ओळीचे अभंग

सुंदर तें ध्यान उभे विटेवरी

सुंदर तें ध्यान उभे विटेवरी ।
कर कटावरी ठेवूनियां ॥१॥
तुळसीहार गळां कासे पीतांबर ।
आवडे निरंतर हेंचि ध्यान ॥२॥
मकरकुंडले तळपती श्रवणी ।
कंठीं कौस्तुभमणि विराजित ॥३॥
तुका म्हणे माझें हेंचि सर्व सुख ।
पाहीन श्रीमुख आवडीने ॥४॥

आवडे हें रूप गोजिरें सगुण

आवडे हें रूप गोजिरें सगुण ।
पाहतां लोचन सुखावलें ॥१॥
आतां दृष्टीपुढें ऐसाचि तूं राहे ।
जों मी तुज पाहे पांडुरंगा ॥२॥
लांचावलें मन लागलीसे गोडी ।
ते जीव न सोडी ऐसें झालें ॥३॥
तुका म्हणे आम्ही मागावें लडिवाळीं ।
पुरवावी आळी मायबापें ॥४॥

सुखाचें ओतलें

सुखाचें ओतलें ।
दिसे श्रीमुख चांगलें ॥१॥
मनें धरिला अभिलास ।
मिठी घातली पायांस ॥२॥
होतां दृष्टादृष्टी ।
ताप गेला उठाउठी ॥३॥
तुका म्हणे झाला ।
लाभें लाभ दुणावला ॥४॥

राहो आतां हेंचि ध्यान

राहो आतां हेंचि ध्यान ।
डोळा मन लंपट ॥१॥
कोंडकोंडुनि धरीन जीवें ।
देहभावें पूजीन ॥२॥
होईल येणें कळसा आलें ।
स्थिरावलें अंतरीं ॥३॥
तुका म्हणे गोजिरिया ।
विठोबा पायां पडों द्या ॥४॥

तुझें रूपीं डोळे

तुझें रूपीं डोळे ।
निवती सकळ सोहळे ॥१॥
ध्यान साजिरें गोजिरें ।
कुंडले तीं मकराकारें ॥२॥
तुझ्या ध्यानाची आवडी ।
अवलोकितो घडोघडी ॥३॥
तुका म्हणे चित्ता ।
वाटे न व्हावा परता ॥४॥

धणी न पुरे गुण गातां

धणी न पुरे गुण गातां ।
रूप दृष्टी न्याहाळितां ॥१॥
बरवा बरवा पांडुरंग ।
कांति सांवळी सुरंग ॥२॥
सकळ मंगळाचें सार ।
मुख सिद्धीचें भांडार ॥३॥
तुका म्हणे सुखा ।
अंतपार नाहीं लेखा ॥४॥

रूपीं गुंतले लोचन

रूपीं गुंतले लोचन ।
पायीं स्थिरावलें मन ॥१॥
देहभाव हारपला ।
तुज पाहतां विठ्ठला ॥२॥
कळों नेदी सुख दुःख ।
तहान हारपली भूक ॥३॥
तुका म्हणे नव्हे परती ।
तुझ्या दर्शनें मागुती ॥४॥

तुज पाहतां सामोरी

तुज पाहतां सामोरी ।
दृष्टी न फिरे माघारी ॥१॥
माझें चित्त तुझ्या पायां ।
मिठी पडली पंढरीराया ॥२॥
नव्हे सारितां निराळें ।
लवण मेळवितां जळें ॥३॥
तुका म्हणे बळी ।
जीव दिला पायांतळी ॥४॥

राजस सुकुमार मदनाचा पुतळा

राजस सुकुमार मदनाचा पुतळा ।
रविशशिकळा लोपलिया ॥१॥
कस्तुरी मळवट चंदनाची उटी ।
रुळे माळ कंठीं वैजयंती ॥२॥
मुगुट कुंडले श्रीमुख शोभले ।
सुखाचें ओतलें सकळही ॥३॥
कासे सोनसळा पांघरे पाटोळा ।
घननीळ सांवळा बाईयांनो ॥४॥
सकळही तुम्ही व्हा गे एकीसवा ।
तुका म्हणे जीवा धीर नाहीं ॥५॥

साजिरें गोजिरें रूप मनोहर

साजिरें गोजिरें रूप मनोहर ।
ध्यानीं निरंतर आवडलें ॥१॥
वाळिया शिरोमणी उदारांचा राणा ।
आवडला मना जीवीं जीवा ॥२॥
रविकळा कोटी सांडा ओवाळुनी ।
कंठीं आभरणीं शोभतसे ॥३॥
तुका म्हणे झालें नेत्रांसी पारणें ।
मनोहर येणें रूप नांवें ॥४॥

गरुडाचे वारिके कांसे पीतांबर

गरुडाचे वारिके कांसे पीतांबर ।
सांवळें मनोहर कैं देखेन ॥१॥
बरवया बरवंटा घनमेघ सांवळा ।
वैजयंती माळा गळां शोभे ॥२॥
मुगुट माथां कोटी सूर्यांचा झळाळ ।
कौस्तुभ निर्मळ शोभे कंठीं ॥३॥
ओतीव श्रीमुख सुखाचें सकळ ।
वामांगीं वेल्हाळ रखुमादेवी ॥४॥
उद्धव अक्रूर उभे दोहींकडे ।
वर्णिती पवाडे सनकादिक ॥५॥
तुका म्हणे नव्हे आणिकांसारिखा ।
तोचि माझा सखा पांडुरंग ॥६॥

पैल पहातां श्रीमुख

पैल पहातां श्रीमुख ।
तहान हारपली भूक ॥१॥
पाहा पाहा डोळेभरी ।
मूर्ति सांवळी गोजिरी ॥२॥
रविशशि ज्याच्या कळा ।
तो हा मदनाचा पुतळा ॥३॥
तुका म्हणे वर्णूं काई ।
घेतों अलई बलई ॥४॥

सुकुमार सुंदर

सुकुमार सुंदर ।
अंगकांति मनोहर ॥१॥
विठु घननीळ सांवळा ।
लावण्य मदनाचा पुतळा ॥२॥
कसियेला पीतांबर ।
चरणीं ब्रीदाचा तोडर ॥३॥
निळा म्हणे माळा कंठीं ।
मुकुटीं मोरपिसावेटी ॥४॥

सगुण स्वरूप तुमचें हरी

सगुण स्वरूप तुमचें हरी ।
शोभलें तें विटेवरी ॥१॥
तेणें लागली टकमक ।
डोळियां नावडे आणिक ॥२॥
मनबुद्धीसीही भुली ।
इंद्रियें गुंगोनि राहिलीं ॥३॥
निळा म्हणे तनु प्राण ।
गेलीं आपणा विसरोन ॥४॥

सुहास्य वदन तुटती तारे

सुहास्य वदन तुटती तारे ।
पाउलें गोजिरीं विटेवरी ॥१॥
कटावरीं ठेविती हात ।
आयुधें मंडित शंखचक्र ॥२॥
पीतांबर वेष्टित कासे ।
मेखळे ठसे जडिताचे ॥३॥
निळा म्हणे हृदयावरीं ।
पदक तमारी तेजें झळके ॥४॥

उघडली सतेज खाणी

उघडली सतेज खाणी ।
लावण्याची बरवेपणी ॥१॥
विठो सुंदर सुंदर ।
रूप नागरा नागर ॥२॥
सुख अमृतकूपिका ।
पूर्णचंद्र उदयो लोकां ॥३॥
निळा म्हणे कटीं करीं ।
मूर्ति गोजिरी गोमटी ॥४॥

हा गे पहा विटे उभा

हा गे पहा विटे उभा ।
सच्चिदानंदाचा हा गाभा ॥१॥
देखे सकळांचेहि भाव ।
अध्यक्ष हें याचें नांव ॥२॥
जेथें तेथें जैसा तैसा ।
नव्हे न्यून पूर्ण ऐसा ॥३॥
निळा म्हणे माझ्या जीवीं ।
ठेला जडोनी तो गोसावी ॥४॥

मुगुट कुंडलें वनमाळा

मुगुट कुंडलें वनमाळा ।
केशर कस्तुरीचा टिळा ॥१॥
विठो देखिला म्यां दिठी ।
अंगीं चंदनाची उटी ॥२॥
जडित कंकणें मुद्रिका ।
कासे पीतांबर नेटका ॥३॥
कटी मेखळा विराजित ।
वांकी किंकिणी तोडर गर्जत ॥४॥
एक लावण्याची खाणी ।
जैसा चंद्र पूर्णपणी ॥५॥
निळा म्हणे कटीं कर ।
अंगकांति मनोहर ॥६॥

गुण लावण्याची खाणी

गुण लावण्याची खाणी ।
विठोजी मुकुटमणी सकळांचा ॥१॥
जाणे अंतरींचा भाव ।
देवाधिदेव पूजनीय ॥२॥
ब्रह्मादिक लागती पायीं ।
भूपती तोही आज्ञांकित ॥३॥
निळा म्हणे लागला भाग्यें ।
हातीं अनुज्ञेनें गीतां गातां ॥४॥

विठो लावण्याची राशी

विठो लावण्याची राशी ।
जननयनांसी पाहुणेरु ॥१॥
पाहतियां तटस्थ लागे ।
फिरोंचि मागें विसरती ॥२॥
सुघटित अवघेचि ठाण ।
भूषणां भूषण शोभवीत ॥३॥
निळा म्हणे जडला जीवीं ।
वैभव गोसावी विठो माझा ॥४॥

एक्यरूपें हरिहर

एक्यरूपें हरिहर ।
उभा कटीं कर विटेवरी ॥१॥
तो म्यां देखियेला दिठीं ।
भूवैकुंठीं पंढरीये ॥२॥
तुळसीमाळ वैजयंती ।
वेढिला संतीं टाळकरीं ॥३॥
निळा म्हणे विश्रांति मना ।
झालें लोचनां पारणें ॥४॥

आत्मा सकळांचा श्रीहरी

आत्मा सकळांचा श्रीहरी ।
तो हा उभा पंढरपुरीं ॥१॥
म्हणोनियां देव येती ।
दर्शना ऋषींच्या पंगती ॥२॥
प्रतिवर्षीं उपासक ।
येती यात्रे सनकादिक ॥३॥
निळा म्हणे त्रैलोक्यदाता ।
चिरंतन लक्ष्मीचा भर्ता ॥४॥

अवताराची राशी तो हा उभा विटेवरी

अवताराची राशी तो हा उभा विटेवरी ।
शंखचक्रगदापद्मसहित हरी ॥१॥
देखिला देखिला देवाधिदेव बरवा ।
समाधान जीवा पाहतां वाढे गे माये ॥२॥
सगुण चतुर्भुज रूपडें तेज पुंजाळती ।
वंदी चरणरज नामा विनवितसे पुढती ॥३॥

विटेवरी समचरण सुंदर

विटेवरी समचरण सुंदर ।
बाळ सुकुमार यशोदेचें ॥१॥
वाळे वांकी गज तोडर चरणीं ।
नाद झणझणी वाजताती ॥२॥
कांसे कसियेला पीत पीतांबर ।
लोपे झडकर तेणें प्रभा ॥३॥
नामा म्हणे नाहीं तुझिया रूपा पार ।
तेथें मी किंकर काय वानूं ॥४॥

रूप शामसुंदर नीलोत्पल गाभा

रूप शामसुंदर नीलोत्पल गाभा ।
सखीये स्वप्नीं शोभा देखियेली ॥१॥
नेत्र विशाल भाळ दंत हिऱ्या ज्योती ।
बाइये मदनमूर्ति देखियेला ॥२॥
शंख चक्र गदा शोभती चहूं करीं ।
सखीये गरुडावरीं देखियेला ॥३॥
शयन शेषापृष्ठीं नाभीं परमेष्ठी ।
गंगा वामांगी देखियेला ॥४॥
पीतांबर कटीतटीं दिव्य चंदन उटी ।
सखीये जगजेठी देखियेला ॥५॥
विचारितां मानसीं नये जो व्यक्तीसी ।
नामा केशवासी लुब्धोनी ठेला ॥६॥

वैकुंठीं पाहे तंव चतुर्भुज

वैकुंठीं पाहे तंव चतुर्भुज ।
परि सुंदर रूप तेथें नाहीं ॥१॥
क्षीरसागरीं पाहे तों तेथें निद्रिस्त ।
परि सुंदर रूप तेथें नाहीं ॥२॥
द्वारके पाहे तंव पाताळीं चरण ।
परि सुंदर रूप तेथें नाहीं ॥३॥
हृदयीं पाहे तंव अव्यक्तचि दिसे ।
परि सुंदर रूप तेथें नाहीं ॥४॥
नामा म्हणे ऐसा सर्व गुण संपूर्ण ।
पंढरीये उभा शोभतसे ॥५॥

योगियांचें ब्रह्म शून्य व्योमाकार

योगियांचें ब्रह्म शून्य व्योमाकार ।
आमुचें साकार विटेवरी ॥१॥
दाटोनि नागरु कटीं ठेवूनि कर ।
सर्वस्वें उदार भक्तांलागीं ॥२॥
ज्ञानियां सिद्धांतीं लक्षा परी नये ।
आमुची वाट पाहे अनाथांची ॥३॥
पुंडलिका भावा बोलिलें बोललें ।
नेणों काय कैसें प्रेम त्याचें ॥४॥
जाप्यकाचें जाप्य नाम मंत्रमय ।
आमुचें भक्तिप्रिय संसारीं कां ॥५॥
नामा म्हणे जीवें करीन ओवाळणी ।
झणीं चक्रपाणी दिठावसी ॥६॥

वेदांसी अगोचर परब्रह्म कारण

वेदांसी अगोचर परब्रह्म कारण ।
योगियां हृदयींचें ममत्व निर्वाण ।
आकळूं न कळेचि शेखीं धरियेलें मौन ।
तें रूप पंढरीये विटे समचरण ॥१॥
कानडा विठ्ठलवो ।
उभा भिवरेतीरीं ।
भक्तांचें आर्तवो जीवा लागलें भारी ॥धृ०॥ भूवैकुंठ पंढरी हे देवें रचियली पैं गा ।
शिवें ती वंदियेली विठो समचरणांची गंगा ।
सदाचा नामघोषु कलिमळ जाय भंगा ।
काय वानूं सुख तेथिंचें भेटिलिया पांडुरंगा ॥२॥
विठ्ठल नाम वाचे जना हाचि उपचारू ।
म्हणवूनियां दावितुसे कटीं ठेवूनियां करू ।
येरासी मायानदी कामक्रोध मगरू ।
ठेवा हा नामयाचा स्वामी विठ्ठल वीरू ॥३॥

अनिर्वाच्य ब्रह्म निगम म्हणती

अनिर्वाच्य ब्रह्म निगम म्हणती ।
शिणले वेदांती अठरा साही ॥१॥
तें हें पुंडलिकें चोहोंटा उभें केलें ।
भावें भुलविलें पंढरीये ॥२॥
घ्यारे घ्यारे तुम्हीं कैवल्याचें पीक ।
देतो पुंडलीक सकळ जीवां ॥३॥
उपनिषदांचें मतितार्थ जें साराचें यथार्थ ।
तो हा पंढरीनाथ प्रगट जगीं ॥४॥
हरिहर विरंची त्रिमूर्ति हाचि ।
माउली दीनांची लोभापरु ॥५॥
जो श्रवणांचा श्रवण नयनांचा नयन ।
ज्ञानाचा दर्पण दृष्ट होय ॥६॥
आदिमध्येंअंतीं व्यापक सर्वां भूतीं ।
तो हा झाला व्यक्ति भक्तिभावें ॥७॥
सदा चित्ता आनंदघन परिपूर्ण ।
कारण महाकारण प्रभा हाचि ॥८॥
चित्ता चेतविता बुद्धीतें पाळिता ।
मनादि चाळितां इंद्रियांसी ॥९॥
तो या चराचरीं जिवलग सोइरा ।
म्हणोनि अनुसरा पांडुरंगा ॥१०॥
नामा म्हणे काया वाचा मनें त्याचें ।
नाम जपा कैंचें जन्ममरण ॥११॥

नाम बरवें रूप बरवें

नाम बरवें रूप बरवें ।
दर्शन बरवें कानडिया ॥१॥
वेदांसी कानडें श्रुतीसी कानडें ।
परब्रह्म उघडें पंढरीये ॥२॥
नामा म्हणे विठो त्रिभुवन बरवें ।
त्याहूनि बरवें प्रेम तुझें ॥३॥

विश्वाच्या मोहना कपट नाटका

विश्वाच्या मोहना कपट नाटका ।
पंढरीनाथा पांडुरंगा ॥१॥
अवतार धरुनि होऊनि निमित्त ।
बुजविसी दैत्य सर्व खाणी ॥२॥
गोपिकांचें धरीं कामासी लंपट ।
करिसी धट गवळियांसी ॥३॥
भाव अभावाचा न करी कंटाळा ।
दाविसी बाळलीला म्हणे नामा ॥४॥

प्रल्हादा रक्षिलें पांडवां प्रतिपाळिलें

प्रल्हादा रक्षिलें पांडवां प्रतिपाळिलें ।
तया उभें केलें पुंडलिकें ॥१॥
बिभीषणा स्थापिलें ध्रुवासी अढळ केलें ।
तया उभें केलें पुंडलिकें ॥२॥
चैद्यादि मर्दिले खरवर तारिले ।
तया उभें केलें पुंडलिकें ॥३॥
अहिल्ये उद्धरिलें गजेंद्रा उद्धरिलें ।
तया उभें केलें पुंडलिकें ॥४॥
गयासुरा वधिलें बळीस पाताळीं घातलें ।
तया उभें केलें पुंडलिकें ॥५॥
नामा म्हणे केशवा भक्तांचें ठेवणें ।
घेऊनि कैंवि जाणें घडे तुज ॥६॥

पाय जोडूनि विटेवरी

पाय जोडूनि विटेवरी ।
कर ठेवुनी कटावरी ॥१॥
रूप सांवळें सुंदर ।
कानीं कुंडलें मकराकार ॥२॥
गळां माळ वैजयंती ।
पुढें गोपाळ नाचती ॥३॥
गरुड सन्मुख उभा ।
म्हणे जनी धन्य शोभा ॥४॥

अनंत लावण्याची शोभा

अनंत लावण्याची शोभा ।
तो हा विटेवरी उभा ॥१॥
पितांबर माल गांठीं ।
भाविकांसी घाली मिठी ॥२॥
त्याचे पाय चुरी हातें ।
कष्टलीस माझे माते ॥३॥
आवडी बोलें त्यासी ।
चला जाऊं एकांतासी ॥४॥
ऐसा ब्रह्मींचा पुतळा ।
दासी जनी पाहे डोळां ॥५॥

चतुर्भुज मूर्ति लावण्य रूपडें

चतुर्भुज मूर्ति लावण्य रूपडें ।
पाहतां आवडे जीवा बहु ॥१॥
वैजयंती माळा किरीट कुंडलें ।
भूषण मिरवलें मकराकार ॥२॥
कासे सोनसळा पीतांबर पिवळा ।
कस्तुरीचा टिळा शोभे माथे ॥३॥
शंख चक्र हातीं पद्म तें शोभलें ।
भानुदासें वंदिलें चरणकमळ ॥४॥

देखतांचि रूप विटेवरी गोजिरें

देखतांचि रूप विटेवरी गोजिरें ।
पाहतां साजिरें चरणकमळ ॥१॥
पाहतां पाहतां दृष्टी धाये जेणें ।
वैकुंठीचें येणें सहज हातीं ॥२॥
भानुदास म्हणे लावण्य पुतळा ।
देखियेला डोळां पांडुरंग ॥३॥

गोड साजिरें रूपस

गोड साजिरें रूपस ।
उभा आहे हृषीकेश ।
योगी ध्याती जयास ।
तो हा सर्वेश साजिरा ॥१॥
रूप मंडित सगुण ।
शंख चक्र पद्म जाण ।
गळां वैजयंती भूषण ।
पीतांबर मेखळा ॥२॥
कस्तुरी चंदनाचा टिळा ।
मस्तकीं मुकुट रेखिला ।
घवघवीत घन सांवळा ।
नंदरायाचा नंदनु ॥३॥
हरुषें भानुदास गात ।
नाम गातसे सदा वाचे ।
प्रेम विठोबाचें ।
अंगीं वसे सर्वदा ॥४॥

