१७३२. मस्तक माझें संतापायीं

मस्तक माझें संतापायीं । ठेउनी होऊं उतराई ॥१॥
वारंवार क्षणक्षणा । नामघोष करिती जाणा ॥२॥
देउनी अभयदान । करिती पतीतपावन ॥३॥
एका जनार्दनीं पाही । संतापायीं ठेवी डोई ॥४॥