीं । म्हणो नये थोर सान । ऐसें उपदेशी ज्ञान । आपण ही गोष्टीं ॥१॥
काया वाचा मनें भावें । संतांशीं शरण जावें । संगती ते जीवेंभावें । अंतरीची गोष्टी ॥२॥
पूर्ण बुद्धिचाची रावो । पापपुण्य नाहीं ठावो । साधु संतांसी भजावो । मुख्य ही गोष्टी ॥३॥
ऐसिया संतांसी जाण । शरण एका जनार्दन । घालीतसे लोटांगण । मुख्य ही गोष्टी ॥४॥

जयांचें चित्त संताच्या चरणा । तेणें नारायणा जिंकियलें ॥१॥
भावें देव मिळे भावें देव मिळे । संतचरणीं लोळे सर्व काळ ॥२॥
संतांची आवडी म्हणोनि अवतार धरी । योगक्षेम भारी चालवी त्यांचा ॥३॥
संतचरणी सेवा आदर उपचार । एका जनार्दनीं साचार करीतसे ॥४॥

संतांची आवडे तो देवाचाही देव । कळिकाळांचे भेव पायातळीं ॥१॥
आणिकाची चड नसेची वासना । संताचियां चरणा वाचूंनिया ॥२॥
ऐसें ज्यांचे प्रेम ऐशी ज्याची भक्ति । एका जनार्दनीं मुक्ति तेथें राबें ॥३॥

संतांचे सुख जिहीं अनुबहविलें । ते जीवनमुक्त जहले जन्मोजन्मीं ॥१॥
संतांचा संग जयासी हो जाहला । प्रत्यक्ष घडला सत्यलोक ॥२॥
एका जनार्दनीं संतांचा अनुभव । धाला माझा जीव परमानंदें ॥३॥

संतचरणीं सावधान । ज्याचें जडलेसें मन ॥१॥
तया नाहीं जन्ममरण । मुक्तीअ उभ्या कर जोडोन ॥२॥
ब्रह्माज्ञान हात जोडी । संताघरी घाली उडी ॥३॥
शरण एक जनार्दनीं । वंदितसे अनुदिनी ॥४॥

सांडोनिया संतसेवा । कोण हेवा मग जोडी ॥१॥
नानापरीचे साधन । अष्टांगयोग धूर्मपान ॥२॥
यज्ञ योग तीर्थकोटी । संताचिया चरणागुष्ठीं ॥३॥
एका जनार्दनीं मग । संतचरणीं समाधान ॥४॥

संतसेवा केल्यापाठीं । कैंची संसाराची गोष्टी ॥१॥
तेथें कैंचें कर्माकर्म । अवघा देव परब्रह्मा ॥२॥
कैंचे ध्येय ध्याता ध्यान । एक संतचरणी मन ॥३॥
कैंचा भेद कैंचे भान । एक जनार्दनीं ध्यान ॥४॥

भय नाही हरीच्या दासा । शुभ काळ सर्व दिशा ॥१॥
नाहीं तयां गोंवागुंतीं । न लगे पुराण व्युत्पत्ती ॥२॥
नाहीं शास्त्रांचे कारण । वेदाभ्यासाचें नको मनन ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । परंपरा हेचि पूर्ण ॥४॥

पायांवरी ठेवितां भाळ । कर्म सकळ सुफळ ॥१॥
ऐसा छंद जया मनीं । धन्य जननी तयाची ॥२॥
लोटांगण संतापुढा । घाली उघडा होउनी ॥३॥
एका जनार्दनीजं भेंटीं । जन्ममरणा होय तुटीं ॥४॥

देवाचे ते आप्त जाणावे ते संत । त्यांचे चरणीं रत व्हावें सर्वदा ॥१॥
श्रीहरीची भेटी सहजची होय । श्रमलीया जाय क्षणमात्रें ॥२॥
पापाचे पर्वत भस्म नामाग्रीतं । अभक्ता न कळें हित नाम न घेती ॥३॥
एका जनार्दनीं संताचिया कृपें । नाम होय सोपें त्याच्या ॥४॥

संतावाचोनियां नाम नये हातां । साधनें सांधितां कोटी जाणा ॥१॥
जैसें कातेंविण कारणें संसार । साधन विचार व्यर्थ ठेला ॥२॥
संतसमागम धरलिया वांचुनी । संसार सांडणी नोहे बापा ॥३॥
एका जनार्दनीं संतांसी शरण । रिघलिया जाण देव जोडे ॥४॥