शामसुंदर मूर्ति विटेवरी साजिरी

शामसुंदर मूर्ति विटेवरी साजिरी ।
पाउलें गोजिरीं कोमळीं तीं ॥१॥
ध्वजवज्रांकुश चिन्हें मिरवती ।
कटीं धरिले कर अनुपम शोभती ॥२॥
ऐसा देखिला देव विठ्ठल माये ।
एकाजनार्दनीं त्यासी गाय ॥३॥

सुंदर बाळपणाची बुंथी घेउनिया श्रीपती

सुंदर बाळपणाची बुंथी घेउनिया श्रीपती ।
सनकादिक ध्याती तेथें कुंठित गे माय ॥१॥
ब्रह्म वेडावलें गे वेडावलें ।
पुंडलिकाधीन झालें गे माय ॥२॥
इंद्र चंद्र गुरु उपरमोनी जया सुखा ।
तो वाळुवंटी देखा संतांसवें गे माय ॥३॥
ऐसा नटधारी मनु सर्वांचे हरी ।
एका जनार्दनाचे करीं उच्छिष्ट खाय ॥४॥

डोळियांची भूक हारपली

डोळियांची भूक हारपली ।
पाहतां श्रीविठ्ठल माउली ॥१॥
पुंडलिकें बरवें केलें ।
परब्रह्म उभें ठेलें ॥२॥
अठ्ठावीस युगें झालीं ।
अद्यापि न बैसे खालीं ॥३॥
उगा राहिला तिष्ठत ।
आलियासी क्षेम देत ॥४॥
ऐसा कृपाळु दीनांचा ।
एकाजनार्दनीं साचा ॥५॥

विटेवरी दिसे स्वानंदाचा गाभा

विटेवरी दिसे स्वानंदाचा गाभा ।
श्रीमुखाची शोभा काय वानूं ॥१॥
कटीं पितांबर तुळसींचे हार ।
उभा सर्वेश्वर भक्तिकाजा ॥२॥
लावण्य रूपडें पाहे पुंडलीक ।
आणीक सम्यक नये दुजा ॥३॥
पाहतां पाहतां विश्रांती पैं झाली ।
एकाजनार्दनीं माउली संतांची ते ॥४॥

रूप सांवळें सुकुमार

रूप सांवळें सुकुमार ।
कानीं कुंडलें मकराकार ॥१॥
तो हा पंढरीचा राणा ।
न कळे योगियांच्या ध्याना ॥२॥
पीतांबर वैजयंती ।
माथां मुकुट शोभे दीप्ती ॥३॥
एका जनार्दनीं ध्यान ।
विटे पाउलें समान ॥४॥

मूर्ति सांवळी गोमटी

मूर्ति सांवळी गोमटी ।
अंगीं केशराची उटी ॥१॥
मुगुट कुंडलें वनमाळा ।
टिळक रेखिला पिवळा ॥२॥
कर्णी कुंडलें मकराकार ।
गळां शोभे वैजयंती हार ॥३॥
नेत्र आकर्ण सुकुमार ।
एका जनार्दनीं विटेवर ॥४॥

दोन्ही कर ठेवुनी कटीं

दोन्ही कर ठेवुनी कटीं ।
उभा भीवरेचे तटीं ॥१॥
रूप सांवळें सुंदर ।
गळां वैजयंती हार ॥२॥
कानीं कुंडलें मकराकार ।
तेज न समाये अंबर ॥३॥
एकाजनार्दनीं उदार ।
भीमातीरीं दिगंबर ॥४॥

भीमरथीचे तीरीं

भीमरथीचे तीरीं ।
उभा विठ्ठल विटेवरीं ॥१॥
रूप सांवळें सुंदर ।
कुंडलें कानीं मकराकार ॥२॥
गळां शोभे वैजयंती ।
चंद्रसूर्य तेजें लपती ॥३॥
कौस्तुभ हृदयावरी ।
उटी केशरी साजिरी ॥४॥
एकाजनार्दनीं निढळें ।
बरवें देखिलें साजिरें ॥५॥

चतुर्भुज साजिरी शोभा

चतुर्भुज साजिरी शोभा ।
चिन्मय गाभा साकार ॥१॥
शंख चक्र गदा कमळ ।
कांसे पीतांबर सोज्वळ ॥२॥
मुगुट कुंडलें मेखळा ।
श्रीवत्स शोभे वक्षस्थळा ॥३॥
निर्गुण सगुण ऐसें ठाण ।
एका जनार्दनीं ध्यान ॥४॥

सुंदर तें ध्यान मांडीवरी घेउनी

सुंदर तें ध्यान मांडीवरी घेउनी ।
कौसल्या जननी गीतीं गाये ॥१॥
सुंदर तें ध्यान नंदाच्या अंगणीं ।
गोपाळ गौळणी खेळताती ॥२॥
सुंदर तें ध्यान चंद्रभागे तटीं ।
पुंडलिका पाठीं उभें असे ॥३॥
सुंदर तें ध्यान एका जनार्दनीं ।
जिहीं वनीं मनीं भरलासे ॥४॥

जें या चराचरीं गोमटें

जें या चराचरीं गोमटें ।
पाहतां वेदां वाट न फुटे ।
तें पुंडलिकाचे पेठे ।
उभें नीट विटेवरी ॥१॥
सोपारा सोपार झाला आम्हां ।
शास्त्र वर्णिती महिमा ।
न कळे जो आगमानिगमा ।
वंद्य पुराणा तिहीं लोकीं ॥२॥
सहस्रमुखांचे ठेवणें ।
योगी ध्याती जया ध्यानें ।
तो नाचतो कीर्तनें ।
प्रेमळ भक्त देखोनी ॥३॥
एका जनार्दनीं देखा ।
आम्हां झाला सुलभ सोपा ।
निवारूनी भवतापा ।
उतरी पार निर्धारें ॥४॥

सर्वांचे जें मूळ सर्वांचे जें स्थळ

सर्वांचे जें मूळ सर्वांचे जें स्थळ ।
तें पदयुगुळ विटेवरी ॥१॥
साजिरे साजिरे कर दोन्ही कटीं ।
उभा असे तटीं भीवरेच्या ॥२॥
न ये ध्यातां मना आगमाच्या खुणा ।
कळासींचा राणा ध्यात जया ॥३॥
एका जनार्दनीं परेपरता दुरी ।
पुंडलिकाचे द्वारीं उभा विठो ॥४॥

वेदाचा विवेक शास्त्रांचा हा बोध

वेदाचा विवेक शास्त्रांचा हा बोध ।
तो हा परमानंद विठ्ठलमूर्ती ॥१॥
पुराणासी वाड साधनांचे कोड ।
ते गोडाचे गोड विठ्ठलमूर्ती ॥२॥
ब्रह्मादि वंदिती शिवादि ज्या ध्याती ।
सर्वांसी विश्रांती विठ्ठलमूर्ती ॥३॥
मुनीजनांचे ध्यान परम पावन ।
एका जनार्दनीं पावन विठ्ठलमूर्ती ॥४॥

सगुण निर्गुण मूर्ति उभी असे विटे

सगुण निर्गुण मूर्ति उभी असे विटे ।
कोटी सूर्य दाटे प्रभा तेथें ॥१॥
सुंदर सगुण मूर्ति चतुर्भुज ।
पाहतां पूर्वज उद्धरती ॥२॥
त्रिभुवनीं गाजे ब्रीदाचा तोडर ।
तोचि कटीं कर उभा विटे ॥३॥
एका जनार्दनीं नातुडे जो वेदा ।
उभा तो मर्यादा धरूनियां ॥४॥

परेहूनी परता वैखरीये कानडा

परेहूनी परता वैखरीये कानडा ।
विठ्ठल उघडा भीमातीरीं ॥१॥
शिणलीं दर्शनें भागलीं पुराणें ।
शास्त्रांचिये अनुमानें नये दृष्टी ॥२॥
नेति नेति शब्दें श्रुति अनुवादती ।
ते हे विठ्ठलमूर्ति विटेवरी ॥३॥
एका जनार्दनीं चहूं वाचा वेगळा ।
तेणें मज चाळा लावियेला ॥४॥

जयाची समदृष्टी पाहूं धांवे मन

जयाची समदृष्टी पाहूं धांवे मन ।
शोभती चरण विटेवरी ॥१॥
कानडे कानडे वेदांसी कानडे ।
श्रुतीसी जो आतुडे गीतीं गातां ॥२॥
परात्पर साजिरें बाळरूप गोजिरें ।
भाग्याचे साजिरें नरनारी ॥३॥
एका जनार्दनीं कैवल्य जिव्हाळा ।
मदनाचा पुतळा विटेवरी ॥४॥

अकार तो अकारू मकार तो मकारू

अकार तो अकारू मकार तो मकारू ।
उकाराचा पालव शोभे गे माय ॥१॥
आदि अंत नसे ज्या रूपावेगळें ।
तें कैसें वोळलें पुंडलिका गे माय ॥२॥
वेद उपशमला पुराणें कुंठित ।
शास्त्रांची मति नेणत तया सुखा गे माय ॥३॥
जाणते नेणते सर्व वेडावले ।
ठकलेचि ठेले सांगूं काय गे माय ॥४॥
या पुंडलिकें वेडाविलें चाळवूनि गोविलें ।
एका जनार्दनीं उभें केलें विटेवरी गे माय ॥५॥

अनंताचे गुण अनंत अपार

अनंताचे गुण अनंत अपार ।
न कळेचि पार श्रुतिशास्त्रां ॥१॥
तो हा महाराज विटेवरीं उभा ।
लावण्याचा गाभा शोभतसे ॥२॥
कटावरी कर ठेवी जगजेठी ।
पाहे कृपादृष्टी भक्तांकडे ॥३॥
पुंडलिकाचे तेजें जोडलासे ठेवा ।
एका जनार्दनीं सेवा देई देवा ॥४॥

आनंदाचा कंद उभा पांडुरंग

आनंदाचा कंद उभा पांडुरंग ।
गोपाळांचा संघ भोवता उभा ॥१॥
चंद्रभागातीरीं शोभे पुंडलीक ।
संत अलोलिक गर्जताती ॥२॥
भोळे भोळे जन गाती तें सांकडे ।
विठ्ठला आवडे प्रेम त्यांचें ॥३॥
नारीनर मिळाले आनंदें गजर ।
होत जयजयकार महाद्वारीं ॥४॥
एका जनार्दनीं प्रेमळ ते जन ।
करिती भजन विठोबाचे ॥५॥

देतो मोक्ष मुक्ती वांटितसे फुका

देतो मोक्ष मुक्ती वांटितसे फुका ।
ऐसा हा निश्चयो देखा करूनि ठेला ॥१॥
सांवळें रूपडें गोजिरें गोमटें ।
उभें पुंडलिक पेठें पंढरीये ॥२॥
वांटितसे इच्छा जयासी जे आहे ।
उभारूनी बाह्या देत असे ॥३॥
एका जनार्दनीं देतां न सरे मागें ।
जाहला असती युगें अठ्ठावीस ॥४॥

सर्वांघरीं बिंबला व्यापुनी राहिला

सर्वांघरीं बिंबला व्यापुनी राहिला ।
पुंडलिकें उभा केला विटेवरी ॥१॥
सांवळा चतुर्भुज कांसे पीतांबर ।
वैजयंती माळ शोभे कंठीं ॥२॥
कटावरीं कर पाउलें साजिरीं ।
उभा तो श्रीहरी विटेवरी ॥३॥
एका जनार्दनीं बिंबें तो बिंबला ।
बिंब बिंबोनी ठेला देहामाजीं ॥४॥

परा पश्यंती मध्यमा

परा पश्यंती मध्यमा ।
जो न कळे आगमा निगमा ।
पुंडलिकालागीं धामा ।
पंढरिये आला तो ॥१॥
तीरीं भीवरेचे तीरीं ।
कास घालुनी गोमटी ।
वैजयंती शोभे कंठीं ।
श्रीवत्सलांछन ॥२॥
शंख चक्र मिरवे करीं ।
उटी चंदनाची साजिरी ।
खोपा मिरवे शिरीं ।
मयूरपिच्छें शोभती ॥३॥
शोभे कस्तुरीचा टिळा ।
राजस सुंदर सांवळा ।
एका जनार्दनीं डोळां ।
वेधिलें मन ॥४॥

ध्यानाचे ध्यान ज्ञानाचे ज्ञान

ध्यानाचे ध्यान ज्ञानाचे ज्ञान ।
तें समचरण विटेवरी ॥१॥
भावाचा तो भाव देवाचा तो देव ।
वैकुंठींचा राव विटेवरी ॥२॥
कामाचा तो काम योगियां विश्राम ।
धामाचा तो धाम विटेवरी ॥३॥
वैराग्याचे वैराग्य मुक्तांचे माहेर ।
तो देव सर्वेश्वर विटेवरी ॥४॥
भोळियांचा भोळा ज्ञानियांचा डोळा ।
एका जनार्दनीं सोहळा विटेवरी ॥५॥

गोकुळीं जें शोभलें

गोकुळीं जें शोभलें ।
तें विटेवरी देखिलें ॥१॥
काळिया पृष्ठीं शोभलें ।
तें विटेवरी देखिलें ॥२॥
पूतनेहृदयीं शोभलें ।
तें विटेवरी देखिलें ॥३॥
काळयवनें पाहिलें ।
तें विटेवरी देखिलें ॥४॥
एका जनार्दनीं भलें ।
तें विटेवरी देखिलें ॥५॥

भीष्में जया ध्याइलें

भीष्में जया ध्याइलें ।
तें विटेवरी देखिलें ॥१॥
धर्मरायें पूजियेलें ।
तें विटेवरी देखिलें ॥२॥
शिशुपाळा अंतक जाहलें ।
तें विटेवरी देखिलें ॥३॥
एका जनार्दनीं पूजिलें ।
तें विटेवरी देखिलें ॥४॥

जें द्रौपदीने स्मरिलें

जें द्रौपदीने स्मरिलें ।
तें विटेवरी शोभलें ॥१॥
जें अर्जुनें स्मरिलें ।
तें विटेवरी शोभलें ॥२॥
जेणें गजेंद्रा उद्धरिलें ।
तें विटेवरी शोभलें ॥३॥
जें हनुमंतें स्मरिलें ।
तें विटेवरी शोभलें ॥४॥
जें पुंडलिकें ध्याइलें ।
तें एका जनार्दनीं देखिलें ॥५॥

रूप पाहतां लोचनी

रूप पाहतां लोचनी ।
सुख झालें वो साजणी ॥१॥
तो हा विठ्ठल बरवा ।
तो हा माधव बरवा ॥२॥
बहुतां सुकृताची जोडी ।
म्हणुनी विठ्ठलीं आवडी ॥३॥
सर्व सुखाचे आगर ।
बाप रखुमादेवीवर ॥४॥

बरवा वो हरी बरवा वो

बरवा वो हरी बरवा वो ।
गोविंद गोपाळ गुण गरुवा वो ॥१॥
सांवळा वो हरी सांवळा वो ।
मदनमोहन कान्हो गोवळा वो ॥२॥
पाहतां वो हरी पाहतां वो ।
ध्यान लागलें या चित्ता वो ॥३॥
पडिये वो हरी पडिये वो ।
बापरखुमादेवीवरु घडिये वो ॥४॥

अनुपम्य मनोहर

अनुपम्य मनोहर ।
कांसे शोभे पीतांबर ।
चरणीं ब्रीदाचा तोडर ।
देखिला देवो ॥१॥
योगियांची कसवटी ।
दावितसे नेत्रपुटीं ।
उभा भीवरेच्या तटीं ।
देखिला देवो ॥२॥
बापरखुमादेवीवरु ।
पुंडलिका अभयकरु ।
परब्रह्म साकारु ।
देखिला देवो ॥३॥

पांडुरंगकांती दिव्य तेज झळकती

पांडुरंगकांती दिव्य तेज झळकती ।
रत्नकीळ फांकती प्रभा ।
अगणित लावण्य तेजःपुंजाळलें ।
न वर्णवे तेथींची शोभा ॥१॥
कानडा हो विठ्ठलु कर्नाटकु ।
येणें मज लावियला वेधु ।
खोळ बुंथी घेऊनि खुणाची पालवी ।
आळविल्या नेदी सादु ॥२॥
शब्देंविण संवादु दुजेंवीण अनुवादु ।
हें तंव कैसेंनि गमे ।
परेहि परतें बोलणें खुंटलें ।
वैखरी कैसेंनि सांगें ॥३॥
पाया पडूं गेलें तंव पाऊलचि न दिसे ।
उभाचि स्वयंभु असे ।
समोर कीं पाठिमोरा न कळे ।
ठकचि पडिलें कैसें ॥४॥
क्षेमालागी जीव उतावीळ माझा ।
म्हणवूनि स्फुरताती बाहो ।
क्षेम देऊं गेलें तंव मीचि मी एकली ।
आसावला जीव राहो ॥५॥
बापरखुमादेविवरु हृदयींचा जाणुनी ।
अनुभवु सौरसु केला ।
दृष्टीचा डोळां पाहों मी गेलीये ।
तंव भीतरीं पालटु झाला ॥६॥

त्रिभंगी देहुडा ठाण मांडुनियां माये

त्रिभंगी देहुडा ठाण मांडुनियां माये ।
कल्पद्रुमातळीं वेणु वाजवित आहे ॥१॥
गोविंदु वो माये गोपाळु वो ।
सबाह्य अभ्यंतरीं अवघा परमानंदु वो ॥धृ०॥ सांवळें सगुण सकळां जीवांचें जीवन ।
घनानंद मूर्ति पाहतां हारपलें मन ॥२॥
शून्य स्थावर जंगम व्यापुनि राहिला अकळ ।
बापरखुमादेविवरु विठ्ठलु सकळ ॥३॥

तुरे कांबळा डांगेवरी विषाण वेणु घेऊनि करीं

तुरे कांबळा डांगेवरी विषाण वेणु घेऊनि करीं ।
वैजयंती रुळे कैशी वक्षस्थळावरी ॥१॥
गोविंदु वो पैल गोपाळु माये ।
सुरतरु तळवटीं देखे कैसा उभा राहे ॥धृ०॥ आडत्रिपुंड्र शोभत द्रुमिळ भारेंसि जे जात ।
नागर केशरीचीं पुष्पें कैसा खोप मिरवत ॥२॥
हिरिया ऐशा दंतपंक्ति अधर पोंवळ वेली ।
श्रवणीं कुंडलें ब्रह्मरसाचीं वोतलीं ॥३॥
विश्वाचें जीवन तें म्यां सार देखियलें ।
योगी ध्याती ध्यानीं ब्रह्म तेंचि गोकुळासि आलें ॥४॥
आजि धन्य धन्य जालें राया कृष्णासि देखिलें ।
निवृत्तिमुनिरायप्रसादें ध्यान तें हृदयासि आलें ॥५॥

स्वरूपीं पाहतां बिंबीं बिंब उमटे

स्वरूपीं पाहतां बिंबीं बिंब उमटे ।
तें मेघःश्याम दाटे बुंथी मनीं ॥१॥
चित्त वित्त हरि जाला वो साजणी ।
अवचिता आंगणीं म्यां देखियला ॥धृ०॥ सांवळा डोळसु चतुर्भुज रूपडें ।
दिसे चहूंकडे एक तत्त्व ॥२॥
ज्ञानदेव म्हणे द्वैत निरसूनि पाही ।
एका रूपें वाही तरशील ॥३॥

मुक्त जीव सदा होती पैं नामपाठें

मुक्त जीव सदा होती पैं नामपाठें ।
तेंचि रूप विटे देखिलें आम्हीं ॥१॥
पुंडलिकें विठ्ठल आणिला पंढरी ।
आणूनि लवकरी तारिलें जग ॥२॥
ऐसें पुण्य केलें एका पुंडलिकेंची ।
निरसली जनाची भ्रमभुली ॥३॥
मुक्ताई चिंतनें मुक्त पैं जाली ।
चरणीं समरसली हरिपाठें ॥४॥

प्रकृति निर्गुण प्रकृति सगुण

प्रकृति निर्गुण प्रकृति सगुण ।
दीपें दीप पूर्ण एका तत्त्वें ॥१॥
देखिलें गे माये पंढरीपाटणीं ।
पुंडलिका अंगणीं विठ्ठलराज ॥२॥
विज्ञानेंसी तेज सज्ञानेसी निज ।
निर्गुणेंसी चोज केलें सये ॥३॥
मुक्ताई तारक सम्यक विठ्ठल ।
निवृत्तीनें चोखाळ दाखविलें ॥४॥

