पायांवरी ठेवितां भाळ । गेली तळमळ सकळही ॥१॥
बैसलें रुप डोळां आधीं । गेली उपाधी सकळ ॥२॥
एका जनार्दनीं मंगल जाला । अवघा भरला हृदयीं ॥३॥