संतचरणी सेवा घडे । भाग्य पहा हो केव्हढें ॥१॥
व्यर्थ शिणती बापुडे । योग याग करुनी गाडे ॥२॥
संतचरणी जे विन्मुख । स्वप्नी न देखती सुख ॥३॥
संतचरणी नाही थारा । भरले तपांच्या डोंगरा ॥४॥
नाम न म्हणती कोंडें । धूम्रपान करिती तोंडे ॥५॥
एका जनार्दनीं साचें । मन नाहीं सुख कैचें ॥६॥

ज्ञान ध्यान जप तप तें साधन । तें हे संतनिधान सखे माझे ॥१॥
संतापायीं आधीं जावें वो शरण । संसार बोळवण होय तणें ॥२॥
तयाचे हें मुळ संतांचे पाय । आणीक उपाय नाही नाहीं ॥३॥
द्वैत अद्वैताचा न सरेचि कोंभ । तो हाचि स्वयंभ संतसंग ॥४॥
एका जनार्दनीं परब्रह्मा जाम । द्वैत क्रियाकर्म तेथे नाहीं ॥५॥

तापलीया तापत्रयें संतां शरण जावें । जीवेंभावें धरावें चरण त्यांचे ॥१॥
करुनि विनवणी वंदु पायवाणी । घालुं लोटांगणी मस्तक हें ॥२॥
उपासनामार्ग सांगती ते खुण । देती मंत्र निर्वाण विठ्ठल हरि ॥३॥
एका जनार्दनीं संतासी शरण । रात्र आणि दिन चिंतूं त्यासीं ॥४॥

मनुष्यखेपे हित होय । शरण तूं जाय श्रीसंतां ॥१॥
काय महिमा कीर्ति जगीं । नाहीं सामर्थ्य दुजिया अंगीं ॥२॥
एका जनार्दनीं संत । उदार पतीत तारिती ॥३॥

वाउगाचि सोस न करी सायास । भजे श्रीसंतांस एकभावें ॥१॥
जाणोनि नेणतां कां होसीं रे मुर्ख । सुखांचे निजमुख विटेवरी ॥२॥
एका जनार्दनीं धरुनि विश्वास । होई कां रे दास संतचरणीं ॥३॥

सहस्त्र मुखांचा वर्णितां भागला । तें सुख तुजला प्राप्त कैचें ॥१॥
संतांचे संगती सुख तें अपार । नाहीं पारावार सुखा भंग ॥२॥
एका जनार्दनीं सुखाचीच राशी । उभा हृषिकेशी विटेवरी ॥३॥

सुख अनुपम्य संतसमागमें । अखंड दुणावतें नामें । दहन होती सकळ कर्में । आणिक वर्म दुजें नाहीं ॥१॥
वाचे म्हणे कृष्णहरी । तेणें पापा होय बोहरी । संसारासी नुरे उरी । हा महिमा सत्संगाचा ॥२॥
काशी प्रयागादि तीर्थे बरी । बहुत असती महीवरी । परी संतसमागमाची थोरी । तीर्थे न पावती सर्वदा ॥३॥
असती दैवतें अनंत कोटी । परी संतसमागमक भेटी । दैवती सामर्थ्य हिंपुटी । हा महिमा संतांचा ॥४॥
एका जनार्दनीं मन । संतचरणीं दृढ ध्यान । तेणें प्राप्त सच्चिदानंदघन । विठ्ठल देव विसंबे ॥५॥

सर्वकाळ सुख रामनामीं । ऐसा ज्याचा देह धन्य तोचि ॥१॥
जागृती सुषुप्ती रामनाम ध्यान । कार्य आणि कारण रामनामें ॥२॥
एका जनार्दनीं ध्यानीं मनीं । श्रीरामावांचुनीं आन नेणें ॥३॥

सुखरुप धन्य जाणावा संसारी । सदा वाचे हरि उच्चारी जो ॥१॥
रामकृष्णानाम वदे वेळोवेळां । हृदयीं कळवळां संतभेटी ॥२॥
एका जनार्दनीं प्रेमाचा कल्लोळ । भुक्ति मुक्ति सकळ वसे देव ॥३॥