शून्यापरतें पाही तंव शून्य तेंही नाहीं

शून्यापरतें पाही तंव शून्य तेंही नाहीं ।
पाहाते पाहोनि ठायीं ठेवियलें ॥१॥
कैसा गे माये हा तारकु दिवटा ।
पंढरी वैकुंठा प्रगटला ॥२॥
न कळे याची गती आदि मध्य अंतीं ।
जेथें श्रुति नेति नेति प्रगटल्या ॥३॥
मुक्ताई सप्रेम विठ्ठल संभ्रम ।
शून्याहि शून्य समशेजबाजे ॥४॥

विटेवरी उभा नीट कटावरी कर

विटेवरी उभा नीट कटावरी कर ।
वाट पाहे निरंतर भक्ताची गे माये ॥१॥
श्रीमुकुट रत्नाचा ढाळ देती कुंडलांचा ।
तुरा खोंविला मोत्याचा तो गे माये ॥२॥
कंठीं शोभे एकावळी ।
तोडर गर्जे भूमंडळीं ।
भक्तजनाची माउली तो गे माये ॥३॥
सोनसळा पीतांबर ।
ब्रीद वागवी मनोहर ।
सेना वंदी निरंतर तो गे माये ॥४॥

समचरण विटेवरी

समचरण विटेवरी ।
पाहतां समाधान अंतरीं ॥१॥
चला जाऊं पंढरीसी ।
भेटूं रखुमाईवरासी ॥२॥
होती संतांचिया भेटी ।
सांगूं सुखाचिया गोष्टी ॥३॥
जन्ममरणाची चिंता ।
सेना म्हणे नाहीं आतां ॥४॥

कटीं ठेवूनियां कर

कटीं ठेवूनियां कर ।
रूप पाहिलें मनोहर ॥१॥
तेणें समाधान चित्ता ।
पायीं ठेविलिया माथा ॥२॥
मुखें गातों गीत वाजवितों टाळी ।
नाचतों राउळीं प्रेमसुखें ॥३॥
सेना म्हणे नामापुढें ।
तुच्छ सकळ बापुडें ॥४॥

विटेवरी उभा नीट देखिला गे माये

विटेवरी उभा नीट देखिला गे माये ।
निवाली कांती हरपला देहभाव ॥१॥
तें रूप पाहतां मन माझें वेधलें ।
नुठेचि कांहीं केलें तेथुनि गे माये ॥२॥
अवघे अवघियाचा विसर पडियेला ।
पाहतां चरणाला श्रीविठोबाच्या ॥३॥
सेना म्हणे चला जाऊं पंढरीसी ।
जिवलग विठ्ठलासी भेटावया ॥४॥

विटेवरी उभा जैसा लावण्याचा गाभा

विटेवरी उभा ।
जैसा लावण्याचा गाभा ॥१॥
पायीं ठेवूनियां माथा ।
अवघी वारली चिंता ॥२॥
समाधान चित्ता ।
डोळां श्रीमुख पाहतां ॥३॥
बहु जन्मीं केला लाग ।
सेना देखे पांडुरंग ॥४॥

जो हा दुर्लभ योगिया जनासी

जो हा दुर्लभ योगिया जनासी ।
उभाचि देखिला पुंडलिकापासीं ॥१॥
हारपलें दुजेपण फिटला संदेह ।
निमाली वासना गेला देहभाव ॥२॥
विटेवरी उभा पंढरीचा राणा ।
सेना म्हणे बहु आवडतो मना ॥३॥

श्रीमुखाची शोभा कस्तुरी मळवट

श्रीमुखाची शोभा कस्तुरी मळवट ।
उभा असे नीट विटेवरी ॥१॥
कर दोनीं कटीं कुंडलें झळकतीं ।
तेज हें फांकतीं दशदिशां ॥२॥
वैजयंती माळा चंदनाची उटी ।
टिळक लल्लाटीं कस्तुरीचा ॥३॥
चोखा म्हणे माझ्या जीवींचा जीवनु ।
पाहतां तनु मनु भुलोनी जाय ॥४॥

गोजिरें साजिरें श्रीमुख चांगलें

गोजिरें साजिरें श्रीमुख चांगलें ।
ध्यानीं मिरवलें योगियांच्या ॥१॥
पंढरी भुवैकुंठ भीवरेच्या तीरीं ।
वैकुंठाचा हरी उभा विटे ॥२॥
राही रखुमाई सत्यभामा नारी ।
पुंडलिकें सहपरिवारीं आणियेला ॥३॥
वैजयंती माळ किरीटकुंडलें ।
प्रेमे आलिंगिलें चोखियानें ॥४॥

सर्वही सुखाचें ओतिलें श्रीमुख

सर्वही सुखाचें ओतिलें श्रीमुख ।
त्रिभुवननायक पंढरीये ॥१॥
कर दोन्ही कटीं सम पाय विटे ।
शोभलें गोमटें बाळरूप ॥२॥
जीवाचें जीवन योगियांचें धन ।
चोखा म्हणे मंडन तिन्ही लोकीं ॥३॥

उतरलें सुख चंद्रभागेतटीं

उतरलें सुख चंद्रभागेतटीं ।
पाहा वाळुवंटीं बाळरूप ॥१॥
बहुतां काळाचें ठेवणें योगियांचें ।
ध्येय शंकराचें सुख ब्रह्म ॥२॥
जयालागीं अहोरात्र विवादती ।
तो भक्ताचिये प्रीतीं उभा असे ॥३॥
चोखा म्हणे सर्व सुखाचें आगर ।
न कळे ज्याचा पार श्रुतिशास्त्रां ॥४॥

अनादि निर्मळ वेदाचें जें मूळ

अनादि निर्मळ वेदाचें जें मूळ ।
परब्रह्म सोज्वळ विटेवरी ॥१॥
कर दोन्ही कटीं राहिलासे उभा ।
नीळवर्ण प्रभा फांकतसे ॥२॥
आनंदाचा कंद पाउलें साजिरीं ।
चोखा म्हणे हरी पंढरीये ॥३॥

अनाम जयासी तेंचि रूप आलें

अनाम जयासी तेंचि रूप आलें ।
उभें तें राहिलें विटेवरी ॥१॥
पुंडलिकाच्या प्रेमा युगें अठ्ठावीस ।
समचरणीं वास पंढरीये ॥२॥
चोखा म्हणे ऐसा भक्तांचा कनवाळू ।
जाणे लळा पाळू भाविकांचा ॥३॥

व्यापक व्यापला तिहीं त्रिभुवनीं

व्यापक व्यापला तिहीं त्रिभुवनीं ।
चारी वर्ण खाणी विठू माझा ॥१॥
शंख चक्र करीं वैजयंती माळा ।
नेसला पिवळा पीतांबर ॥२॥
कटावरीं जेणें कर हे ठेविले ।
ध्यान मिरविलें भीमातीरीं ॥३॥
चोखा म्हणे माझा आनंदाचा कंद ।
नाम हें गोविंद मिरविलें ॥४॥

श्रीमुख चांगलें कांसे पीतांबर

श्रीमुख चांगलें कांसे पीतांबर ।
वैजयंती हार रुळे कंठीं ॥१॥
तो माझ्या जीवींचा जिवलग सांवळा ।
भेटवा हो डोळां संतजन ॥२॥
बहुतांचे धांवणें केलें नानापरी ।
पुराणेंही थोरी वानिताती ॥३॥
चोखा म्हणे वेदशास्त्रांसी जो साक्षी ।
तोचि आम्हां रक्षी नानापरी ॥४॥

वैकुंठ पंढरी भीवरेचे तीरीं

वैकुंठ पंढरी भीवरेचे तीरीं ।
प्रत्यक्ष श्रीहरी उभा तेथें ॥१॥
रूप हें सांवळें गोड तें गोजिरें ।
धणी न पुरे पाहतां जया ॥२॥
कांसे सोनसळा पीतांबर पिवळा ।
वैजयंती माळा गळां शोभे ॥३॥
चोखा म्हणे ऐसें सगुण हें ध्यान ।
विटे समचरण ठेवियेलें ॥४॥

सुखाचें जें सुख चंद्रभागेतटीं

सुखाचें जें सुख चंद्रभागेतटीं ।
पुंडलिकापाठीं उभें असे ॥१॥
साजिरें गोजिरें समचरणीं उभें ।
भक्ताचिया लोभें विटेवरी ॥२॥
कर दोनीं कटीं श्रीमुख चांगलें ।
शंख चक्र मिरवलें गदा पद्म ॥३॥
चोखा म्हणे शोभे वैजयंती कंठीं ।
चंदनाची उटी सर्व अंगीं ॥४॥

सुंदर मुखकमळ कस्तुरी मळवटीं

सुंदर मुखकमळ कस्तुरी मळवटीं ।
उभा देखिला तटीं भीवरेच्या ॥१॥
मकराकार कुंडलें श्रवणीं ढाळ देती ।
गळां वैजयंती मुक्तमाळा ॥२॥
शंख चक्र गदा पद्म चहूं करीं ।
गरुडवाहन हरी देखियेला ॥३॥
चोखा म्हणे सर्व सुखाचें आगर ।
तीरा भीवरा विठ्ठल उभा ॥४॥

ज्या कारणें वेदश्रुति अनुवादती

ज्या कारणें वेदश्रुति अनुवादती ।
तो हा रमापती पंढरीये ॥१॥
सुखाचें ठेवणें क्षीरसागरनिवासी ।
तो हा पंढरीसी उभा विटे ॥२॥
भाविकां कारणें उभवोनी हात ।
उदारपणें देत भुक्तिमुक्ति ॥३॥
न पाहे उंच नीच याती कुळ ।
क्षत्री शूद्र चांडाळ सरते पायीं ॥४॥
चोखा म्हणे ऐसा भावाचा भुकेला ।
म्हणोनि स्थिरावला भीमातटीं ॥५॥

जाणतें असोनी नेणतें पैं झालें

जाणतें असोनी नेणतें पैं झालें ।
सुखाला पावलें भक्तांचिया ॥१॥
कैसा हा नवलाव सुखाचा पाहा हो ।
न कळे माव ब्रह्मादिकां ॥२॥
तो हरी समर्थ पंढरीये उभा ।
त्रैलोक्याची शोभा शोभतसे ॥३॥
चोखा म्हणे आमुचे दीनांचें माहेर ।
तें पंढरपूर भीमातटीं ॥४॥

सत्यज्ञानानंत गगनाच प्रावण

सत्यज्ञानानंत गगनाच प्रावण ।
नाहीं रूप वण गुण जथे ॥१॥
तो हा-श्रीहरी पाहिला डोळेभरीं') पाहतां पाहणे दुरीं सारोनियां २'ज्ञांनदेव “म्हणे ज्यातिची निजज्येती ।
ते हे:उभीं मूर्ति विटेवर ॥३॥

समुद्रवलयांकित पृथ्वीचे दान

समुद्रवलयांकित पृथ्वीचे दान ।
करितां समान नये नामा ॥१॥
म्हणऊनि कोणी न करावा आळस ।
म्हणा रात्रंदिवस राम राम ॥२॥
सकळही शास्त्रें पठण करितां वेद ।
सरी नये गोविंद नामें एकें ॥३॥
सकळही तीर्थें प्रयागादि काशी ।
करितां नामासी तुळतीना ॥४॥
करवतीं काशी देहासी दंडण ।
करितां समान नये नामा ॥५॥
तुका म्हणे ऐसा आहे श्रेष्ठाचार ।
नाम हेंचि सार विठोबाचें ॥६॥

नाम पावन पावन

नाम पावन पावन ।
त्याहूनि पवित्र आहे कोण ॥१॥
शिव हाळाहळें तापला ।
तोही नामें शीतळ झाला ॥२॥
शिवास नामाचा आधार ।
केला कळिकाळ किंकर ॥३॥
मरण झालें काशीपुरीं ।
तेथें नामचि उद्धरी ॥४॥
तुका म्हणे अवघीं सोयरीं ।
एक हरिनाम सोयरे ॥५॥

नाम घेतां उठाउठी

नाम घेतां उठाउठी ।
होय संसाराची तुटी ॥१॥
ऐसा लाभ बांधा गांठीं ।
विठ्ठलपायीं पडे मिठी ॥२॥
नामापरतें साधन नाहीं ।
जें तूं करिसी आणिक कांहीं ॥३॥
हांकायोनि सांगे तुका ।
नाम घेतां राहूं नका ॥४॥

नाम गोड नाम गोड

नाम गोड नाम गोड ।
पुरे कोड सकळही ॥१॥
रसना येरां रसां विटे ।
घेतां घोट अधिक हें ॥२॥
आणिका रसें मरण गांठी ।
येणें तुटी संसारें ॥३॥
तुका म्हणे आहार झाला ।
हा विठ्ठल आम्हांसी ॥४॥

नाम घेतां कंठ शीतळ शरीर

नाम घेतां कंठ शीतळ शरीर ।
इंद्रियां व्यापार नाठवती ॥१॥
गोड हें गोमटें अमृतासी वाड ।
केला कैवाड माझ्या चित्तें ॥२॥
प्रेमरसें झाली पुष्ट अंगकांती ।
त्रिविध नासती ताप क्षणें ॥३॥
तुका म्हणे तेथें विकाराची मात ।
बोलों नये हित सकळांचें ॥४॥

नामाचिया बळें कैवल्यसाधन

नामाचिया बळें कैवल्यसाधन ।
उगेचि निधान हातां चढे ॥१॥
जाणोनियां वर्म भक्त भागवत ।
राहिले निवांत प्रेमबोधें ॥२॥
कोण यज्ञ तप वाहे हें काबाड ।
म्हणती अवघड यारे नाच ॥३॥
उघड समाधि हरिकथा सोहळा ।
नरनारी बाळा लहान थोर ॥४॥
छंदें वाहती टाळी गाती नामावळी ।
जयजयकारें होळी दहन दोषां ॥५॥
येणें ब्रह्मानंदें दुमदुमलें जग ।
सुलभ हा मार्ग सांपडला ॥६॥
तुका म्हणे हरिभक्तीच्या उल्हासें ।
आणियला त्रास यमदूतां ॥७॥

नामाचे पवाडे बोलती पुराणें

नामाचे पवाडे बोलती पुराणें ।
होऊनि कीर्तन तोचि ठेला ॥१॥
आदिनाथा कंठीं आगळा हा मंत्र ।
आवडीचें स्तोत्र सदा घोकी ॥धृ०॥ आगळें हें सार उत्तमा उत्तम ।
ब्रह्मकर्म नाम एक तुझें ॥२॥
तिहीं त्रिभुवनीं गमन नारदा ।
हातीं वीणा सदा नाम मुखीं ॥३॥
परिक्षितीं मृत्यु सातां दिवसांचा ।
मुक्त झाला वाचा उच्चारितां ॥४॥
कोळियाची कीर्ति वाढली गहन ।
केलें रामायण रामाआधीं ॥५॥
सगुण निर्गुण तुज म्हणे वेद ।
तुका म्हणे भेद नाहीं नामीं ॥७॥

बरवी नामावळी

बरवी नामावळी ।
तुझी महादोषां होळी ॥१॥
झालें आम्हांसी जीवन ।
धणीवरी हें सेवन ॥२॥
सोपें आणि गोड ।
किती अमृताही वाड ॥३॥
तुका म्हणे अच्युता ।
आमुचा कल्पतरू दाता ॥४॥

नामाची आवडी तोचि जाणा देव

नामाची आवडी तोचि जाणा देव ।
न धरी संदेह कांहीं मनीं ॥१॥
ऐसें मी हें नाहीं बोलत नेणतां ।
आणोनि संमतां संतांचिया ॥२॥
नाम म्हणे तया उतरले साधन ।
ऐसें हें वचन बोलों नये ॥३॥
तुका म्हणे सुख पावें या वचनें ।
ज्याचीं शुद्ध दोन्हीं मायबापें ॥४॥

प्रेम तेथें वास करी

प्रेम तेथें वास करी ।
मुखीं उच्चारितां हरी ॥१॥
प्रेम गांवीं तया गांवा ।
भोजवीत या वैष्णवां ॥२॥
प्रेम पाठीं लागे बळें ।
भक्त देखोनियां भोळे ॥३॥
प्रेम न वजे दवडितां ।
शिरें बळें जेथें कथा ॥४॥
तुका म्हणे थोर आशा ।
प्रेमा घरीं विष्णुदासा ॥५॥

काय करितील केलीं नित्य पापें

काय करितील केलीं नित्य पापें ।
वसे नाम ज्याचे विठोबाचें ॥१॥
तरणीं हुताशन लागतां ते राशी ।
जळतील तैसीं क्षणमात्रें ॥२॥
विष्णुमूर्तिपाद पाहतां चरण ।
तेथें धर्म कोण राहूं शके ॥३॥
तुका म्हणे नाम जाळी महादोष ।
जैं होय घोष कीर्तनाचा ॥४॥

रामनामाचे पवाडे

रामनामाचे पवाडे ।
अखंड ज्याची वाचा पढे ॥१॥
धन्य तो एक संसारी ।
राम नाम जो उच्चारी ॥२॥
राम नाम गर्जे वाचा ।
काळ आज्ञाधारक त्याचा ॥३॥
तुका म्हणे रामनामीं ।
कृतकृत्य झालों आम्हीं ॥४॥

कर्में धर्में नव्हती सांग

कर्में धर्में नव्हती सांग ।
उण्या अंगें पतन ॥१॥
भल्यां काळें नामावळी ।
सकळ भोळी भाविकां ॥२॥
यथाविधीनें पडती पायां ।
गाती तयां वैष्णवां ॥३॥
तुका म्हणे तुमचे दोष ।
करा घोष आनंदें ॥४॥

नव्हे गुरुदास्य संसारियां

नव्हे गुरुदास्य संसारियां ।
वैराग्य तरी नेणें कांहीं विषया ॥१॥
तैसें नाम नव्हे पंढरीराया ।
जया सायास न लागती ॥२॥
म्हणोनि गोड सर्व भावें ।
आंगोळी नलगे तोंड धुवावें ॥३॥
अर्थ धाड इतुके ।
नलगे त्यावें संसारां ॥४॥
कर्म तंव न पुरे सांसारिक ।
धर्म तरी फळदायक ॥५॥
नाम विठ्ठलाचें एक ।
नाहीं दुःख भवार्णवीं ॥६॥
न लगे सांठवण मांडणें ।
आराम निवासाचें देखणें ॥७॥
अवघें तुका म्हणे ।
विठ्ठलनामें आटोपे ॥८॥

हित तें हें एक राम कंठीं राहे

हित तें हें एक राम कंठीं राहे ।
नाठवती देहभाव देहीं ॥१॥
हाचि एक धर्म निज बीजकर्म ।
हेंचि जाळी कर्में केलीं महा ॥२॥
चित्त राहे पायीं रूप बैसे डोळां ।
जीवें कळवळा आवडीचा ॥३॥
अखंड न खंडे अभंग न भंगे ।
तुका म्हणे रंगे मिळणी सिंधु ॥४॥

मंत्रबळें पिसें लागतें सत्वर

मंत्रबळें पिसें लागतें सत्वर ।
अबद्ध ते फार तरलें नामें ॥१॥
अशौच तो बाधो आणिकां अक्षरां ।
नाम निरंतरा घेतां तरे ॥२॥
नाना ज्ञान घात चुकतां होय वेळ ।
नाम सर्वकाळ शुभदायक ॥३॥
आणिकां भजना बोलिला निषेध ।
नाम तें अभेद सकळां मुक्तीं ॥४॥
तुका म्हणे तपें घालिती बाळणी ।
वेश्या उद्धरोनि नेली नामें ॥५॥

नामें ज्ञानसंध्या केलें क्रियाकर्म

नामें ज्ञानसंध्या केलें क्रियाकर्म ।
त्याचा भवश्रम निवारला ॥१॥
आणिक दुरावलीं करितां खटपट ।
वाउगें बोभाट वर्माविण ॥२॥
रामनामें जिहीं धरिला विश्वास ।
तिहीं भवपाश तोडियेला ॥३॥
तुका म्हणे केलें कळिकाळ ठेंगणें ।
नामसंकीर्तनें भाविकांनीं ॥४॥

