हित अनाहिताचीं असतीं वचनें । तेथें अनुमोदन देतां भलें ॥१॥
परमार्थाचे वचनीं द्यावें अनुमोदन । तेथें नारायण संतोषत ॥२॥
विषयिक वचना देतां अनुमोदन । तेणें नारायण क्रोध पावे ॥३॥
भक्तिप्रेम वचना द्यावें अनुमोदन । तेणें नारायण संतोषत ॥४॥
दुर्बुद्ध वचना देतां अनुमोदन । तेणे नारायण क्रोध पावे ॥५॥
संतांचें वचना द्यावें अनुमोदन । तेणें नारायण संतोषत ॥६॥
असंतांचें वचनीं द्यावें अनुमोदन । तेणें नारायण क्रोध पावे ॥७॥
एका जनार्दनाचे वचनीं द्यावें अनुमोदन । तेणें जनार्दन संतोषतो ॥८॥