आवडे देवासी तो ऐका प्रकार नामाचा उच्चार रात्रंदिन ॥१॥
तुळसीमाळ गळा गोपीचंदन टिळा । हृदयीं कळवळा वैष्णवांचा ॥२॥
आषाढी कार्तिकी पंढरीची वारी । साधन निर्धारी आन नाहीं ॥३॥
एका जनार्दनीं ऐसा ज्याचा नेम । तो देवा परमपूज्य जगीं ॥४॥

तीर्थाटन गुहावास । शरीरा नाश न करणें ॥१॥
समागम संतसेवा । हेंचि देवा आवडतें ॥२॥
करितां रामनाम लाहो । घडती पाहाहो धर्म त्या ॥३॥
सकळ कर्में जाती वायां । संतपायां देखतां ॥४॥
एका जनार्दनीं होतां दास । पुरे आस सर्वही ॥५॥

सकळ तीर्थे । घडती करितां नामस्मरण । देवाधि देव उत्तम । तोही धांवे समोरा ॥१॥
पहाहो वैषणवांचे घरीं । सकळ तीर्थे कामारी । ऋद्धिसिद्धि मोक्ष चारी । दास्यत्व करिती सर्वदा ॥२॥
शरण एक जनार्दनीं । तीर्थांचा तो अधिष्ठानी नामस्मरणक आनुदिनीं । तया तीर्थे वंदितीं ॥३॥

भुक्तिमुक्तीचें सांकडें नाहीं विष्णुदासां । प्रपंचाची आशा मा तेथें कैची ॥१॥
वैकुंठ कैलास अमरपदें तिन्हीं । तुच्छवत मनी मानिताती ॥२॥
राज्य भोग संतती संपत्ति धन मान । विष्ठेंअ तें समान श्वान सुकर ॥३॥
मा ब्रह्माज्ञाना तेथें कोण पुसे तत्त्वतां । घर रिघोनि सायुज्यता येत असे ॥४॥
एका जनार्दनीं नामाची प्रौढी । ऋद्धिसिद्धि दडी घरीं देती ॥५॥

कलिकाळाचे न चले बळ । ऐसे सबळ हरिदास ॥१॥
सेवेचें तो कवच अंगीं । धीर प्रसंगीं कामक्रोध ॥२॥
रामनाम हाचि बाण । शस्त्र निर्वाण सांगातीं ॥३॥
एका जनार्दनीं यमाचे भार । देखतां समोर पळती ते ॥४॥

जाईल तरी जावो प्राण । परी न सोडा चरण संतांचे ॥१॥
होणार तें हो कां सुखे । परी मुखें रामनाम न सोडा ॥२॥
कर्म धर्म होतु कं होनी । परी प्रेम कीर्तनीं न सोडा ॥३॥
एका जनार्दनीं वर्म । सोपा धर्म सर्वांसी ॥४॥

परमार्थाचा हाचि भाव । वाचे देव स्मरावा ॥१॥
नाहीं दुजा छंद मनीं । संतचरणीं विश्वास ॥२॥
न धांवे वायां कोठें मन । संतचरणांवाचुनी ॥३॥
एका जनार्दनीं नेम । सर्वोत्तम हृदयीं वसे ॥४॥

जन्ममरण कोडें निवारी हा संग । भजें पाडुंरंग आधी ॥१॥
वायांची पसारा नासिलासी सारा । कां रे चुकसी पामरा भजनासी ॥२॥
एकविध भाव भक्ति करी मोळी । तेणें कुळींची मुळी हाती लागे ॥३॥
एका जनार्दनीं संतांचा सेवक । तयाचा मग धाक ब्रह्मादिकां ॥४॥

संकल्प विकल्प नका वायां । धरा पायां विठोबाच्या ॥१॥
सर्व तीर्था हेचि मुळ । आणीकक केवळ दुजे नाहीं ॥२॥
संतसमागमेम उपाधी । तुटती आधिव्याधी घडतांची ॥३॥
एका जनार्दनीं वर्म सोपें । हरती पापे कलियुगीं ॥४॥

गव्हंची राशी जोडिल्या हातीं । सकळ पक्कान्नें तै होतीं ॥१॥
ऐसा नरदेह उत्तम जाण । वाचे वदे नारायण ॥२॥
द्रव्य जोडितां आपुलें हाती । सकळ पदार्थ घरा येती ॥३॥
भावें करी संतसेवा । एका जनार्दनीं प्रिय देवा ॥४॥