न पालटे एक

न पालटे एक ।
भोळा भक्तिचे भाविक ॥१॥
येरां नाश आहे पुढें ।
पुण्य सरतां उघडें ॥२॥
येणे गर्भवास ।
एक विष्णूचाचि दास ॥३॥
तुका म्हणे खरें ।
नाम विठोबाचें बरें ॥४॥

गायें नाचे वाहे टाळी

गायें नाचे वाहे टाळी ।
साधन कळी उत्तम हें ॥१॥
काय जाणों तत्त्वें किती ।
नांव आवडी या बैसोनि ॥२॥
साचाराचें नाहीं काम ।
घेतां नाम विठोबाचें ॥३॥
तुका म्हणे निर्वाणींचें ।
शास्त्र सांगें हें एक ॥४॥

तपासी तें मन करूं पाहे घात

तपासी तें मन करूं पाहे घात ।
घरोनि संगात इंद्रियांचा ॥१॥
म्हणोनि कीर्तन आवडलें मज ।
सांगोतियां लाज हेंचि करी ॥२॥
पाहतां आगमनिगमांचे ठाव ।
तेथें नाहीं भाव एकविध ॥३॥
तुका म्हणे येथें नाहीं जो विकार ।
नाम एक सार विठोबाचें ॥४॥

ब्रह्मयाचे वेद शंखासुरें नेले

ब्रह्मयाचे वेद शंखासुरें नेले ।
रघुनाथीं धरिलें मत्स्यरूप ॥१॥
तेणें आत्मा नव्हता केला ब्रह्मांडासी ।
काय ब्रह्मयासी नव्हतें ज्ञान ॥२॥
परि तेणें धावा केला आवडीने ।
आले नारायण कृपाळसिंधु ॥३॥
तुका म्हणे विठोबा मी नामधारक ।
पोसणें सेवक भेटों देई ॥४॥

वेदाचें गव्हर न कळे पाठकां

वेदाचें गव्हर न कळे पाठकां ।
अधिकार लोकां नाहीं येरां ॥१॥
विठोबाचें नाम सुलभ सोपारें ।
तारी एकसरें भवसिंधु ॥२॥
जाणत्या अज्ञात्या मंत्र तंत्र काळ ।
येर तो सकळ मूढ लोक ॥३॥
तुका म्हणे विधिनिषेध लोपला ।
उच्छेदू या झाला मार्गाचा ॥४॥

वेद अनंत बोलिला

वेद अनंत बोलिला ।
अर्थ इतुकाचि साधिला ॥१॥
विठोबासी शरण जावें ।
निजनिष्ठें नाम गावें ॥२॥
सकळ शास्त्रांचा विचार ।
अंतीं इतुकाचि निर्धार ॥३॥
अठरा पुराणीं सिद्धांत ।
तुका म्हणे हाचि हेत ॥४॥

चारी वेद जयासाठीं

चारी वेद जयासाठीं ।
त्याचें नाम धरा कंठीं ॥१॥
न करावी आणीक साधन ।
कष्टसी कां वायांविण ॥२॥
अठरा पुराणांचें पोटीं ।
नामाविण नाहीं गोठी ॥३॥
गीता जेणें उपदेशिली ।
ते ही विटेवरी माउली ॥४॥
तुका म्हणे सार धरीं ।
वाचें हरिनाम उच्चारीं ॥५॥

हांकेसरसी उडी

हांकेसरसी उडी ।
घालुनियां स्तंभ फोडी ॥१॥
ऐसी कृपावंत कोण ।
माझें विठाईवांचून ॥२॥
करितां आठव ।
धांवोनियां घाली कव ॥३॥
तुका म्हणे गीतीं गातां ।
नामें यावी सायुज्यता ॥४॥

मुखीं नाम हातीं मोक्ष

मुखीं नाम हातीं मोक्ष ।
ऐसी साक्ष बहुतांची ॥१॥
वैष्णवांचा माळ खरा ।
तुतारी वाजतुरी ॥२॥
भस्म दंड नलगे काठी ।
तीर्था आटी भ्रमण ॥३॥
तुका म्हणे आडकाठी ।
नाहीं भेटी देवाचे ॥४॥

विठोबाचें नाम ज्याचें मुखीं नित्य

विठोबाचें नाम ज्याचें मुखीं नित्य ।
त्या देखिलिया पतित उद्धरती ॥१॥
विठ्ठल विठ्ठल भावें म्हणे वाचे ।
तरी तो काळाचें दांत ठेंची ॥२॥
बहुत तारिलें सांगों किती आतां ।
ऐसा कोणी दाता दुजा नाहीं ॥३॥
तुका म्हणे म्यांही ऐकोनियां कीर्ति ।
धरिला एकांतीं हृदयामाजीं ॥४॥

लागोनियां पायां विनवितों तुम्हांला

लागोनियां पायां विनवितों तुम्हांला ।
करें टाळी बोला मुखें नाम ॥१॥
विठ्ठल विठ्ठल म्हणा वेळोवेळां ।
हा सुखसोहळा स्वर्गीं नाहीं ॥२॥
कृष्ण विष्णु हरि गोविंद गोपाळ ।
मार्ग हा प्रांजळ वैकुंठीचा ॥३॥
सकळांसी येथें आहे अधिकार ।
कलियुगीं उद्धार हरिनामें ॥४॥
तुका म्हणे नामापासीं चारी मुक्ती ।
ऐसे बहुतां ग्रंथीं बोलियेलें ॥५॥

कळे न कळे ज्या धर्म

कळे न कळे ज्या धर्म ।
ऐका सांगतों रे वर्म ॥ माझ्या विठोबाचें नाम ।
अट्टाहासें उच्चारा ॥१॥
तो या दाखविल वाटा ।
जया पाहिजे त्या नीटा ।
कृपावंत मोठा ।
पाहिजे तो कळवळा ॥२॥
पुसतां चुका होतो वाटा ।
सर्वें वोळावा गोमटा ।
मोडों नेदी कांटा ।
वेढूं सांठा चोरांसी ॥३॥
तुका म्हणे मोल ।
नलगे द्यावें याचा बोल ।
विठ्ठल विठ्ठल ।
ऐसा छंद मनासी ॥४॥

उभाउभी फळ

उभाउभी फळ ।
अंगीं मंत्राचें या बळ ॥१॥
म्हणा विठ्ठल विठ्ठल ।
गोड आणि रसाळ बोल ॥२॥
कलिकाळाची बाधा ।
नव्हे उच्चारितां सदा ॥३॥
तुका म्हणे रोगा ।
वारें भवऐसा भोग ॥४॥

ब्रह्मरस घेई काढा

ब्रह्मरस घेई काढा ।
जेणें पीडा वारेल ॥१॥
पथ्य नाम विठोबाचें ।
आणीक वाचे न सेवी ॥२॥
भवरोगा ऐसें जाय ।
आणीक काय औषध ॥३॥
तुका म्हणे नव्हे बाधा ।
आणीक कदा भूतांची ॥४॥

ऐसी जोडी करा नाम कंठीं धरा

ऐसी जोडी करा नाम कंठीं धरा ।
जेणें चुके फेरा गर्भवास ॥१॥
नाशिवंत आटी प्रियापुत्रधन ।
बीज ज्याचें हीन तेंचि फळ ॥२॥
नांव घड करा सहस्र नामांची ।
जें भवसिंधूची थडी पावे ॥३॥
तुका म्हणे काळा हाणा तोंडावरी ।
भाता भरा हरिरामबाणीं ॥४॥

स्वल्प वाटे चला जाऊं

स्वल्प वाटे चला जाऊं ।
वाचें गाऊं विठ्ठल ॥१॥
तुम्हीं आम्हीं खेळीमेळीं ।
गदारोळीं आनंदें ॥२॥
ध्वजा कुंचे गरुडटके ।
शृंगार निकें करोनिं ॥३॥
तुका म्हणे हेंचि नीट ।
जवळी वाट वैकुंठा ॥४॥

न कळे तें कळों येईल उगलें

न कळे तें कळों येईल उगलें ।
नामें या विठ्ठलें एकाचिया ॥१॥
न दिसे तें दिसों येईल उगलें ।
नामें या विठ्ठलें एकाचिया ॥२॥
न बोलों तें बोलों येईल उगलें ।
नामें या विठ्ठलें एकाचिया ॥३॥
न भेटे तें भेटों येईल आपण ।
करितां चिंतन विठोबाचें ॥४॥
अलभ्य तो लाभ होईल अपार ।
नाम निरंतर म्हणतां वाचें ॥५॥
तुका म्हणे जीव आसक्त सर्वभावें ।
तरतील नांवें विठोबाच्या ॥६॥

गर्जत जावें नामावळी

गर्जत जावें नामावळी ।
प्रेमे टाळी वाहोनी ॥१॥
येणें सुखें पुढती धांवे ।
भेटीसवें गोपाळा ॥२॥
लोटांगण घाला तळीं ।
वंदा धुळी संतांची ॥३॥
तुका म्हणे विठ्ठल लाहो ।
ऐसा वाहो उभारा ॥४॥

प्राणिया एक बीज मंत्र उच्चारी

प्राणिया एक बीज मंत्र उच्चारी ।
प्रतिदिनीं रामकृष्ण म्हण कां मुरारी ॥१॥
हेंचि साधन रे तुज सर्वहि सिद्धीचें ।
नाम उच्चारीं रे गोपाळाचें वाचें ॥२॥
उपास पारणें नलगे वनसेवन ।
नलगे धूम्रपान पंचाग्नितापणें ॥३॥
सुखाचें फुकाचें कांहीं न वेचे भांडार ।
कोटी यज्ञापरिस तुका म्हणे हें सार ॥४॥

नामापरतें साधन नाहीं पैं आणीक

नामापरतें साधन नाहीं पैं आणीक ।
भवसिंधुतारक हेंचि एक ॥१॥
उत्तमा उत्तम साहीं वरिष्ठ ।
नाम श्रेष्ठा श्रेष्ठ तिहीं लोकीं ॥२॥
शिव भवानी हें आवडीचें स्तोत्र ।
गुह्यमंत्र बीज एकांतींचा ॥३॥
तुका म्हणे कोण इतरांचा पाड ।
सर्वांहुनी वाड नाम आहे ॥४॥

नामसंकीर्तन साधन पैं सोपें

नामसंकीर्तन साधन पैं सोपें ।
जळतील पापें जन्मांतरिचीं ॥१॥
न लगती सायास जावें वनांतरा ।
सुखें येतो घरा नारायण ॥२॥
ठायींच बैसोनि करा एकचित्त ।
आवडी अनंत आळवावा ॥३॥
रामकृष्ण हरि विठ्ठल केशवा ।
मंत्र हा जपावा सर्वकाळ ॥४॥
याविण आणीक नाहीं पैं साधन ।
वाहतसे आण विठोबाची ॥५॥
तुका म्हणे सोपें आहे सर्वांहूनि ।
शहाणा तो धणी घेतो येथें ॥६॥

हरि म्हणतां गति पातक नासती

हरि म्हणतां गति पातक नासती ।
कळिकाळ कांपती हरि म्हणतां ॥१॥
हरि म्हणतां भुक्ति हरि म्हणतां मुक्ति ।
चुके यातायाती हरि म्हणतां ॥२॥
तपें अनुष्ठानें न लगती साधनें ।
तुटती बंधनें हरि म्हणतां ॥३॥
तुका म्हणे भावें जपा हरिचें नाम ।
मग काळ यम शरण तुम्हां ॥४॥

नाम घेतां नलगे मोल

नाम घेतां नलगे मोल ।
नाममंत्र नाहीं खोल ॥१॥
दोचि अक्षरांचें काम ।
उच्चारावें राम राम ॥२॥
नाहीं वर्ण धर्म याती ।
नामीं अवघींचि सरती ॥३॥
तुका म्हणे नाम ।
चैतन्य हें निजधाम ॥४॥

नाम घेतां वायां गेला

नाम घेतां वायां गेला ।
ऐसा कोणी आइकिला ॥१॥
सांगा विनवितों तुम्हांसी ।
संत महंत सिद्ध ऋषी ॥२॥
नामें तरला नाहीं कोण ।
ऐसा द्यावा निवडून ॥३॥
सकलांघिया उत्तरा ।
तुका म्हणे क्षमा करा ॥४॥

नाम न वदे ज्याची वाचा

नाम न वदे ज्याची वाचा ।
तो लेक दो बापांचा ॥१॥
हेचि ओळख तयाची ।
खूण जाणा अभक्ताची ॥२॥
ज्यासी विठ्ठल नाहीं ठावा ।
त्याचा संग न करावा ॥३॥
ठावा नाहीं पांडुरंग ।
जाणा जातीचा तो मांग ॥४॥
नाम न म्हणे ज्याचें तोंड ।
तेंचि चर्मकाराचें कुंड ॥५॥
तुका म्हणे त्याचे दिवशीं ।
रांड गेली महारापाशीं ॥६॥

काय नव्हे केलें

काय नव्हे केलें ।
एका चिंतितां विठ्ठलें ॥१॥
सर्व साधनांचें सार ।
भवसिंधु उतरी पार ॥२॥
योग याग तपें ।
केलीं तयानें अमूपें ॥३॥
तुका म्हणे जपा ।
मंत्र त्रिअक्षरी सोपा ॥४॥

चाल केलासी मोकळा

चाल केलासी मोकळा ।
बोल विठ्ठल वेळोवेळां ॥१॥
तुज पापचि नाहीं ऐसें ।
नाम घेतां जवळी वसे ॥२॥
पंच पातकांच्या कोडी ।
नामें जळतां न लगे घडी ॥३॥
केलीं मागें नको पाहों ।
तुज जमान आम्ही आहों ॥४॥
करी तुज जीं करितीं ।
आणीक नामें घेऊं कितीं ॥५॥
तुका म्हणे काळा ।
रीग नाहीं निघती ज्वाळा ॥६॥

नाम साराचेंही सार

नाम साराचेंही सार ।
शरणागत यमकिंकर ॥१॥
नाम उत्तम उत्तम ।
वाचें बोला पुरुषोत्तम ॥२॥
नाम जपतां चंद्रमौळी ।
नामें तरला वाल्हा कोळी ॥३॥
तुका म्हणे वर्णूं काय ।
तारक विठोबाचे पाय ॥४॥

वंदूं चरणरज सेवूं उष्टावळी

वंदूं चरणरज सेवूं उष्टावळी ।
पूर्वकर्मा होळी करुनी सांडूं ॥१॥
अमूप हें गांठीं बांधूं भांडवल ।
अनाथां विठ्ठल आम्हांजोगा ॥२॥
अवघे होती लाभ एका या चिंतनें ।
नामसंकीर्तनें गोविंदाच्या ॥३॥
जन्ममरणाच्या खुंटतील खेपा ।
होईल हा सोपा सिद्ध पंथ ॥४॥
गेले पुढें त्यांचा शोधीत मारग ।
चला जाऊं माग घेत आम्ही ॥५॥
तुका म्हणे घालूं जीवपणा चिरा ।
जाऊं त्या माहेरा निजाचिया ॥६॥

सर्व सुखां अधिकारी

सर्व सुखां अधिकारी ।
मुखें उच्चारी हरिनाम ॥१॥
सर्वांगें तो सर्वोत्तम ।
मुखीं नाम हरीचें ॥२॥
ऐसी उभारिली बाहे ।
वेदीं पाहें पुराणीं ॥३॥
तुका म्हणे येथें कांहीं ।
संदेह नाहीं भरंवसा ॥४॥

नाशिवंत देह नासेल हा जाणा

नाशिवंत देह नासेल हा जाणा ।
कां रे उच्चाराना वाचें नाम ॥१॥
नामेंचि तारिले कोट्यानुकोटी ।
नामें हें वैकुंठीं बैसविलें ॥२॥
नामापरतें सार नाहीं त्रिभुवनीं ।
तें कां तुम्हीं मनीं आठवाना ॥३॥
तुका म्हणे नाम वेदांसी आगळें ।
तें दिलें गोपाळें फुकासाठीं ॥४॥

नामद्वेषी त्याचें नको दर्शन

नामद्वेषी त्याचें नको दर्शन ।
विष तें वचन वाटे मज ॥१॥
अमंगळ वाणी नाइकवे कानीं ।
निंदेची पोहणी उठे तेथें ॥२॥
काय साच लभ्य त्याचिये वचनीं ।
कोणत्या पुराणीं दिली ग्वाही ॥३॥
काय आड लावूं त्याचिया तोंडासी ।
आतां या जिव्हेसी काय करूं ॥४॥
तुका म्हणे संत न मानिती त्यांस ।
घेऊं पाहे ग्रास यमदूत ॥५॥

झाडें बोरपोनि खाऊनियां पाला

झाडें बोरपोनि खाऊनियां पाला ।
आठवी विठ्ठला वेळोवेळां ॥१॥
वस्त्र नेसूनि चिंधिया वेढूनि ।
सांडी जवळूनि देहभान ॥२॥
लोकमान वमनासमान मानणें ।
एकांतीं राहणें विठोबासाठीं ॥३॥
सहसा करूं नये प्रपंचीं सौजन्य ।
सेवावें अरण्य एकांतवास ॥४॥
ऐसा हा निर्धार करी जो मनाचा ।
तुका म्हणे त्याचा पांग फिटे ॥५॥

युक्ताहार न लगे आणीक साधनें

युक्ताहार न लगे आणीक साधनें ।
अल्प नारायणें दाखविलें ॥१॥
कलियुगामाजीं करावें कीर्तन ।
तेणें नारायण येईल भेटी ॥२॥
नलगे लौकिक सांडावा वेव्हार ।
घ्यावें वनांतर भस्म दंड ॥३॥
तुका म्हणे मज आणीक उपाय ।
दिसती ते वाव नामेंविण ॥४॥

संध्या कर्म ध्यान जप तप अनुष्ठान

संध्या कर्म ध्यान जप तप अनुष्ठान ।
अवघें जोडे नाम उच्चारितां ।
न वेचे मोल कांहीं लागती न सायास ।
तरी कां आळस करिसी झणीं ॥१॥
ऐसें हें सार कां नेघेसी फुकाचें ।
काय तुझें वेचे मोल तया ॥धृ०॥ पुत्रस्नेहें शोक करी अजामेळ ।
तंव तो कृपाळ जवळी उभा ।
अनाथांच्या नाथें घातला विमानीं ।
नेला उचलूनि परलोका ॥२॥
अंतकाळीं गणिका पक्षियाच्या छंदें ।
राम राम पद उच्चारिलें ।
तंव त्या दीनानाथा कृपा आली कैसी ।
त्यानें तियेसी वैकुंठासी नेलें ॥३॥
अवचिता नाम आलिया हे गती ।
चिंतितां चित्तीं जवळी असे ।
तुका म्हणे भावें स्मरा राम राम ।
कोण जाणे तये देशे ॥४॥

काळ सार्थक केला त्यांनीं

काळ सार्थक केला त्यांनीं ।
धरिला मनीं विठ्ठल ॥१॥
नाम वाचें श्रवण कीर्ति ।
पाउलें चित्तीं समान ॥२॥
कीर्तनाचा समारंभ ।
निर्दंभ सर्वदा ॥३॥
तुका म्हणे स्वरूपसिद्धि ।
नित्य समाधि हरिनामीं ॥४॥

अनाहतध्वनि वाहे सकळां पिंडीं

अनाहतध्वनि वाहे सकळां पिंडीं ।
राम नाहीं तोंडीं कैसा तरे ॥१॥
सकळां जीवांमाजीं देव आहे खरा ।
देखिल्या दुसर्‍याविण न तरे ॥२॥
ज्ञान सकळांमाजीं आहे हें साच ।
भक्तीविण तेंच ब्रह्म नव्हे ॥३॥
काय मुद्रा कळल्या कराव्या सांगतां ।
दीप न लागतां उन्मनीचा ॥४॥
तुका म्हणे नका पिंडाचें पाळण ।
स्थापूं नारायण आटुडेना ॥५॥

रात्रीं दिवस आम्हां युद्धाचा प्रसंग

रात्रीं दिवस आम्हां युद्धाचा प्रसंग ।
अंतर्बाह्य जग आणि मन ॥१॥
जीवाही अगोज पडती आघात ।
येऊनियां नित्य नित्य वारूं ॥२॥
तुका म्हणे तुझ्या नामाचिया बळें ।
अवघियांचें काळें केलें तोंड ॥३॥

