येणें छंदे छंद लागली नव्हाळी । हा कान्हो वनमाळी वेध याचा ॥१॥

सरितां सरेना बैसला हृदयीं । तो आतां ठाईचें ठायीं जडलासे ॥२॥

एका जनार्दनी नोहेची परता । संपूर्ण पुरता भरला देहीं ॥३॥