वेदोक्त पठण करितां चढे मान । तेणें होय पतन कर्मभूमी ॥१॥
सोपें ते साधन संतांसी शरण । तेणें चुके बंधन जडजीवां ॥२॥
अभ्यासाचा सोस वाउगाची द्वेष । न करी सायास नाम जपे ॥३॥
एका जनार्दनीं सायासाचे भरी । नको पडुं फेरी चौर्‍याशींच्या ॥४॥

पालटे भावना संताचे संगती । अभाविकांहि भक्ति प्रगटतसे ॥१॥
ऐसा ज्याचा उपकार । मानिती निर्धार वेदशास्त्रें ॥२॥
तारितीं आणिकां देऊनि विठ्ठलमंत्र । एका जनार्दनीं पवित्र नाम गाती ॥३॥

संत केवळ घातकी पाही । परी त्यासि पातक नाहीं ॥१॥
निजबोधाचे करुनी फांसे । दोघे गोसावी मारिले कैसे ॥२॥
अती खाणोरिया कर्म करी । दिवसां जाळिले गांव चारी ॥३॥
एका जनार्दनीं घातकी मोठे । त्यासी अंतक केवी भेटे ॥४॥

छळणे करुनी बोलतां । तात्काळ जाली समाधी अवस्था । सद्भावें विनटतां संतां । न कळे तत्त्वता काय देती ॥१॥
जाणा जाणते सकळ । ज्यासी निजप्राप्तीची कळवळ । तिहीं सांडोनि स्थळ । संतजन वंदावे ॥२॥
एका जनार्दनीं तान्हें । भुकाळू पै मागूं नेणे । कुर्वाळूनियां स्तनें । जनार्दनें लाविले ॥३॥

नरदेहीचा हाचि मुख्य स्वार्थ । संतसंग करी परमार्थ ॥१॥
आणिक नाहीं पां साधन । मुखीं हरि हरि स्मरण ॥२॥
सोडी द्रव्य दारा आशा संतसंगे दशा पावावी ॥३॥
जरी पोखालें शरीर । तरी तें केव्हाहीं जाणार ॥४॥
जनार्दनाचा एका म्हणे । संतापायी ठाव देणें ॥५॥

हरिनाम स्मरतो म्हणोनि आचरसी दोष । श्रवण स्मरण भक्ति तेणें पडली वोस ॥१॥
हरिनामाचेनि बळे करिसी अदर्ध । देवाचेनी तुमचें शुद्ध नोहें कर्म ॥२॥
दुर्वासाचेनि कोपे अंबऋषीस शाप । देवाचे चक्रें त्या दिधलें संताप ॥३॥
सत्यवती धर्म सदयज्ञनिष्ठ । असत्य वचनी त्याचा झाला अंगुष्ठ ॥४॥
निष्पाप मांडव्य शुळीं वाइला । इतुकियास्तव यम दासीपुत्र केला ॥५॥
एका जनार्दनीं संत सोयीनें चाले । सदगुरुवचनें सबाह्म शुद्ध जालें ॥६॥

नको दुजी रे वासना । मिठी घाली संतचरणा । पंढरीचा राणा । आपोआपा हृदयीं ॥१॥
हाचि धरी रे विश्वास । सांडी वाउगा हव्यास । नको आशा तृष्णा पाश । परतें टाकी सकळ ॥२॥
भवावदभक्तीचें लक्षण । सर्वांभुतीं समाधान । पाहता दोष आणि गुण । वाउगा शीण मना होय ॥३॥
सर्वांभुतीं देव आहें । सर्व भरुनी उरला पाहे । रिता नाहीं कोठें ठाव । देवाविण सर्वथा ॥४॥
म्हणोनि नको भेदभाव । एक वचनीं एक ठाव । एका जनार्दनीं स्वयमेव । देव उभा पंढरी ॥५॥

संतवचनें देव जोडे । सायुज्य मुक्ति पायां पडे । संतवचनें सांकडें । नुरेचि कांहीं ॥१॥
धन्य धन्य संतसंग । उभा तेथें श्रीरंग । लक्ष्मीसहित अभंग । तिष्ठे सदा ॥२॥
संतवचनें कर्म झडे । संतवचनें मोक्ष जोडे । संतवचनीं तीर्थ झडे । धन्य संग संताचा ॥३॥
संतवचने तुटे उपाधी । संतवचनें सरे आधिव्याधी । संतवचनेंक भवनदी । प्राणी तरती ॥४॥
संतवचनीं धरा भाव । तेणें सर्व निरसे भेव । एका जनार्दनीं देव । प्रत्यक्ष भेटे ॥५॥