नामापाशीं भुक्तिमुक्ति

नामापाशीं भुक्तिमुक्ति ।
ज्ञान विरक्ति हरिनामीं ॥१॥
नामापाशीं दया शांति ।
साधना समाप्ती हरिनामीं ॥२॥
नामें प्राप्त नित्यानंद ।
स्वरूपावबोध हरिनामें ॥३॥
नामीं तिष्ठती ऋद्धिसिद्धि ।
तुटती उपाधी हरिनामें ॥४॥
निळा म्हणे हरिनाम सार ।
उतरी भवपार हरिनाम ॥५॥

होय अंतरीं पालट

होय अंतरीं पालट ।
करितां पाठ हरिनामें ॥१॥
देवापेक्षां देवचि होती ।
जे या भजती विठ्ठला ॥२॥
ऐसा याचा प्रताप थोर ।
प्रगटे सरिसा नामजपें ॥३॥
निळा म्हणे लटिक नव्हे ।
पहा स्वानुभवें आपुलिया ॥४॥

नामचिंतनें जडली प्रीती

नामचिंतनें जडली प्रीती ।
भगवद्भावना सर्व भूतीं ॥१॥
हेंचि परमार्थ साधन ।
मुखीं नाम हृदयीं ध्यान ॥२॥
विषयभोगीं निर्लोभता ।
मोह न बाधी त्या ममता ॥३॥
निळा म्हणे निजध्यासें ।
झाले मुक्त शुकाऐसे ॥४॥

निजात्मप्राप्तीलागीं सार

निजात्मप्राप्तीलागीं सार ।
हरिचिया उच्चार नामाचा ॥१॥
हेंचि बीज हेंचि गुज ।
हेंचि निज निजाचें ॥२॥
ऐसें संतीं पुरस्कारुनी ।
सांगितलें कानीं येऊनियां ॥३॥
निळा म्हणे परम प्राप्ती ।
नामींचि विश्रांति हरिचिया ॥४॥

यम नियम प्राणायाम

यम नियम प्राणायाम ।
साधे जपतां रामनाम ॥१॥
रामनाम जपतां आधीं ।
नासताती आधिव्याधी ॥२॥
रामनामीं जडली वाचा ।
हरिरूप होय साचा ॥३॥
निळा म्हणे रामनाम ।
पावलासे मोक्षधाम ॥४॥

विठ्ठल नामें वाहे टाळी

विठ्ठल नामें वाहे टाळी ।
ब्रह्मानंदाच्या कल्लोळीं ॥१॥
निजात्मसुखाचा सोहळा ।
विठ्ठल अवलोकिती डोळां ॥२॥
सकळही सुखें वोळलीं ।
विठ्ठलरूपें उभीं ठेलीं ॥३॥
निळा म्हणे जडली बुद्धी ।
नित्य हरिनामें समाधी ॥४॥

पशु पक्षी श्वापद याती

पशु पक्षी श्वापद याती ।
भृंग पतंग कीटक जाती ॥१॥
हरितें भजतां हरिरूप झालीं ।
निजानंदीं निमग्न ठेलीं ॥२॥
दैत्य दानव निशाचर ।
मानव याती नारीनर ॥३॥
निळा म्हणे भजतां हरी ।
अगाधपणें पावले थोरी ॥४॥

विठ्ठल विठ्ठल म्हणतां वाचें

विठ्ठल विठ्ठल म्हणतां वाचें ।
स्वरूप त्याचें आठवें ॥१॥
श्यामसुंदर कटीं कर ।
रूप मनोहर तेजराशी ॥२॥
दिव्य सुमनें तुळसीमाळा ।
मळवट पिंवळा रेखियेला ॥३॥
निळा म्हणे मुगुटावरी ।
खोविल्या मंजिरी कोवळिया ॥४॥

उच्चारितां नाम वाचें

उच्चारितां नाम वाचें ।
झालें त्याचें स्वरूपचि ॥१॥
नाहीं तया उरलें दुजें ।
आत्मतेजें जग भासे ॥२॥
ब्रह्मानंदीं निमग्न वृत्ति ।
विराजती स्वानंदें ॥३॥
निळा म्हणे गुणातीत ।
अखंडित निजबोधें ॥४॥

उपदेशिला एकचि सार

उपदेशिला एकचि सार ।
मजही उच्चार नामाचा ॥१॥
म्हणती न पडे साधन फंदीं ।
होशील दोंदी काळाचा ॥२॥
करीं संत समागम ।
गाईं हरिनाम कीर्तनीं ॥३॥
निळा म्हणे ऐसा संतीं ।
केला निजप्रीति उपदेश ॥४॥

हेंचि परमार्थाचें सार

हेंचि परमार्थाचें सार ।
हरिक्रिया उच्चार नामाचा ॥१॥
जिहीं केला पावलें ते ।
वैकुंठीं सरते सुखी झाले ॥२॥
गातां वानितां हरिगुणांसी ।
झाले त्रैलोक्यासी पूज्य ते ॥३॥
निळा म्हणे निका उपायो ।
सांपडला ठावो वैष्णवां ॥४॥

हेंचि आम्हांसी गुरुगम्य

हेंचि आम्हांसी गुरुगम्य ।
हरिचें नाम उपदेशिलें ॥१॥
आणिकां साधनीं चाडची नाहीं ।
घालिती अपायीं म्हणोनियां ॥२॥
योगाभ्यास मंत्रजप ।
पुरश्चरण तप हरिनाम ॥३॥
निळा म्हणे दाखविला मार्ग ।
हाचि हा चांग गुरुरायें ॥४॥

सुखें जन्मांतरें घेऊं

सुखें जन्मांतरें घेऊं ।
नामें आठवूं श्रीहरिचीं ॥१॥
नाहीं आम्हां त्याचें कोडें ।
संसार बापुडें तें काय ॥२॥
कलिकाळाचें भय तें किती ।
पायां पडती यमधर्म ॥३॥
निळा म्हणे सर्वहि सिद्धी ।
लोळती पदीं हरिनामें ॥४॥

संत एकांती बैसले

संत एकांती बैसले ।
सर्वही सिद्धांत शोधिले ।
ज्ञानदृष्टी अवलोकिले ।
सारांश काढिले निवडुनी ॥१॥
तें एक श्रीहरीचें नाम ।
सकळ पातकां करी भस्म ।
अधिकारी उत्तम आणि अधम ।
चारी वर्ण नरनारी ॥२॥
विठ्ठल नामें उच्चार ओठीं ।
मूर्ती पाहतां दृष्टी ।
लाभे ब्रह्मतेची पुष्टी ।
वाढे पोटीं निजशांती ॥३॥
देखतां कांपती त्या काळ ।
हरिच्या ऐसें अंगीं बळ ।
प्रगटे वैराग्य अढळ ।
तुटती मळ ममतेचे ॥४॥
महादोषांची झाडणी ।
अहंभावादिकांची गाळणी ।
उभय कुळें बैसवोनी ।
जाती विमानीं वैकुंठा ॥५॥
ऐसा नामाचा प्रताप ।
नेदी उरूं पुण्य पाप ।
भंगूनिया त्रिविध ताप ।
ठाकती सहज होऊनि ॥६॥
दृश्य नुरे त्याचिये दृष्टी ।
ब्रह्मानंदें कोंदे सृष्टी ।
निळा म्हणे धरितां कंठीं ।
बीज मात्र हरिनाम ॥७॥

नाम वाचें श्रवण कीर्ती

नाम वाचें श्रवण कीर्ती ।
पाउलें चित्तीं समान ॥१॥
काळ सार्थक केला त्यांनीं ।
धरिला मनीं विठ्ठल ॥२॥
कीर्तनाचा समारंभ ।
निर्दंभ सर्वदा ॥३॥
निळा म्हणे स्वरूपसिद्धी ।
नित्य समाधि हरिनामीं ॥४॥

नामाचा महिमा तेणेंचि पैं ब्रह्मा

नामाचा महिमा तेणेंचि पैं ब्रह्मा ।
म्हणोनियां कर्मा अनुसरला ॥१॥
नाम हेंचि कर्म नाम हेंचि धर्म ।
केशव हेंचि वर्म सांगितलें ॥२॥
नाम शुद्ध स्नान नाम शुद्ध संध्या ।
नामाविणें वेदां आणीक नाहीं ॥३॥
करितां आचमन केशव नारायण ।
करिती उच्चारण आधीं हेंचि ॥४॥
लग्नाचिये काळीं म्हणती सावधान ।
लक्ष्मीनारायण चिंतन करा ॥५॥
देहाचिये अंतीं प्रायश्चित्त देती ।
शेवटीं वदविती रामनाम ॥६॥
ऐसिया नामापरतें नाहीं सार ।
गिरिजेसी शंकर उपदेशी ॥७॥
करिती पितृश्राद्ध कर्म आचरती ।
शेवटीं म्हणती एको विष्णु ॥८॥
नामें होय गती नामें होय मुक्ति ।
नामयाचें चित्तीं रामनाम ॥९॥

नामाचा प्रताप जाणवेना कोणा

नामाचा प्रताप जाणवेना कोणा ।
समुद्रीं पाषाण तारियेलें ॥१॥
आवडींने कोणी चिंतितां उल्हास ।
काय तो तयास उपेक्षील ॥२॥
कुंटिणी ते नीच रायासाठीं नेली ।
वैकुंठीं ठेविली संन्निध ॥३॥
अजामिळ खळ पुत्राचिया मिषें ।
उद्धरिलें त्यास दीनानाथें ॥४॥
नामा म्हणे ऐसें सांगों आतां किती ।
नामापाशीं मुक्ति उभी असे ॥५॥

नामाचें सामर्थ्य नेणती वेदशास्त्रें

नामाचें सामर्थ्य नेणती वेदशास्त्रें ।
शेषाचीं तीं वक्त्रें मौनावलीं ॥१॥
गंगा गणपती चंद्रसूर्य श्रेष्ठ ।
शंकर वरिष्ठ मौनावले ॥२॥
भीष्म पाराशर उद्धव अंगद ।
ब्रह्मा मुचकुंद मौनावले ॥३॥
नामा म्हणे काय जाणें मी ते स्तुति ।
दाटोनि श्रीपति उभा केला ॥४॥

नामाचा प्रताप काय वानूं वाचें

नामाचा प्रताप काय वानूं वाचें ।
अक्षय सुखाचें स्थान दावी ॥१॥
नामाविण कांहीं नाहीं नाहीं सार ।
साधावें सत्वर भलेनें हें ॥२॥
अजामेळ पहा अजन्म पातकी ।
नामें नेला सेकीं वैकुंठासी ॥३॥
कुंटिणी जाणणी शुकामिषें गाये ।
वैकुंठासी जाये तत्क्षणीं ॥४॥
पहा वाल्हा कोळी उपराठया नामें ।
भविष्य संभ्रमें वसिष्ठ बोलें ॥५॥
नामा म्हणे किती सांगावा निर्धार ।
साधन सोपारें नाम एक ॥६॥

मंत्राचा पैं मंत्र हरी हा उच्चार

मंत्राचा पैं मंत्र हरी हा उच्चार ।
न लगे तो विचार करणें कांहीं ॥१॥
सुफळ नाम गाढें वाचेंसीं उच्चारूं ।
केशव हाकारा सर्वांभूतीं ॥२॥
नाहीं यासी पतन नोहेंचि बंधन ।
नित्य हेंचि स्नान रामनामें ॥३॥
नामा म्हणे भाव सर्वांभूतीं करा ।
आणीक पसारा घालूं नका ॥४॥

व्यापक तें नाम तेव्हांच होईल

व्यापक तें नाम तेव्हांच होईल ।
जेव्हां ओळखेल मीपणासी ॥१॥
आपुलेंच नाम न ओळखिलें ।
व्यापक सांगिलें जयाकरितां ॥२॥
आपुलेंच ओळख आपणासी पडे ।
मग सर्वत्र जाडें नाम तेव्हां ॥३॥
नामाविण नाम तेंचि होय विश्राम ।
नामदेव म्हणे संतां पुसे ॥४॥

केशव नाम गाय केशव नाम गाय

केशव नाम गाय केशव नाम गाय ।
केशव नाम गाय कामधेनु ॥१॥
वेणुनादीं चरे पाणी पी भीवरे ।
ती गाय हुंबरे भक्तालागीं ॥२॥
भक्तिसुखें धाय प्रेम तें पान्हाय ।
भुकेलिया खाय पातकासी ॥३॥
नामा म्हणे गाय ते पंढरीस आहे ।
पापिया न साहे पाठीं लागे ॥४॥

केशव म्हणतां क्लेश जाताती परते

केशव म्हणतां क्लेश जाताती परते ।
त्याहूनि सरतें आणीक नाहीं ॥१॥
वेद कां पठसी शास्त्र कां शिणसी ।
उद्धरूं वाचेंसी हरी म्हणा ॥२॥
याहूनि पैं सार नाहीं हो दुसरें ।
अभंग सुखशेज उपदेशिला ॥३॥
नामा म्हणे धरा केशवासी विश्वास ।
तुटे गर्भवास नामें एकें ॥४॥

विष्णुनाम श्रेष्ठ गाती देवऋषी

विष्णुनाम श्रेष्ठ गाती देवऋषी ।
नाम अहर्निशीं गोपाळाचें ॥१॥
हरि हरि हरि तूंचि गा श्रीहरी ।
वसे चराचरीं जनार्दन ॥२॥
आदि ब्रह्म हरी आळवी त्रिपुरारी ।
उमेप्रती करी उपदेश ॥३॥
नामा म्हणे राम हा जप परम ।
शंकरासी नेम दिननिशीं ॥४॥

करितां हरिचिया नाम सुखराशी

करितां हरिचिया नाम सुखराशी ।
उद्धार जीवासी एका नामें ॥१॥
तें हें रामनाम जपें तूं सप्रेम ।
जप हा सुगम सुफळ सदा ॥२॥
नामेंचि तरले नामेंचि पावले ।
नाम म्हणतां गेले वैकुंठासी ॥३॥
नामा म्हणे एका नामेंसीं विनट ।
ते वैकुंठींचें पेठ पावले देखा ॥४॥

रामकृष्ण माळ घालीं कां अढळ

रामकृष्ण माळ घालीं कां अढळ ।
तुटेल भवजाळ मायामोहो ॥१॥
होशील तूं साधु न पवसी बाधु ।
पूर्ण ब्रह्मानंदु तुटेल तुज ॥२॥
जपतां रामनाम पुरती सकळ काम ।
आदि अंतीं नेम साधेल तुज ॥३॥
नामा म्हणे कृतार्थ पूर्ण मनोरथ ।
न लगती ते अर्थ माया फांसे ॥४॥

हरिनाम पाठ हाचि भाव

हरिनाम पाठ हाचि भाव ।
हरी हरी हाचि देव ।
हरिविण न फिटे संदेह ।
सर्व जीवांचा जाण पां ॥१॥
हरीतचि ज्याचें देहीं ।
तोचि तरला येथें पाही ।
हरिविण या देहीं ।
भवसागर कैसा तरेल ॥२॥
रामकृष्ण वासुदेवा ।
हाचि सर्व जीवांचा विसांवा ।
येथें पोकाळितां धांवा ।
विठ्ठलनाम उच्चारीं ॥३॥
नामा जपे हृदयीं धरा ।
रामकृष्ण हाचि धरा ।
हरिनाम परमानंदा ।
हाचि जप जपतसे ॥४॥

विठ्ठलाचें नाम जें माउलीचें ओठीं

विठ्ठलाचें नाम जें माउलीचें ओठीं ।
विठो तिघे पोटीं गर्भवासी ॥१॥
जयाचिये कुळीं पंढरीची वारी ।
विठो त्याचें घरीं बाळलीला ॥२॥
नामा म्हणे जिवें कांहीं न मी रवा ।
अखंड केशवा वचन होतां ॥३॥

नामाचें चरित्र सदा अति गोड

नामाचें चरित्र सदा अति गोड ।
तीर्थें काय चाड नामामृतें ॥१॥
ऐसा हट मनीं करावा विचार ।
नाम परिकर कलियुगीं ॥२॥
नामा म्हणे नाम अनादि अक्षर ।
उमा कंठीं धरु भक्तांसाठीं ॥३॥

नाम हें अमृत भक्तांसी लाधलें

नाम हें अमृत भक्तांसी लाधलें ।
आपण घेतलें बोधरूप ॥१॥
नाम हें आळवा नाम हें आठवा ।
होईल दोहावा कामधेनु ॥२॥
न बाधेल विषय प्रपंच हें भान ।
नाम हेंचि खूण वैकुंठींची ॥३॥
नामा म्हणे जड जीव ब्रह्म सदा ।
हा गीतामाजीं भाव कृष्ण सांगे ॥४॥

नामामृत गोडी आहे वैष्णवांसी

नामामृत गोडी आहे वैष्णवांसी ।
येरां प्राकृतांसी कळेना ती ॥१॥
प्राकृत हे जन भुलले विषयीं ।
नामाचिया गांवीं कैंसे जाती ॥२॥
नामीं चित्त व्हावें जावें तेव्हां गांवा ।
मग नाम गांवा तेथें कैंचा ॥३॥
नाम तेंचि झालें वर्ण रूपातीत ।
अनाम स्वतंत्र स्वयं तो ॥४॥
नामदेव म्हणे नाम हें सुलभ ।
असतां दुर्लभ नानापरी ॥५॥

नाम गाऊं नाम ध्याऊं

नाम गाऊं नाम ध्याऊं ।
नाम विठोबासी पाहूं ॥१॥
आम्हीं देवाचे देवाचे ।
दास पंढरीरायाचे ॥२॥
टाळ दिंडी घेऊनि हातीं ।
केशवराज गाऊं गीतीं ॥३॥
नामा म्हणे लाखोली सदा ।
वाहूं नामाची गोविंदा ॥४॥

नामीं नारायण

नामीं नारायण ।
होय भक्तांचें आधीन ॥१॥
न मागतां भक्ति ।
नामापाशीं चारी मुक्ति ॥२॥
सुलभ नये जाण ।
नाम वैकुंठींचें निधान ॥३॥
नामा म्हणे ऐसें जाण ।
रम होती नारायणीं ॥४॥

नाम तेंचि रूप रूप तेंचि नाम

नाम तेंचि रूप रूप तेंचि नाम ।
नामरूपा भिन्न नाहीं नाहीं ॥१॥
आकारला देव नामरूपा आला ।
म्हणोनि स्थापिला नाम वेदीं ॥२॥
नामापरता मंत्र नाहीं हो आणीक ।
सांगती ते मूर्ख ज्ञानहीन ॥३॥
नामा म्हणे नाम केशव केवळ ।
जाणती प्रेमळ भक्त भले ॥४॥

नामापरता मंत्र नाहीं त्रिभुवनीं

नामापरता मंत्र नाहीं त्रिभुवनीं ।
ऐसी बोले वाणी वेदशास्त्रीं ॥१॥
पहा विचारोनि अनुभव मनीं ।
नका आडरानीं भ्रमूं भरो ॥२॥
नारायणाचिया तारलें जे म्हणती ।
ते अधर्म बुडती भवसागरीं ॥३॥
नामा म्हणे नाम ओंकाराचें मूळ ।
परब्रह्म केवळ रामनाम ॥४॥

नामावांचूनि कांहीं दुजें येथें नाहीं

नामावांचूनि कांहीं दुजें येथें नाहीं ।
वेगीं लवलाहीं राम जपा ॥१॥
गोविंद गोपाळ वाचेसी रसाळ ।
पावसी केवळ निजपद ॥२॥
ध्रुव प्रल्हाद बळी अंबऋषि षड्मुख ।
नामाचे निवडून झाले देखा ॥३॥
नामा म्हणे राम नामें जयां नाम ।
संसाराचे श्रम हरे नामें ॥४॥

नामाचा धारक विष्णुरूप देख

नामाचा धारक विष्णुरूप देख ।
वैकुंठींचें सुख लोळे पायीं ॥१॥
निराकार देव आकारासी आला ।
भक्तीं पैं स्थापिला नामरूपा ॥२॥
नाममंत्र बीज जपती नाहीं दुजा ।
तंववरी केशव दुजा नाहीं प्राप्त ॥३॥
नामा म्हणे नाम केशव केवळ ।
जाणती प्रेमळ हरिभक्त ॥४॥

नामचि जों जाणे आनु कांहीं नेणे

नामचि जों जाणे आनु कांहीं नेणे ।
संसार नामाविणें जाईजणा ॥१॥
नाम स्मरे त्यासी संसार नाहीं ।
खुंटली ते पाही येरझार ॥२॥
नामेंविण त्याचें जवळी कां जिआलें ।
वायांविण आलें संसारासी ॥३॥
नामा म्हणे मज नामींच सोयरसु ।
स्मरे हृषीकेश त्यासी पावे ॥४॥

