१७६८. मती लागो संतसंरणीं

मती लागो संतसंरणीं । तेथें उन्मनी साधती ॥१॥
तुच्छ वाटे स्वर्ग लोक । जैसा रंक इंद्रासी ॥२॥
आधार तो जैसा फळे । किरण उजाळे देखतां ॥३॥
एका जनार्दन शरण । मनचि जालें कृष्णार्पण ॥४॥