संतवचने साधे मुक्ति । संतवचनें बह्मस्थिती । कर्माकर्माची शांती । संतवचनें ॥१॥
संतवचनें याग । संतवचनें सांग योग । संतवचनें अनुराग । घडतां संग संतांचा ॥२॥
संतवचनें ब्रह्माप्राप्ती । संतवचनें सायुज्य मुक्ती । ब्रह्मादि पदें येती । संतवचनें समोर ॥३॥
संतवचनें सर्व सिद्धि । संतवचनें समाधी । संतवचनें उपाधि । एका जनार्दनें तुटतसे ॥४॥

सगुण चरित्रें परम पवित्रें सादर वर्नावी । सज्जनवृदें मनोभावे आधीं वंदावीं ॥१॥
संतसंगे अंतरंगे नाम बोलावें । कीर्तनरंगें देवा सन्निध सुखें डोलावें ॥२॥
भक्तिज्ञानाविरहित गोष्टी इतरां न कराव्या । प्रमभरें वैराग्याच्या युक्ति विवराव्या ॥३॥
जेणे करुनी मुर्ति ठसावी अंतरीं श्रीहरीची । ऐशी कीर्तनमार्यादा आहे संतांच्या घरची ॥४॥
अद्वय भजने अखंड स्मरणें वाजवीं करटाळी । एका जनार्दनीं मुक्त होय तत्काळीं ॥५॥

सर्वांगी सुवास परि तो उगला न राहे । सभोंवतें तरुवर चंदन करिताचि जाये ॥१॥
धणी धाय परी परी त्याची भुक्ति न धाये । सागर भरिता परी त्या सरिता समाये ॥२॥
वैरागर मणी पुर्ण तेजाचा होय । सभोंवतेम हारळ हिरे करिताचि जाय ॥३॥
एका जनार्दनीं पुर्ण जालासे निज । आपणासारिखें परीं तें करितसे दुजें ॥४॥

आली आषाढी जाये पंढरीसी । चित्त पायापाशी विठोबाच्या ॥१॥
वैष्णव गर्जती नामामृत सार । फुटतसे पाझर कामक्रोधा ॥२॥
एका जनार्दनीं धरुनी विश्वास । जाये पंढरीस होय संतांचा दास ॥३॥

धन्य हरिहर भवभयाहर । आठव सत्वर करीं मना ॥१॥
तयांच्या चिंतनीं हरतील दोष । नित्य होय वास वैकुंठासी ॥२॥
नारदादि संता करावें नमन । धरावे चरण हृदयकमळीं ॥३॥
एका जनार्दनीं संतचरण ध्यातां । मुक्ति सायुज्यता हातं येते ॥४॥

पंढरीची वारी आहे ज्याचे घरीं । तोचि अधिकारीं धन्य जगीं ॥१॥
आपण तरुनी तारितसे लोकां । भुक्ति मुक्ति देखा तिष्ठताती ॥२॥
धर्म अर्थ काम हे त्याचे अंकित । एका जनार्दनीं मात धन्य त्याची ॥३॥

धन्य पंढरीची वारी । सदा वसे जया घरीं ॥१॥
तोचि देवाचा आवडता । कळिकाळा मारी लाथा ॥२॥
आलिया आघात । निवारी स्वयें दिनानाथ ॥३॥
कळिकाळाची बाधा । नोहे तयासी आपदा ॥४॥
लक्ष्मी घरीं वसे । देव तेथें फिरतसे ॥५॥
ऐशी भाविकासी आवडी । एका जनार्दनीं घाली उडी ॥६॥

भाळे भोळे वारकरी । हरिनामागजरीं नाचती ॥१॥
त्यांचा संग देई देवा । नको हेवा दुजा कांहीं ॥२॥
त्यांचें चरणीं राहो मन । आणिक साधन दुजें नको ॥३॥
म्हणती हरि करिती वारी । याहुनी थोरी कोण आहे ॥४॥
तयांजवळी मज ठेवा । एका जनार्दनीं जीवा माझिया ॥५॥