नाम फुकाचें चोखट

नाम फुकाचें चोखट ।
नाम घेतां नलगे कष्ट ॥१॥
पडशील ज्या सागरीं ।
रामनामें आत्मा तारी ॥२॥
पुत्रभावें स्मरण केलें ।
तया वैकुंठासी नेलें ॥३॥
नामा म्हणे महिमान जाण ।
घेतो विठ्ठलाची आण ॥४॥

साराचेंहि सार भक्तीचें भांडार

साराचेंहि सार भक्तीचें भांडार ।
नाम निरंतर गातां वाचें ॥१॥
कासया करावें आणीक साधन ।
नामाविण क्षण जाऊं नेदी ॥२॥
दया शांति क्षमा हेंचि पैं भूषण ।
नामसंकीर्तन अहर्निशीं ॥३॥
नामा म्हणे जप अखंड नामाचा ।
काळ हा सुखाचा सदोदित ॥४॥

सार पैं नाम विठ्ठलाचें आहे

सार पैं नाम विठ्ठलाचें आहे ।
दिननिशीं सोय मना लावी ॥१॥
गुंफिजेल मन जोडतां पाउलें ।
तुळसी घेतलें मायाजाळ ॥२॥
नामचि कारण जप पैं सुफळ ।
उद्धार निर्मळ सकळ जीवां ॥३॥
नामा म्हणे तो हा विठ्ठल पंढरीये ।
नाम अमृतमय चराचरीं ॥४॥

सर्वांमाजीं सार नाम हें देवाचें

सर्वांमाजीं सार नाम हें देवाचें ।
सर्व साधनांचें सार जें कां ॥१॥
चार सहा आणीक अठरा वर्णिती ।
नामें निजप्राप्ति अक्षरणीं ॥२॥
व्यासादिकां नाम सांपडलें हट ।
प्रपंच काबाड निरसलें ॥३॥
नामदेव म्हणे निजनाम ब्रह्म ।
घेतां नेमधर्म सर्व साधे ॥४॥

शास्त्रांचें जें सार वेदांचें गव्हर

शास्त्रांचें जें सार वेदांचें गव्हर ।
उतराया पार आणीक नाहीं ॥१॥
विठ्ठल विठ्ठल म्हणा उघडा मंत्र जाणा ।
कळिकाळ अंकणा होईल तुम्हां ॥२॥
न करावें खंडन अखंड उच्चारण ।
तप अनुष्ठान न लगे तुम्हां ॥३॥
सिद्धीचें हें सार मुक्तीचें माहेर ।
उतरावया पार दुजें नाहीं ॥४॥
विठ्ठला परतें काय करिसी दुजें ।
परब्रह्म निजें पंढरीये ॥५॥
सिद्धीचें सहज भक्तीचें हें बीज ।
केशवीं दिलें मज म्हणे नामा ॥६॥

करितां वेदाध्ययन ज्योतिष

करितां वेदाध्ययन ज्योतिष ।
नामाचा तो लेश नये हातां ॥१॥
बहुत व्युत्पत्ति पुराण ।
व्यर्थ तें स्मरण नाम नव्हे ॥२॥
अनंत हें नाम जयांतूनि आलें ।
त्यांतचि मिळे जळीं जळ ॥३॥
सद्गुरु तें नाम सद्गुरुकृपेविण कोणा ।
साधन साधेना जपें तपें ॥४॥
नामदेव म्हणे स्वतःसिद्ध नाम ।
गुरुविण वर्म हातां नये ॥५॥

अभ्यासिले वेद झाला शास्त्रबोध

अभ्यासिले वेद झाला शास्त्रबोध ।
साधिल्या चतुर्दश नाना कळा ॥१॥
प्रेमाचा जिव्हाळा जंव नाहीं अंतरीं ।
तंव कैसा श्रीहरि करील कृपा ॥२॥
हित तें आचरा हित तें विचारा ।
नामीं भाव धरा जाणतेहो ॥३॥
प्रसंगीं पुराणें ऐकिलीं श्रवणीं ।
त्यांतील कोण मनीं धरिला अर्थ ॥४॥
काय तें सांडिलें काय तें मांडिलें ।
काय तें दंडिलें प्रवृत्तीसी ॥५॥
अनंत ह्या मूर्ति पाहिल्या लोचनीं ।
त्यांतील कोण ध्यानीं प्रतिबिंबली ॥६॥
स्वप्नाच्या परी देखसी आभास ।
न धरी विश्वास चित्त तुझें ॥७॥
वांझेचिये स्तनीं अमृताची धणी ।
मृगजळ पाणी तान्हेलिया ॥८॥
तरी प्रेमेविण फळती क्रियाकर्में ।
हातीं येती वर्म विठोबाचीं ॥९॥
दृष्टीचें देखणें श्रवणींचें ऐकणें ।
मनाचें विसरणें एक होय ॥१०॥
नामा म्हणे तरी विठो येऊनि भेटे ।
कायाचि पालटे कैवल्य होय ॥११॥

सार पैं सांगत उपनिषद तुम्हां

सार पैं सांगत उपनिषद तुम्हां ।
वाचे रामनामा जप करा ॥१॥
हेंचि पैं मथित सांगोनियां गेले ।
उच्चारितां ठेले ब्रह्मरूप ॥२॥
ज्योतीसी तें ज्योति भजन करील ।
आपणचि होईल हरी स्वयं ॥३॥
नामा म्हणे कैसें विपरीत करणें ।
भूतदया धरणें सर्वांभूतीं ॥४॥

सकळ साधनांचें सार

सकळ साधनांचें सार ।
रामकृष्ण हा उच्चार ॥१॥
म्हणा गोविंद नरहरी ।
सकळ जीवां तोचि तारी ॥२॥
नाम घेतां हरी माधव ।
तरताती सकळ जीव ॥३॥
नामा म्हणे केशव वाचे ।
धन्य जीवित वैष्णवांचें ॥४॥

सोपा हा सुगम उपायो परिस

सोपा हा सुगम उपायो परिस ।
धरीं तूं विश्वास नाम मनीं ॥१॥
नाम हेंचि गंगा नाम हेंचि भीमा ।
अंतरीं श्रीरामा जपिजेसु ॥२॥
अमृत सुरस रामनाम एक ।
वाचेचें वाचक मन करीं ॥३॥
नामा म्हणे सुरत ध्यायीं केशवास ।
दिनानिशीं हव्यास हाचि करी ॥४॥

म्हणतां वाचें नाम वैकुंठ जवळी

म्हणतां वाचें नाम वैकुंठ जवळी ।
नित्य वनमाळी भक्तांसंगें ॥१॥
होईल साधन विठ्ठलीं परिपूर्ण ।
चित्तीं नयन मूर्ति पाहतां ॥२॥
शंखचक्रांकित आयुधें शोभतीं ।
भाग्योदय प्राप्ती भावशीळा ॥३॥
नामा म्हणे तें रूप पंढरीस आहे ।
न सांडी तें सोये केशवाची ॥४॥

अखंड मुखीं रामनाम

अखंड मुखीं रामनाम ।
धन्य तयाचाचि जन्म ।
स्नान संध्येसी नेम ।
तो पुरुष महापवित्र ॥१॥
धन्य धन्य तयाचा जन्म ।
रामार्पण अवघें कर्म ।
तोचि तरला हाचि नेम ।
रामकृष्ण उच्चारणीं ॥२॥
अनंत जन्मांचें सांकडें ।
तेणेंचि उगविलें कोडें ।
जपतप येणें नावडें ।
रामकृष्ण उच्चारणीं ॥३॥
नामा म्हणे नाममात्रें ।
अवघीं निवारिलीं शास्त्रें ।
रामकृष्ण नाम वक्त्रे ।
उच्चारी तो धन्य ॥४॥

सर्व काळ हरी जप

सर्व काळ हरी जप ।
हेंचि तपामाजीं तप ।
नलगती घालावे संकल्प ।
नाना मंत्रांचे परियसी ॥१॥
मंत्रामाजीं मंत्रसार ।
रामकृष्ण हा उच्चार ।
नित्यानित्य निरविकार ।
हरी जोडेल साचार ॥२॥
मागें कृतयुगीं काय सांगा ।
त्रेतायुगीं काय ओळगा ।
द्वापारी कृष्ण रंगा रंगो ।
परी कळीमाजीं नाम तारक ॥३॥
नामा म्हणे ग्रंथीं ।
पाहें पां यथानिगुती ।
नाम जपतांचि तरती ।
हें व्यासाचें वचन असे ॥४॥

नाम वाचें उच्चारितां

नाम वाचें उच्चारितां ।
हरे संसाराची व्यथा ।
जाती दोषाचिया चळथा ।
रामकृष्ण उच्चारणीं ॥१॥
हरी माधव गोविंद ।
याचि नामाचा जया छंद ।
तोचि पावेल परमानंद ।
निजभुवन वैकुंठीं ॥२॥
जन्मजन्मांचि तप राशी ।
तेणें नाम आलें मुखासीं ।
स्मरतां हरी हृषीकेशी ।
सकळ पूर्वजा उद्धार ॥३॥
नामा जये ध्यानीं मतीं ।
अखंड विठ्ठल हरिकीर्तनीं ।
तेणें जप मेदिनी ।
कोटि यज्ञ घडले ॥४॥

तरले तरती हा भरंवसा

तरले तरती हा भरंवसा ।
पुढती न येती गर्भवासा ॥१॥
वाट सांपडली निकी ।
विठ्ठल नाम ज्याचे मुखीं ॥२॥
तीर्थ इच्छिती चरणींचे ।
रज नामधारकांचे ॥३॥
प्रायश्चित्तें सांडोनि प्रौढी ।
झाली दीनरूपें बापुडीं ॥४॥
ऋद्धि सिद्धी महाद्वारी ।
मोक्ष वोळंगण करी ॥५॥
नामा म्हणे सुखनिधान ।
नाम पतितपावन ॥६॥

नामें तो सरता नामें तो परता

नामें तो सरता नामें तो परता ।
नामें पंढरिनाथा भेटविलें ॥१॥
नाम हेंचि तारी नाम हेंचि भवसागरीं ।
उतरी पैलतीरीं नाम तुझें ॥२॥
नाम तें अंजन नामें बोधे मन ।
नामेंचि निधान चांगया झाला ॥३॥
मार्गीं जातां तुम्हीं उगेंचि नसावें ।
वाचेसी म्हणावें रामकृष्ण ॥४॥
राम कृष्ण हरि मुकुंद मुरारी ।
केशव नरहरी नारायण ॥५॥
ऐसा हा सतत आठव नामाचा ।
नामा म्हणे कैंचा दोष तया ॥६॥

तुटे मायाजाळ विघडे भवसिंधु

तुटे मायाजाळ विघडे भवसिंधु ।
जरी लागे छंद हरिनामाचा ॥१॥
येर कर्मधर्म करितां या कळीं ।
माजी कोण बळी तरला सांगा ॥२॥
न पढवे वेद नव्हे शास्त्रबोध ।
नामाचे प्रबंध पाठ करा ॥३॥
नव्हे अनुष्ठान न कळे ब्रह्मज्ञान ।
करावी सोपान कृष्णकथा ॥४॥
न साधे हा योग न करवे वैराग्य ।
साधा भक्तिभाग्य संतसंग ॥५॥
नामा म्हणे साधन न लगे आणीक ।
दिधली मज भाक पांडुरंगें ॥६॥

भवाब्धितारक रामकृष्ण नाव

भवाब्धितारक रामकृष्ण नाव ।
रोहिणीची माव सकळ दिसे ॥१॥
नाम हेंचि थोर नाम हेंचि थोर ।
वैकुंठीं बिढार रामनामें ॥२॥
राम हें निर्वाणीं जपतांचि अढळ ।
वैकुंठ तत्काळ तया जीवा ॥३॥
नामा म्हणे वैकुंठ नामेंचि जोडेल ।
अंतीं तुज पावेल नाम एक ॥४॥

सुखाचा सोहळा वाटतसे जीवा

सुखाचा सोहळा वाटतसे जीवा ।
भेटणें केशवाळागीं आजी ॥१॥
पाउलापाउलीं ययाचिया वाटे ।
पताकांचे थाट दिसताती ॥२॥
पैल तो कळस पाहें पां साजणी ।
नामघोष कानीं पडतसे ॥३॥
नामा म्हणे नामीं पारणें जो करी ।
तयांसी श्रीहरी उपेक्षीना ॥४॥

व्रत तप दान हवन पूजन

व्रत तप दान हवन पूजन ।
न चळे साधन नाम म्हणतां ॥१॥
रामकृष्ण हरी मुकुंदा मुरारी ।
जिव्हे क्षणभरीं न विसंबें ॥२॥
कळिकाळ दारुण करीतसे विघ्न ।
परजी नारायण नाम जिव्हे ॥३॥
शरण आलों जिव्हे तुवां नुपेक्षावें ।
नामा म्हणे गावें हरिनाम ॥४॥

आणीक हा मंत्र मोक्षदानी खरे

आणीक हा मंत्र मोक्षदानी खरे ।
अशौचाचा थार असे नये ॥१॥
नाममंत्र कांहीं बाधीना कोणासी ।
जया अहर्निशीं रामकृष्ण ॥२॥
तपाची मांडणी आकाशाचे खांब ।
इंद्रियांची हांव राहे तरी ॥३॥
यज्ञ तो आचार धनाचे सांकडें ।
तरी जाण द्वाड स्वर्गसुख ॥४॥
नामा म्हणे नाम साधकाची माता ।
जैसें तैसें घेतां भक्ति जोडे ॥५॥

तीर्थें तपराशी जप हृषीकेशी

तीर्थें तपराशी जप हृषीकेशी ।
नाम अहर्निशीं रामराम ॥१॥
तीर्थांचे पैं तीर्थ नाम हें समर्थ ।
होईल कृतार्थ रामनामें ॥२॥
साधेल साधन तुटेल बंधन ।
वाचे जनार्दन सुफळ सदा ॥३॥
नामा म्हणे हरी उच्चार तूं करी ।
उद्धरसी निर्धारीं इहलोकीं ॥४॥

तप तीर्थ दान हें सर्व कुवाड

तप तीर्थ दान हें सर्व कुवाड ।
नाम एक वाड केशवाचें ॥१॥
मुमुक्षु साधकीं सदा नाम गावें ।
तेणेंचिया व्हावें अखंडित ॥२॥
विपत्तीचें बळें न होतां विन्मुख ।
नाममात्र एक धरा वाचे ॥३॥
जीवन्मुक्त शुक मुनि ध्रुवादिक ।
तयासी आणिक ध्यास नाहीं ॥४॥
नामयाची वाणी अमृताची खाणी ।
घ्यावी आतां धणी सर्वत्रांही ॥५॥

पवित्र परिकर नाम हा उच्चार

पवित्र परिकर नाम हा उच्चार ।
उद्धरण साचार जगा यया ॥१॥
गोविंद केशव उच्चारी श्रीराम ।
न लगती नेम अमूप जप ॥२॥
तें हें विठ्ठल रूप पिकले पंढरी ।
नाम चराचरीं विठ्ठल ऐसें ॥३॥
नामा म्हणे विठ्ठल सर्वांत सखोल ।
उच्चारितां मोल नलगे तुज ॥४॥

हडबडलीं पातकें

हडबडलीं पातकें ।
घेतां रामनाम एक ॥१॥
नाम घेतां तत्क्षणीं ।
चित्रगुप्तें सांडिली लेखणी ॥२॥
घेऊनि पूजेचा संभार ।
ब्रह्मा येतसे समोर ॥३॥
नामा म्हणे जरी ये लटके ।
तरी माझें छेदावें मस्तक ॥४॥

हरिनाम गातां पवित्र

हरिनाम गातां पवित्र ।
सेविती हरिहर ब्रह्मादिक ॥१॥
नाम तारी नाम साहाकारी ।
नामें उच्चारी रूपें तुझीं ॥२॥
ऐसीं अनंत नामें तुझीं न वर्णवती देवा ।
नामा म्हणे केशवा विनंवीतसे ॥३॥

जप तप अनुष्ठान हरी

जप तप अनुष्ठान हरी ।
एकचि तो नमस्कारी ।
भूतद्वेष कदा न करी ।
तप सासुरें हेंचि तुझें ॥१॥
हरी माधव यादवा ।
कृष्णा गोविंदा केशवा ।
येणें करोनियां जीवा ।
सर्वकाळ रंजवीं ॥२॥
स्मरतां हरीचें नाम ।
पळोनि जाती काळ यम ।
तुटती नाना योनि जन्म ।
गर्भवासा मग नये ॥३॥
नामा जपे नामावळी ।
अखंड तप हेंचि सदा काळीं ।
हरिनामें पिटोनि टाळी ।
हाचि तरणोपाय सकळांचा ॥४॥

हाचि नेम सारी साधेल तो हरि

हाचि नेम सारी साधेल तो हरि ।
नाम हें मुरारी अच्युताचें ॥१॥
गोविंद गोविंद श्रीहरे मुरारे ।
यादव मोहरे रामनामें ॥२॥
न लगती कथा नानाविध वार्ता ।
नामचि स्मरतां राघवाचें ॥३॥
नामा म्हणे राम आम्हां हाचि नेम ।
नित्य तो सप्रेम जप आम्हां ॥४॥

असत्याचे मळ बैसलेल्या वाचें

असत्याचे मळ बैसलेल्या वाचें ।
ते न फिटती साचें तीर्थोदकें ॥१॥
हरिनामामृतें प्रक्षाळी जिव्हेतें ।
पाणिये बहुतें काय करितीं ॥२॥
गंगासागरादि तीर्थें कोटीवरीं ।
हरिनामाची सरी न पवतीं ॥३॥
हरिनाम गंगें सुस्नात पैं झाला ।
नाम्याजवळी आला केशिराज ॥४॥

सद्गुरुवांचूनि नाम नये हातां

सद्गुरुवांचूनि नाम नये हातां ।
साधन साधितां कोटीगुणें ॥१॥
जैसा कांतेविण करणें संसार ।
तैसा हा व्यापार साधनाचा ॥२॥
जंव सद्गुरु नाहीं केला भ्रतार ।
साधन विचार व्यर्थ गेला ॥३॥
नामदेव म्हणे सद्गुरुपासोनी ।
नाम घ्या जाणोनी नाना कांहीं ॥४॥

शेतीं बीज नेतां थोडें

शेतीं बीज नेतां थोडें ।
मोठें आणिताती गाडें ॥१॥
एकया नामें हरि जोडे ।
फिटे जन्मांचे सांकडें ॥२॥
बाळें भोळीं जनें ।
सर्व तरती कीर्तनें ॥३॥
नामा म्हणे नेणती मूढ ।
नाम स्मरावें साबडें ॥४॥

चिंतातुर देहीं न साहे काजळी

चिंतातुर देहीं न साहे काजळी ।
मनाची पाजळी उभयदिशीं ॥१॥
प्रकाश पडेल ब्रह्म हें दिसेल ।
वैकुंठ जोडेल भजनभक्तीं ॥२॥
नाहीं याती वर्ण नाहीं वेद उक्ती ।
नामेंचि संतृप्त होती जीव ॥३॥
नामा म्हणे नाम हेंचि बीजसार ।
तुटेल येरझार भवबंधाची ॥४॥

साधनांत सोपें नाम हें केवळ

साधनांत सोपें नाम हें केवळ ।
यावीण सकळ शीण वायां ॥१॥
धरारे धरारे नाम विठोबाचें ।
तेणें अज्ञानाचें मूळ नासे ॥२॥
नामें तारिले अपार पुराणीं वर्णिले ।
नामचि केवळ आत्मसत्ता ॥३॥
नामा म्हणे नामीं रंगला सुरंग ।
अंगीं स्वयमेव पांडुरंग ॥४॥

नामें सदा शुद्धि प्राणिया होतसे

नामें सदा शुद्धि प्राणिया होतसे ।
नामापाशीं असे भुक्ति मुक्ति ॥१॥
नामा ऐसें सोपें नाहीं त्रिभुवनीं ।
नाम संजीवनी साधकांसी ॥२॥
नामें भक्ति जोडे नामें कीर्ति वाढे ।
नामें सदा चढे मोक्ष हातां ॥३॥
यज्ञ दान तप नामें आलीं हातां ।
नामें सर्व सत्ता प्राप्त होय ॥४॥
नामा म्हणे सदा नाम ज्याचें मुखीं ।
नाहीं याच्या तुकी दुजा कोणी ॥५॥

