विकासले नयन स्फुरण आले बाही

विकासले नयन स्फुरण आले बाही । दाटले ह्रदयी करुणा भरित ॥

जाता मार्गी भक्त सावता तो माळी । आला तयाजळी पांडुरंग ॥

नामा ज्ञानदेव राहिले बाहेरी । मळिया भितर गेला देव ॥

तब तो समाधीस्थ झाकुनी नयन। वाचे रामकृष्ण जपे सदा ॥

माथा ठेऊनिया हात केला सावधान। दिले आलिंगन चहुभुजी ॥

चरणी ठेवोनी माथा, विनवितो सावता। बैसा पंढरीनाथा करीन पूजा ॥