देवाचे सोईरे संत रे जाणावें । यापरतें जीवें नाठवी कोणा ॥१॥
पडतां संकट आठवितसे संतां । त्याहुनी वारिता नाहीं दुजा ॥२॥
म्हणोनि घरटी फिरे तया गांवीं । सुदर्शनादि मिरवी आयुधें हातीं ॥३॥
लाडिकें डिंगर वैष्णव ते साचे । एका जनार्दनीं त्याचें वंदी पाय ॥४॥