भक्ति करुनियां कोण वायां गेला

भक्ति करुनियां कोण वायां गेला ।
सांगा हो विठ्ठला निवडुनी ॥१॥
द्वापाराचे अंतीं नामची सुकृत ।
अद्यापि निश्चित चालतसे ॥२॥
नाम ऐकतां तरती निर्धारीं ।
व्याख्यान श्रीधरीं टीकाकार ॥३॥
नामा म्हणे राम नाहीं त्रिभुवनीं ।
नाम तें निधानीं कलियुगीं ॥४॥

मायेचे भूचर रजतम सात्विक

मायेचे भूचर रजतम सात्विक ।
रामनाम एक सोडवण ॥१॥
राम हेंचि स्नान राम हेंचि ध्यान ।
नामें घडे यज्ञ कोटी देखा ॥२॥
न लगती साधन नाना मंत्र विवेक ।
रामनामीं सुख रंगीं कां रे ॥३॥
नामा म्हणे श्रीराम हेंचि वचन आम्हां ।
नित्य तें पौर्णिमा सोळा कळी ॥४॥

सर्वांभूतीं हरि आहे हेंचि साचें

सर्वांभूतीं हरि आहे हेंचि साचें ।
मायाजाळ कैसें भाविकांसी ॥१॥
सर्व ब्रह्म ऐसें वेद बोले गाढा ।
ब्रह्मीचा पवाडा अगम्य तो ॥२॥
जाणतां नेणतां हरिनाम उच्चार ।
मार्ग तो साचार सुफळ सदा ॥३॥
नामा म्हणे कारण जिव्हा होय स्मरण ।
सर्व नारायण हरी दिसे ॥४॥

एकांत एकला सर्व आहे हरी

एकांत एकला सर्व आहे हरी ।
ऐसेंचि अहर्निशीं ध्याइजे तूं ॥१॥
सर्वांभूतीं विठ्ठल आहे साचें ।
हें तंव वेदींचें वचन जाण ॥२॥
मार्ग हाचि सोपा गेले मुनिजन ।
जनीं जनार्दन हाचि भावो ॥३॥
नामा म्हणे नाम प्रेम उच्चारण ।
सर्व ही कारण होईल तुझें ॥४॥

नामचि हें आहे पंचतत्त्वां ठाव

नामचि हें आहे पंचतत्त्वां ठाव ।
नाहीं दुजा भाव देखावया ॥१॥
देखणारा जाहाली कर्पुराची वाती ।
नामासी विश्रांति ठायीं जाहाली ॥२॥
द्वैताद्वैत तेथें नेणें जाणपण ।
गेलें हारपोन नामें सर्व ॥३॥
नामदेव म्हणे अनाम तें नाम ।
नाना नाम श्रम तेथें दुजा ॥४॥

नांदतसे नाम आकाश पाताळीं

नांदतसे नाम आकाश पाताळीं ।
सर्व भूमंडळीं घनदाट ॥१॥
पाताळ फोडोनि किती आहे पुड ।
नाहीं अंत वाड नभवरीं ॥२॥
चौऱ्यांशी भोगिती दुर्मति पामर ।
नाहीं सारासार जाणत ते ॥३॥
नामदेव म्हणे नाम अविनाश ।
तेथें नाना वेष नाम सर्व ॥४॥

करीं घेऊनि ब्रह्मवीणा

करीं घेऊनि ब्रह्मवीणा ।
नारद वोळंगे नारायणा ॥१॥
हेंचि हेंचि तत्त्वसार ।
नाम म्हणे निरंतर ॥२॥
आपण शिव आणि शक्ति ।
रामनाम तें जपती ॥३॥
गात नाचत प्रल्हाद वीर ।
खांबीं केलासे अवतार ॥४॥
कुंटिणी पक्षिया म्हणे रामा ।
तिसी नेलें निजधामा ॥५॥
अहल्येसी लागतां चरण ।
तिसी आलें मनुष्यपण ॥६॥
अजामेळ पातकी अपार ।
नामें पावला पैल पार ॥७॥
केलें गजेंद्रें स्मरण ।
त्याचें तोडिलें बंधन ॥८॥
द्रौपदी स्मरे हृषीकेशी ।
वस्त्रें पुरविलीं तियेसी ॥९॥
परिक्षितीसीं घडलें स्मरण ।
त्यासी झाले सुलभ चरण ॥१०॥
नामा म्हणे निरंतरु ।
गगनीं अढळ केला ध्रुव ॥११॥

अग्नी जाळी तरी न जळती पांडव

अग्नी जाळी तरी न जळती पांडव ।
हृदयीं माधव म्हणोनिया ॥१॥
अग्नी जाळी तरी न जळती गोपाळ ।
हृदयीं देवकीबाळ म्हणोनिया ॥२॥
अग्नी जाळी तरी न जळे हनुमंत ।
हृदयीं सीताकांत म्हणोनिया ॥३॥
अग्नी जाळी तरी न जळे प्रल्हाद ।
हृदयीं गोविंद म्हणोनिया ॥४॥
अग्नी जाळी तरी न जळे पै सीता ।
हृदयीं रघुनाथ म्हणोनिया ॥५॥
लंकेसी उरलें बिभीषणाचें घर ।
हृदयीं सीतावर म्हणोनिया ॥६॥
नामा म्हणे तुम्हीं स्मरावें गोविंदा ।
चुके भवबाधा संसाराची ॥७॥

जीव शिव ग्रामीं मीतूंपण पाहीं

जीव शिव ग्रामीं मीतूंपण पाहीं ।
हा गौरव कांहीं नाहीं नामीं ॥१॥
नाहीं चतुर देह तूर्या हें उन्मनी ।
स्वयंभु तें खाणी निजनामाची ॥२॥
नामीं जडे चित्त तेथें काय उणें ।
लज्जित साधनें नाना जाहलीं ॥३॥
नामा म्हणे नामीं मीतूंपण ।
नाहीं कांहीं आन सर्व तेंचि ॥४॥

कांसवीचे दृष्टी जैं होईजे भेटी

कांसवीचे दृष्टी जैं होईजे भेटी ।
तें अमृताची वृष्टी घडे त्यासी ॥१॥
तैसें हें भजन श्रीरामाचें ध्यान ।
वाचे नारायण अमृतमय ॥२॥
धन्य त्याचें कुळ सदा पैं सफळ ।
दिनानिशीं पळ रामनाम ॥३॥
नामा म्हणे चोखट भक्त तो उत्तम ।
वाचेसी सुगम रामनाम ॥४॥

गोविंद गोपाळ वाचेसी निखळ

गोविंद गोपाळ वाचेसी निखळ ।
तो उद्धरे तात्काळ कळीमाजीं ॥१॥
नारायण नारायण हेंचि पारायण ।
तो उद्धरेल जन इहलोकीं ॥२॥
तुटती यातना कर्मांच्या भावना ।
जीवा उद्धरणा नाम स्मरा ॥३॥
नामा म्हणे राम हा जप परम ।
न लगती नेम नाना मतें ॥४॥

सोयरा सुखाचा विसांवा भक्तांचा

सोयरा सुखाचा विसांवा भक्तांचा ।
विठोबा निजाचा मायबाप ॥१॥
कृपाळू दीनाचा पडिभर नामाचा ।
तोडर ब्रीदाचा साच तया ॥२॥
काया मनें वाचा संग करा त्याचा ।
अनंत जन्माचा हरेल शीण ॥३॥
नामा म्हणे आम्हां दीनांचें माहेर ।
हरी निरंतर न विसंबे ॥४॥

देव दयानीधि भक्तांचा कैवारी

देव दयानीधि भक्तांचा कैवारी ।
नाममात्रें तारी सर्वांलागीं ॥१॥
तया देवराया गावें हो आवडी ।
लागे मनीं गोडी सर्वकाळ ॥२॥
नाहीं यातिकुळ उंच नीच भेद ।
भाव एक शुद्ध पाहतसे ॥३॥
नामा म्हणे काय सांगावें नवल ।
अखंड देऊळें ओंकार ॥४॥

रूपासी स्वरूप नाम हृषीकेश

रूपासी स्वरूप नाम हृषीकेश ।
पंढरी निवास जप करी ॥१॥
विठ्ठल श्रीहरी मुकुंद श्रीहरी ।
नामेंचि बोहरी प्रपंचाची ॥२॥
विठ्ठल नामामृत हेंचि जीवन हेत ।
नाम हें मुखांत केशवाचें ॥३॥
नामा म्हणे देव अमृताचा प्याला ।
मुखामाजीं पेठा होत नामें ॥४॥

अनंत जन्मेंचि मिळाले दुर्लभ

अनंत जन्मेंचि मिळाले दुर्लभ ।
तो प्राणवल्लभ शंकराचा ॥१॥
वेदशास्त्र मंथुनी काढिलेलें सार ।
ब्रह्मादिकां पार रामनामें ॥२॥
स्वर्गींचे देव चिंतिती मानसीं ।
भेटी आम्हां कैसी पांडुरंगी ॥३॥
नामा म्हणे केशवाचें नाम उच्चारितां ।
विमानासी बैसवितां नवल काय ॥४॥

ज्ञान व्हावें आधीं ओळखावें नांव

ज्ञान व्हावें आधीं ओळखावें नांव ।
मज जावें गांव तयाचिया ॥१॥
या नामाचें मूळ त्यामाजीं जो झाला ।
प्रपंचाचा घाला मग नाहीं ॥२॥
नाम गावें प्रपंच सर्व आहे नाम ।
ब्रह्मानंदें प्रेम घनदाट ॥३॥
नामदेव म्हणे नंदाचिया घरीं ।
होता एक हरी दुजें नाम ॥४॥

हरिविण देह मळीण सर्वथा

हरिविण देह मळीण सर्वथा ।
मंगळाची कथा रामकृष्ण ॥१॥
कथा करी कोणी ऐकती जे जन ।
वैकुंठभुवन हातां आलें ॥२॥
वेदशास्त्रां सार नामाचा उच्चार ।
अंतीं पैल पार दाखवितो ॥३॥
जन्मोनियां जगीं अलिप्त असावें ।
नाम तें स्मरावें म्हणे नामा ॥४॥

दृश्यही होतसे आलें जें आकारा

दृश्यही होतसे आलें जें आकारा ।
असोनि निर्धारा नाम नाहीं ॥१॥
नाम अनुभवे प्रपंचाचें ब्रह्म ।
जाहला सर्वोत्तम संतकृपे ॥२॥
म्हणोनिया संतां जाउनि शरण ।
साधावें निधान नामब्रह्म ॥३॥
नामदेव म्हणे संतांचिया कृपे ।
माझी नाम सोपें नांदतसे ॥४॥

गोक्षीर लाविलें आंधळिया मुखीं

गोक्षीर लाविलें आंधळिया मुखीं ।
तेथील पारखी जिव्हा जाणे ॥१॥
तैसें देवा तुझें नाम निरंतर ।
जिव्हेसी पाझर अमृताचे ॥२॥
सांडुनिया केळ साबरें चोखिलें ।
अंगार खाइलें तरी गोड ॥३॥
द्राक्ष फळा घड सेवितां चोखट ।
तयाहुनी गोड नाम तुझें ॥४॥
आकुलिया क्षीर कृपानिधिया आळ ।
काळविलें गूळ गोड जैसें ॥५॥
जाणोनियां नामा करी विनवणी ।
अमृताची खाणी नाम तुझें ॥६॥

ज्ञान ध्यान जप तप साधन

ज्ञान ध्यान जप तप साधन ।
तें नाम प्रत्ययांत नये कोणा ॥१॥
गुरुमुखीं जावें आधीं हो शरण ।
मी हें माझें ओळखून ध्यावें नाम ॥२॥
तें मूळ पाहोनिया त्यातें ।
मिळवावें द्वैत अद्वैतीतें ॥३॥
तयाचें द्वैत द्वैतातीत स्वयमेव संचलें ।
तेचि नाम आलें निजमुखीं ॥४॥
नामदेव म्हणे परब्रह्म तें नाम ।
द्वैत क्रियाकर्म नाहीं तेथें ॥५॥

अनंत ब्रह्मांडें व्यापक तें नाम

अनंत ब्रह्मांडें व्यापक तें नाम ।
अनादि निष्काम विश्वंभर ॥१॥
तोचि कृष्ण परब्रह्म द्वारकेसी ।
पांडवां मानसीं ठसावला ॥२॥
ठसावला तोचि पाहावा अनुभव ।
पांचा लागीं ठाव मग कैंचा ॥३॥
नामदेव म्हणे संपूर्ण आघवा ।
नामाचिया गांवीं शीव नाहीं ॥४॥

शिव हलाहलें तापला

शिव हलाहलें तापला ।
तोहि नामें शीतळ झाला ॥१॥
नाम पावन पावन ।
याहूनि पवित्र आहे कोण ॥२॥
नाम सर्वांसी आधार ।
केला कळिकाळ किंकर ॥३॥
मरण झालें काशीपुरीं ।
तेथें नामचि उद्धरी ॥४॥
अठरा पुराणांसी पुसोनी ।
नामाविण नाहीं गती ॥५॥
नामा म्हणे अवघीं थोर ।
एक हरिनाम होई रे ॥६॥

तूं तंव नेणता परी हरि जाणता

तूं तंव नेणता परी हरि जाणता ।
आहे तो समता सर्वांभूतीं ॥१॥
सर्व ब्रह्म हरी येणेंचि निर्धारीं ।
होसील झडकरी ब्रह्म तूंही ॥२॥
अच्युत माधव अमृताच्या पाठीं ।
लागतांची वाटे वैरी यम ॥३॥
नामा म्हणे होसील जिव्हाळा विष्णूचा ।
दास त्या हरीचा अंतरंगु ॥४॥

म्हणे दीनबंधु तुम्हीं सावध व्हावें

म्हणे दीनबंधु तुम्हीं सावध व्हावें ।
संतांशीं नमन नाम भावें करावें ॥१॥
नामापरतें साधन नाहीं या कलियुगांत ।
व्यर्थ श्रम होती पाहतां आणीक मत ॥२॥
मताभिमान धरुनी तुम्हीं जाल आडवाटां ।
अभिमानें उरविलें बादरायणीं श्रेष्ठां ॥३॥
आलिया जन्मास आतां न करिती आळस ।
नामदेवाळागीं सांगे जगन्निवास ॥४॥

देवाचे हें गुज सकळ मंत्रमय

देवाचे हें गुज सकळ मंत्रमय ।
जें कां निज ध्येय शंकराचें ॥१॥
तें हें रामनाम सेवितां स्वभावें ।
रामरूप व्हावें निर्धारेंसी ॥२॥
नष्ट अजामेळाचें पतितत्व गेलें ।
दिव्य रूप झालें वाल्मिकाचें ॥३॥
शरीर संपत्ति घळीनें देऊनि सकळ ।
केला द्वारपाळ नारायण ॥४॥
कृष्णाविण दुजें नेणती कायावाचा ।
झाला पांडवांचा साहाकारी ॥५॥
नामा म्हणे केशव आत्माराम लंपट ।
भक्तांसी निकट रातलासे ॥६॥

कां करिसी सोय मायेचा असोस

कां करिसी सोय मायेचा असोस ।
नल्हे तुज सोरस नामेंविण ॥१॥
नामचि हा मंत्र नामचि हें तंत्र ।
नामेंविण पवित्र न होसी देखा ॥२॥
तिन्हीं लोकीं पाहतां नामेंविण सर्वथा ।
अच्युत म्हणतां पुण्य कोटी ॥३॥
नामा म्हणे ब्रह्मा आदि अंतीं नेम ।
तें विटेवरी सम उभें असे ॥४॥

कृष्णकथा सांग जेणें फिटे पांग

कृष्णकथा सांग जेणें फिटे पांग ।
न लगे तुज उद्वेग करणें कांहीं ॥१॥
समर्थ सोयरा राम हा निधान ।
जनीं जनार्दन एक ध्याई ॥२॥
नाम हेंचि सार नाम हेंचि सार ।
तराल निर्धार श्रुति सांगे ॥३॥
नामा म्हणे उच्चार रामकृष्ण सार ।
तुटेल येरझार भवबंधाची ॥४॥

सर्वांभूतीं भज नमन करीं संतां

सर्वांभूतीं भज नमन करीं संतां ।
नित्य त्या अच्युता स्मरण करीं ॥१॥
ऐसें भजतां विघ्न सांपडेल वाट ।
रामकृष्ण नीट वैकुंठाची ॥२॥
न लगती साधनें वायांचि बंधनें ।
एका नामें होणें चतुर्भुज ॥३॥
नामा म्हणे थोर नामचि सधर ।
वैकुंठीं बिढार तया भक्तां ॥४॥

भजन करारे हरिहर

भजन करारे हरिहर ।
नारायण शिवशंकर ।
माझें बोलणें अवधारा ।
भेद न करा दोघांचा ॥१॥
तुम्हांसी सांगत सत्य वृत्तांत ।
पाहें पां वेदांचा दृष्टांत ।
नारायणें सेविलें अमृत ।
श्वेत झाला महादेव ॥२॥
शंभूनें गिळिलें हलाहल ।
म्हणोनि विष्णु झाला निळा ।
देखत देखत आंधळा ।
क्षणीं होसी गाव्हारा ॥३॥
लक्ष्मी रूपें आपण हरू ।
देवें धरिला शारंगधरु ।
गरुडरूपें महेश्वरु ।
वाहन झाला विष्णूचें ॥४॥
शक्तिरूपें शारंगपाणी ।
नारायण झाला भवानी ।
शारंगधर नंदी होऊनि ।
सन्मुखासनीं बैसला ॥५॥
एक तो एका वेगळा नाहीं ।
दृष्टांत तूं आगमीं पाहीं ।
नामा म्हणे एक केशव ध्यायीं ।
हरिहर पाहीं ज्याचे अवतार ॥६॥

आकारीक नाम जीवाने ठेविलें

आकारीक नाम जीवाने ठेविलें ।
शिवानें तें केलें निर्विकल्प ॥१॥
जीवशिव दोन्ही विराळे ज्यामाजीं ।
तें नाम राहिलें आद्य आहे ॥२॥
तया नामाविण जावयासी ठाव ।
नाहीं दुजा भाव तिळभरी ॥३॥
नामदेव म्हणे नाम घनदाट ।
प्रपंच निवांत नामापरी ॥४॥

आपुली पदवी सेवकासी द्यावी

आपुली पदवी सेवकासी द्यावी ।
तो एक गोसावी पांडुरंग ॥१॥
भावाचा आहुकता मुलला भक्तिसुखा ।
सोपविला फुका नामासाठीं ॥२॥
प्रेमाचा जिव्हाळा नामाची आवडी ।
क्षण एक न सोडी संग त्याचा ॥३॥
नामा म्हणे आम्हां दीनांचें माहेर ।
तो एक उदार पांडुरंग ॥४॥

विठ्ठल नामीं आळस न करीं गव्हारा

विठ्ठल नामीं आळस न करीं गव्हारा ।
वायांचि येरझारा शिणतोसी ॥१॥
हरी उच्चारण करीं हा विचार ।
नामचि साचार उद्धरण ॥२॥
मी म्हणतां अहंता वाढे हें सर्वथा ।
परी भजना परता नाहीं मार्ग ॥३॥
मायाजाळ विषय तोडी तोडी सांठा ।
विठ्ठल नाम पाठा वोळगे जना ॥४॥
सर्व हें लटिकें मोहजाळ फिकें ।
नामेंविण एकें नाहीं दुजें ॥५॥
नामा म्हणे उपदेश भजे केशवास ।
वैकुंठ निवास वोळगे तुज ॥६॥

अवघे ते दैवाचे विठ्ठल म्हणती वाचे

अवघे ते दैवाचे विठ्ठल म्हणती वाचे ।
अवघें कुळ त्याचें पुण्यवंत ॥१॥
अवघेचि संसारी जाणावे ते धन्य ।
ज्याचें प्रेम पूर्ण पांडुरंगीं ॥२॥
अवघा विठ्ठल भोगिती दिनरातीं ।
वोळगे किंकरवृत्ती नामा त्यातें ॥३॥

