धांवण्या धांवतां न लावा उशीर । हा श्रेष्ठाचार मागें आला ॥१॥
गुणदोष नाहीं पाहिले कवणाचे । केलें बहुतांचे धांवणें देवा ॥२॥
एका जनार्दनीं पतितपावन । हें तों तुम्हां वचन साजतसे ॥३॥