१८५३. तळीं पृथ्वीं वरी गगन

तळीं पृथ्वीं वरी गगन । पाहतां अवघेंचि समान ॥१॥
रिता ठाव नाहीं कोठें । जगीं परब्रह्मा प्रगटे ॥२॥
स्थावर जंगम पहातां । अवघा भरला तत्त्वतां ॥३॥
भरुनीउरला दिसे । एका जनार्दनी हृदयीं वसे ॥४॥