आवाडी जाती पंढरीसी । अहर्निशी ते वारकरी ॥१॥
तयांचे पायीं माझे भाळ । सर्वकाळ असो देवा ॥२॥
हातीं टाळ मुखीं नाम । नेणती सकाम दुसरें ॥३॥
एकविध तयांचे मन । शरण एका जनार्दन ॥४॥

पायांवरी ठेविती भाळ । तें प्रेमळ वारकरी ॥१॥
जन्मोजन्मीं त्यांचा संग । द्या अभंग सर्वदा ॥२॥
सर्वकाळ वाचे । दुजें साचें नाठविती ॥३॥
एका जनार्दनीं त्यांचा संग । घडावा सर्वांगें मजसी ॥४॥

आषाढी पर्वकाळ । निघताती संतमेळ । करिती गदारोळ । विठ्ठलकीर्तनीं ॥१॥
धन्य धन्य त्यांचें कुळ । पावन ते सकळ । येवोनि उतावीळ । विठ्ठल भेटती ॥२॥
करती चंद्रभागे स्त्रान । पुंडलिकाचें अभिवंदन । तीर्थ प्रदक्षिणा दरुशन । विठ्ठलाचें ॥३॥
एकादशी करती व्रत । नमें जागरण करीत । आनंदे भरीत नाचत । विठ्ठलासमोर ॥४॥
ऐसें भाळे भोळें सकळ । विठ्ठलाचे लडिवाळ । एका जनार्दनीं कृपाळ । विठ्ठल माझा ॥५॥

धर्म अर्थ काम । जिहीं अर्पिला संपुर्ण ॥१॥
तेचि जाती जा वाटा । पंढरी चोहटा नाचती ॥२॥
आणिकांसी नोहे प्राप्ती । संत गाती तो स्वादु ॥३॥
शीण आअदि अवसानीं । पंढरपूर न देखतां नयनीं ॥४॥
उभा विटे समचरणीं । एका शरण जनार्दनीं ॥५॥

नको तुझेम आम्हा कांहीं । वास पंढरीचा देई ॥१॥
दुजें कांहीं नको आम्हां । द्यावा चरणाचा महिमा ॥२॥
संतांची संगत । दुजा नाहीं कांहीं हेत ॥३॥
काकुलती येतो हरी । एका जनार्दनीं निर्धारीं ॥४॥

ऐसीं प्राप्ति कै लाहीन । संतसंगती राहीन ।
त्यांचे संगती मी ध्याईन । नाम गाईन अहर्निशीं ॥१॥
भावें धरलिया संतसंग । सकळ संगा होय भंग ।
अभयसितां आगळे योग । पळे भवरोग आपभयें ॥२॥
सेविलिया संतचरणतीर्था । तीर्थ पायवणी वोढविती माथां ।
सुरनर असुर वंदिती तत्त्वतां । ब्रह्मा सायुज्यता घर रिघे ॥३॥
संतचरणरज मस्तकी पडे । देह संदेह समुळ उडे ।
उघडिलीं मुक्तीची कवाडें । कोदाटें पुढें परब्रह्मा ॥४॥
दृढ धरलिया सत्संगती । अलभ्य लाभ आतुडे हातीं ।
चारी पुरुषार्थ चारी मुक्ती । पायां लागती निज्दास्य ॥५॥
जैं कृपा करिती संतजन । जन विजन होय जनार्दन ।
एका जनार्दनीं शरण । ब्रह्मा परिपुर्ण तो लाहे ॥६॥

देहाचिया आशा पुत्रादिक धन । कासया बंधन घडे मग ॥१॥
सांडोनि उपाधी करावें भजन । तेणें जनार्दन कृपा करी ॥२॥
एका जनार्दनीं निराशी तो धन्य । तयाचें चरण वंदु आम्हीं ॥३॥

संत सज्जन जिवलग माझे । त्यांचे चरण चुरीन वोजे ॥१॥
त्यांचे संगे सुख मना होय । आनंद आनंदी पाहतां होय ॥२॥
त्यांचे पिसे मजलागीं मोठें । ऐसें भाविक केवी भेटे ॥३॥
त्यांचे नामाची घेऊं धणीं । तया जाऊं लोटांगणीं ॥४॥
तया शेजार करितां बरा । चुके जन्ममरण फेरा ॥५॥
तया जीव करुं कुर्वंडी पाही । एका जनार्दनीं लागतसे पायीं ॥६॥

