फजितखोरांचे जीवीं । लाज नाहीं सर्वथा ॥१॥
सांगता ते न धरती मनीं । नायकती कानीं शिकविलें ॥२॥
म्हैसा जैसा उन्मत्त मदें । काम छंदें तेवीं नाचे ॥३॥
एका जनार्दनीं ते पामर । जन्म वेरझार भोगिती ॥४॥