होईन मी दास कामारी संताचा । संकल्प हा साचा जीवभावें ॥१॥
घालीन लोटांगण करीन पुजन । भावें वोवाळीन प्राण माझा ॥२॥
आणिक सायास न करीं कांहीं आस । होईल निजदास संतचरणीं ॥३॥
एका जनार्दनीं हेंचि वाटे बरें । आणिक दुसरें नको कांहीं ॥४॥

संताचिये द्वारी होईन द्वारपाळ । न सांगतां सकळ करीन काम ॥१॥
तेणें माझ्या जीवा होईल समाधान । यापरतें साधन आणिक नाहीं ॥२॥
शेष उष्टावळी काढीन पत्रावळी । पूर्वकर्मा होळी सहज होय ॥३॥
एका जनार्दनीं हेंचि पैं मागत । नाहीं दुजा हेत सेवेविण ॥४॥

संताचिये घरीं होईन श्वानयाती । उच्छिष्ट तें प्रीति मिळेल मज ॥१॥
तेणें या देहाची होईल शुद्धता । भ्रम मोह ममता निवारेल ॥२॥
आशा पाश सर्व जातील तुटोनी । जीव हा बंधनीं मुक्त होय ॥३॥
एका जनार्दनीं भाकीन करुणा । श्रीसंतचरणा वारंवार ॥४॥

संताचिये परिवारी । लोळेन मी निर्धारी ॥१॥
जीवा होईल महालाभ । ऐसा घडतां उद्योग ॥२॥
सांडोनियां थोरपण । शिव घालीं लोटांगण ॥३॥
आपुलें महत्त्व । तेथें मिरवुं नये सत्य ॥४॥
शरण एका जनार्दनीं । वोवाळावा जीव चरणीं ॥५॥

संतांचे चरणीं । सुख घेईन मी धणी ॥१॥
करीन नीचवृत्ति काम । मना होईल विश्राम ॥२॥
बंधनाची बेडी । तुटेल तयाचीये जोडी ॥३॥
एका जनार्दनीं शरण । वासना जाईन करपोन ॥४॥

अनुपम्य सुख संताचिया पायीं । राहीन तये ठायीं अखंडित ॥१॥
अखंडित गोडी सेवीन आवडी । ब्रह्मादिकां जोडी ऐशीं नाहीं ॥२॥
सर्व पर्वकाळ आले तयां ठायां । विश्रांती घ्यावया इच्छिताती ॥३॥
एका जनार्दनीं सुखाचें माहेर । भवसिंधुपार तारक हें ॥४॥

एकविध भाव संतांच्या चरणीं । घेईन पायवाणी धणीवरी ॥१॥
आनंदें चरण धरीन आवडी । हीच माझी जोडी सर्व जाणा ॥२॥
उतराई तयांच्या नोहे उपकारा । धाडिती माहेरा निजाचिया ॥३॥
एका जनार्दनीं घडतां त्यांचा संग । जन्ममरण पांग तुटे मग ॥४॥

संत जाती हरिकीर्तनी । त्यांच्या वाहीन मोचे वहाणा ॥१॥
हेंचि भवसिंधुचें तारुं । तेणें उतरुं पैलपारु ॥२॥
जन्मोजन्मींचे भेषज । तें हें संतचरणरज ॥३॥
संतचरणींच्या पादुका । जाहला जनार्दन एका ॥४॥

एक आहे मज आस । संत दासाचा मी दास ॥१॥
कै पुराती मनोरथ । संत सनाथ करतील ॥२॥
मनींचें साच होईल कोई । क्षेम मी देई संतांची ॥३॥
शरण एका जनार्दनीं । माझा मनीं नवस पुरे ॥४॥

आम्हांसी तो एक संतांचे । दुजें अनुमान नेणों कांहीं ॥१॥
सर्वभावे त्याचें करितां सेवन । आमुचें हितकल्याण जन्मोजन्मीं ॥२॥
एका जनार्दनीं संतांचे चरणीं । जाईन लोटांगणीं जीवेभावें ॥३॥

संत भलते याती असो । परी विठ्ठल मनीं वसो ॥१॥
तया घालीन लोळणीं । घेईन मी पायवणी ॥२॥
ज्ञाती कुळासी संबंध । मज नाहीं भेदाभेद ॥३॥
भलते ज्ञातीचा । विठ्ठल उच्चारी वाचा ॥४॥
तेथें पावन देह चारी । एका जनार्दनीं निर्धारीं ॥५॥