आम्हीं विठोबाचे दूत

आम्हीं विठोबाचे दूत ।
यम आणूं शरणांगत ॥१॥
मुखें नाम हातीं टाळी ।
महापापां करूं होळी ॥२॥
करूं हरिनामाचा घोष ।
कुंभपाक पाडूं ओस ॥३॥
करूं कथा कीर्तन ।
तोडूं यमाचे बंधन ॥४॥
एवढा प्रताप नामाचा ।
रीघ नोहे कळिकाळाचा ॥५॥
ऐसा नामा यशवंत ।
विठोबाचा शरणांगत ॥६॥

ब्राह्मण हो शूद्र वैश्य नारीनर

ब्राह्मण हो शूद्र वैश्य नारीनर ।
सर्वांसी आधार नाम सत्य ॥१॥
नामाविण गति नाहीं हो आणीक ।
वैकुंठनायक बोले मुखें ॥२॥
परी तेंचि नाम पाहावें शोधून ।
चौर्‍यांशी खाणी चुके तेव्हां ॥३॥
नामा म्हणे आतां सद्गुरु वंदुनी ।
नाम घ्या शोधोनि सत्यमुक्त ॥४॥

ब्राह्मणा न कळे आपुलें तें वर्म

ब्राह्मणा न कळे आपुलें तें वर्म ।
गवसे परब्रह्म नाम एका ॥१॥
लहान थोरांसी करितों प्रार्थना ।
दृढ नारायणा मनीं धरा ॥२॥
सर्वांप्रती माझी हेचि पैं विनंती ।
आठवा श्रीपती आपुले मनीं ॥३॥
केशव नारायण करावें आचमन ।
तेंचि संध्यास्नान कर्म तया ॥४॥
नामा म्हणे हेंचि करा नित्य भजन ।
ब्रह्मार्पण साधन याचे पायीं ॥५॥

गीता हेचि गंगा गुह्यभाव पैं गा

गीता हेचि गंगा गुह्यभाव पैं गा ।
नाम हेंचि जगा सोडवण ॥१॥
सर्व ब्रह्म हरी सांगतसे मुरारी ।
विश्वरूप श्रीहरी आपण झाला ॥२॥
उपदेश अर्जुना जनीं जनार्दना ।
अखंड भावना भूतदया ॥३॥
नामा म्हणे सर्व आहे हाचि देव ।
उदार माधव सर्वांभूतीं ॥४॥

गातां विठोबाची कीर्ति

गातां विठोबाची कीर्ति ।
महापातकें जळती ॥१॥
सर्व सुखाचा आगर ।
उभा असे विटेवर ॥२॥
आठवितां पाय त्याचे ।
मग तुम्हां भय कैंचे ॥३॥
काया वाचा मनें भाव ।
जनी म्हणे गावा देव ॥४॥

एक नाम अवघें सार

एक नाम अवघें सार ।
वरकड अवघें तें असार ॥१॥
म्हणोनियां परतें करा ।
आधीं विठ्ठल हें स्मरा ॥२॥
जनी देवाधिदेव ।
एक विठ्ठल पंढरीराव ॥३॥

काय हें करावें

काय हें करावें ।
धनवंतादि अवघे ॥१॥
तुझें नाम नाहीं जेथें ।
नको माझी आस तेथें ॥२॥
तुजविण बोल न मानीं ।
करीं ऐसें म्हणे जनी ॥३॥

नाम विठोबाचें घ्यावें

नाम विठोबाचें घ्यावें ।
मग पाउल टाकावें ॥१॥
नाम तारक हें थोर ।
नामें तारिले अपार ॥२॥
अजामेळ उद्धरिला ।
चोखामेळा मुक्तीस नेला ॥३॥
नाम दळणीं कांडणीं ।
म्हणे नामयाची जनी ॥४॥

नाम विठोबाचें थोर

नाम विठोबाचें थोर ।
तरला कोळी आणि कुंभार ॥१॥
ऐसी नामाची आवडी ।
तुटे संसाराची बेडी ॥२॥
नाम गाय वेळोवेळां ।
दासी जनीस नित्य चाळा ॥३॥

हरिहर ब्रह्मादिक

हरिहर ब्रह्मादिक ।
नामें तरले तिन्हीं लोक ॥१॥
ऐसा कथेचा महिमा ।
झाली बोलावयाची सीमा ॥२॥
जपें तपें लाजविलीं ।
तीर्थें शरणागत आलीं ॥३॥
नामदेवाचे कीर्ती ।
ध्वजा आल्या स्वर्गाहुनी ॥४॥
श्रुती देती ग्वाही ।
जनी म्हणे सांगूं कायी ॥५॥

तो हा भक्तांचे तोडरीं

तो हा भक्तांचे तोडरीं ।
वाचे उच्चारितां हरी ॥१॥
काम होऊनि निष्काम ।
काम भावभक्ति प्रेम ॥२॥
तो हा पूर्णकाम होय ।
अखंडित नाम गाय ॥३॥
काम निष्काम झाला मनीं ।
वंदी नाचे दासी जनी ॥४॥

जन्मा येऊनियां देख

जन्मा येऊनियां देख ।
करा देहाचें सार्थक ॥१॥
वाचे नाम विठ्ठलाचें ।
तेणें सार्थक देहाचें ॥२॥
ऐसा नामाचा महिमा ।
शेषा वर्णितां झाली सीमा ॥३॥
नाम तारक त्रिभुवनीं ।
म्हणे नामयाची जनी ॥४॥

नाम फुकट चोखट

नाम फुकट चोखट ।
नाम घेतां नये वीट ॥१॥
जड शिळा ज्या सागरीं ।
आत्माराम नामें तारी ॥२॥
पुत्रभावें स्मरण केलें ।
तया वैकुंठासी नेलें ॥३॥
नाममहिमा जनी जाणे ।
ध्यातां विठ्ठलचि होणें ॥४॥

विठ्ठल नामाची नाहीं गोडी

विठ्ठल नामाची नाहीं गोडी ।
काळ हाणोनि तोंड फोडी ॥१॥
गळां बांधोनि खांबासी ।
विघ्न लाविती जिव्हेसी ॥२॥
ऐसा अभिमानी मेला ।
नरककुंडीं थारा त्याला ॥३॥
नामा बोध करी मना ।
दासी जनी लागे चरणा ॥४॥

निराकाराचें नाणें

निराकाराचें नाणें ।
शुद्ध ब्रह्मींचें ठेवणें ॥१॥
प्रयत्नें काढिलें बाहेरी ।
संत साधु सौदागरीं ॥२॥
व्यास वसिष्ठ नारदमुनी ।
टांकसाळ घातली त्यांनीं ॥३॥
उद्धव अक्रूर स्वच्छंदीं ।
त्यांनीं आटविली चांदी ॥४॥
केशव नामयाचा शिक्का ।
हारप चाले तिन्ही लोकां ॥५॥
पारख नामयाची जनी ।
वरती विठोबाची निशाणी ॥६॥

जपतां नाम विठ्ठलाचें

जपतां नाम विठ्ठलाचें ।
भय नाहीं हो काळाचें ॥१॥
नाममंत्र त्रिअक्षर ।
करी सदा तो उच्चार ॥२॥
विठ्ठल नामें सुख आनंद ।
भानुदासा परमानंद ॥३॥

नामाचा महिमा शुक सांगे

नामाचा महिमा शुक सांगे ।
परीक्षिती राजा जाणे अंगें ॥१॥
जपतांचि रामकृष्ण नाम ।
दहन होती कर्माकर्म ॥२॥
नामें दया शांति क्षमा ।
नामें शीतळ शंकर उमा ॥३॥
नाम जप ध्यानीं मनीं ।
भानुदास वंदितो चरणीं ॥४॥

तारक नाम सोपें साचें

तारक नाम सोपें साचें ।
विठ्ठल विठ्ठल वदतां वाचे ॥१॥
जन्ममृत्यूचें खंडन ।
पापतापाचें दहन ॥२॥
नामें निजध्यास देखा ।
भानुदासा सुख सुखा ॥३॥

एक नामापरतें साधन

एक नामापरतें साधन ।
नाहीं नाहीं दुजें आन ॥१॥
वायां धावती वराडी ।
करिती संसाराची जोडी ॥२॥
न चुके जन्ममरण येरझारा ।
हें तों नकळे पामरा ॥३॥
नामावांचुनी जें जें कर्म ।
अवघा जाणा तो अधर्म ॥४॥
भानुदास प्रेमे नाचे ।
सदा नामघोष वाचे ॥५॥

चार युगांमाजीं पावन

चार युगांमाजीं पावन ।
कळीमाजीं सोपें भजन ॥१॥
मना दृढ करुनि साचा ।
विठ्ठल विठ्ठल वदे वाचा ॥२॥
संकल्प नको भिन्न ।
तेणें पावे हरिचरण ॥३॥
नामें जिवींचा जिव्हाळा ।
भानुदास जीवनकळा ॥४॥

तुमचें नाम गोड नाम गोड

तुमचें नाम गोड नाम गोड ।
पुरवी कोड जीवाचें ॥१॥
वाचे सुलभ नामावळी ।
महादोषां होय होळी ॥२॥
सुख अनुपम्य गातां नाम ।
भानुदास म्हणे आम्हां विश्राम ॥३॥

कल्पना अविद्या सांडोनियां गोडी

कल्पना अविद्या सांडोनियां गोडी ।
रामनाम जोडी करीं बापा ॥१॥
येर तें मायिक नको पडूं छंदा ।
आठवी गोविंदा एकपणें ॥२॥
द्वैताची तें वाढी छेदूनियां काढी ।
नामाची तूं गुढी उभवी सदा ॥३॥
भानुदास म्हणे सांडोनि कल्पना ।
चिंती तूं चरणा विठोबाच्या ॥४॥

ऐका नामाचें महिमान

ऐका नामाचें महिमान ।
नाम पावन तें जाण ॥१॥
हास्य विनोद घेतां नाम ।
तरती जन ते अधम ॥२॥
एकाजनार्दनीं धरीं विश्वास ।
नाम नासती दोष कळिकाळाचे ॥३॥

नामाचें महिमान सादर ऐका

नामाचें महिमान सादर ऐका ।
तारियले देखा महापापी ॥१॥
पापाची ते राशी अजामेळ जाण ।
जपतांचि पावन नामें जाहला ॥२॥
गणिका पांखरूं नाम जपे सदा ।
नोहे तिसरी बाधा गर्भवासा ॥३॥
एकाजनार्दनीं कळीमाजीं नाम ।
उत्तम उत्तम जपा आधीं ॥४॥

दोषी पापराशी नामाचे धारक

दोषी पापराशी नामाचे धारक ।
होतां तिन्हीं लोक वंदिती माथां ॥१॥
नामाचें महिमान नामाचें महिमान ।
नामाचें महिमान शिव जाणे ॥२॥
जाणती ते ज्ञानी दत्त कपिल मुनी ।
शुकादिक जनीं धन्य जाहले ॥३॥
एकाजनार्दनीं नाम परिपूर्ण ।
सांपडली खूण गुरुकृपे ॥४॥

जगासी तारक हरि हा उच्चार

जगासी तारक हरि हा उच्चार ।
सर्व येरझार खुंटे जेणें ॥१॥
पाहतां ब्रह्मांडीं व्यापक तो हरी ।
सबाह्य अभ्यंतरीं भरलासे ॥२॥
एका जनार्दनीं रिता ठाव कोठें ।
पुंडलिक पेठे उभा नीट ॥३॥

नाम तारक या मेदिनीं

नाम तारक या मेदिनीं ।
नाम सर्वांचे मुकुटमणी ।
नाम जपे शूळपाणी ।
अहोरात्र सर्वदा ॥१॥
तें हें सुलभ सोपारें ।
काम क्रोध येणें सरे ।
मोह मद मत्सर नुरे ।
नाममात्रें त्रिजगतीं ॥२॥
घेऊनि नामाचें अमृत ।
एकाजनार्दनीं झाला तृप्त ।
म्हणोनि सर्वांतें सांगत ।
नाम वाचे वदावें ॥३॥

नाम तारक हें क्षितीं

नाम तारक हें क्षितीं ।
तरले आणि पुढें तरती ॥१॥
न लगे साधन मंडण ।
नामें सर्व पाप दहन ॥२॥
योगयागांची परवडी ।
नामापुढें वायां गोडी ॥३॥
नाम वाचे आवडी देखा ।
म्हणे जनार्दन एका ॥४॥

नाम पावन पावन

नाम पावन पावन ।
नाम दोषांसी दहन ।
नाम पतितपावन ।
कळीमाजीं उद्धार ॥१॥
गातां नित्य हरिकथा ।
पावन होय श्रोता वक्ता ।
नाम गाऊनि टाळी वाहतां ।
नित्ययुक्त प्राणी तो ॥२॥
एकाजनार्दनीं नाम ।
भवसिंधु तारक नाम ।
सोपें सुगम वर्म ।
भाविकांसी निर्धारें ॥३॥

येणेंचि नामें तारिलें बहुतां

येणेंचि नामें तारिलें बहुतां ।
दोषी तो पुरता अजामेळ ॥१॥
गणिका आणि बाळा अजामेळ भिल्लणी ।
गोपाळ गौळणी तारियल्या ॥२॥
गजेंद्र तो पशु नाडितां जळचरें ।
धांवे देव सत्वर ब्रीदासाठीं ॥३॥
प्रल्हादा संकट पडतां निवारी ।
चोखियाचें करी बाळंतपण ॥४॥
दामाजीचा महार होऊनियां ठेला ।
उणेंपण त्याला येऊं नेदी ॥५॥
एकाजनार्दनीं भक्तांचा अंकित ।
उभाचि तिष्ठत विटेवरी ॥६॥

नाम पावन तिहीं लोकीं

नाम पावन तिहीं लोकीं ।
मुक्त जाहले महापातकी ॥१॥
नाम पांचां हें श्रेष्ठ ।
नाम जपे तो वरिष्ठ ॥२॥
नाम जपे नीळकंठ ।
वंदिताती श्रेष्ठ श्रेष्ठ ॥३॥
नाम जपे हनुमंत ।
तेणें अंगीं शक्तिवंत ॥४॥
नाम जपे पुंडलीक ।
उभा वैकुंठनायक ॥५॥
नाम ध्यानीं मनीं देखा ।
जपे जनार्दनीं एका ॥६॥

नाम गाये तो पवित्र क्षितीं

नाम गाये तो पवित्र क्षितीं ।
नामें उद्धार त्रिजगतीं ॥१॥
ज्याचें उच्चारितां नाम ।
निवारे क्रोध आणि काम ॥२॥
वेदशास्त्रीं विवेकी संपन्न ।
नामें होताती पावन ॥३॥
नामें उत्तम अधमां गती ।
एका जनार्दनीं ध्याये चित्तीं ॥४॥

हरिनामें तरले

हरिनामें तरले ।
पशुपक्षी उद्धरले ॥१॥
ऐसी व्याख्या वेदशास्त्रीं ।
पुराणें सांगताती वक्त्रीं ॥२॥
नामें प्रल्हाद तरला ।
उपमन्यु अढळपदीं बैसला ॥३॥
नामें तरली ती शिळा ।
तारियला वानरमेळा ॥४॥
हनुमंत ज्ञानी नाम ।
गणिका निजधामीं नाम ॥५॥
नामें पावन वाल्मिक ।
नामें अजामेळ झाला देख ॥६॥
नामें चोखामेळा पावन ।
नामें कबीर कमाळ तरले जाण ॥७॥
नामें उंच नीच तारिले ।
एकाजनार्दनीं नाम बोले ॥८॥

नामें पाषाण तरले

नामें पाषाण तरले ।
महापापी उद्धरले ।
राक्षसादि असुर तरे ।
एका नामें हरीच्या ॥१॥
घेई घेई नाम सदा ।
तेणें तुटेल आपदा ।
निवरेल बाधा ।
पंचभूतांची निश्चयें ॥२॥
हो कां पंडित ब्रह्मज्ञानी ।
तरती तारती मेदिनी ।
शरण एकाजनार्दनीं ।
नाम उच्चारणीं आनंद ॥३॥

हरीचे नामें हरीचे भक्त

हरीचे नामें हरीचे भक्त ।
उद्धरले असंख्यात ॥१॥
दैत्य दानव मानव ।
ऋषि वानर जीव सर्व ॥२॥
वृक्ष पाषाणादि तृण ।
हरिनामें तो पावन ॥३॥
पशु पक्षी अबळा ।
एकाजनार्दनीं तरल्या ॥४॥

हरिनामामृतें तरले अपार

हरिनामामृतें तरले अपार ।
ध्यास वाल्मिकादि निर्धार तरले जाण ॥१॥
सेवेचेनि मिसें अक्रूर तरला ।
उद्धवोनि जाहला हृदयामाजीं ॥२॥
सख्यत्वयोगें अर्जुन तरला ।
प्रत्यक्ष भेटला कृष्णराव ॥३॥
दास्यत्व निकटीं हनुमंता भेटी ।
हृदयसंपुटीं राम वसे ॥४॥
नामधारकपणें प्रल्हादु तरला ।
प्रत्यक्ष देखिला नरहरी ॥५॥
उपमन्यु बाळक दुधाचिया छंदें ।
तयासी गोविंदें कृपा केली ॥६॥
ऐसे अपरंपार तरले नामस्मरणीं ।
एकाजनार्दनीं नाम जपे ॥७॥

नामपाठ प्रेम सांवता तो गाये

नामपाठ प्रेम सांवता तो गाये ।
हृदयकमळीं वाहे नारायणा ॥१॥
नामपाठ निका ।
सुख लागे देखा देव त्यासी ॥२॥
जनार्दनाचा एका ऐकोनियां बोल ।
सांगत नवल संतांपुढें ॥३॥

नाम श्रेष्ठ तिहीं लोकीं

नाम श्रेष्ठ तिहीं लोकीं ।
म्हणोनि शिव नित्य घोकी ॥१॥
सदा समाधी शयनीं ।
राम चिंती ध्यानीं मनीं ॥२॥
अखंड वैराग्य वाणलें अंगीं ।
म्हणोनि वंद्य सर्वां जगीं ॥३॥
एकाजनार्दनीं वाचे ।
नाम वदे सर्वदा साचें ॥४॥

नामामृतापुढें

नामामृतापुढें ।
कायसें अमृत बापुडें ॥१॥
ऐसा नामाचा बडिवार ।
गोडी जाणे गिरिजावर ॥२॥
नाम जोडे ब्रह्मज्ञान ।
भुक्तिमुक्ति नामें जाण ॥३॥
एकाजनार्दनीं सार ।
ब्रह्मज्ञानाचें हें घर ॥४॥

नामें घडे निजशांती

नामें घडे निजशांती ।
तेथें वसे भुक्तिमुक्ति ।
नाम तारक त्रिजगतीं ।
दृढभावें आठवितां ॥१॥
म्हणोनि घेतलासे लाहो ।
रात्रंदिवस नाम गावो ।
कळिकाळाचें भेवो ।
सहज तेथें पळतसे ॥२॥
मज मानला भरंवसा ।
नामीं आहे निजठसा ।
एकाजनार्दनीं सर्वेशा ।
नाम जपे अंतरीं ॥३॥

सर्वकाळ ज्यांचा नेम

सर्वकाळ ज्यांचा नेम ।
वाचे विठ्ठलाचें नाम ।
दुजा नाहीं कांहीं श्रम ।
विठ्ठल विठ्ठल वदती ॥१॥
धन्य पुण्य तया साचें ।
नामस्मरण नित्य वाचे ।
त्रिअक्षरी नाम वाचे ।
धन्य त्यांचे पुण्य तें ॥२॥
ऐसा सरे जया नेम ।
तया सोय राखे आत्माराम ।
एकाजनार्दनीं परम ।
प्रिय तो देवाचा ॥३॥

नामापाशीं तिष्ठे देव

नामापाशीं तिष्ठे देव ।
नामापाशीं वसे भाव ।
नामापाशीं मुक्ति गौरव ।
अहर्निशीं वसतसे ॥१॥
नामापाशीं ऋद्धिसिद्धी ।
नामापाशीं ते समाधी ।
नामें तुटती उपाधी ।
जन्मोजन्मींच्या ॥२॥
नामापाशीं भुक्तिमुक्ति ।
नामापाशीं ते विरक्ति ।
नामें पातकें नासती ।
बहु जन्मांचीं ॥३॥
एकाजनार्दनीं नाम ।
गातां निरसे भवश्रम ।
साधन उत्तम ।
कलियुगामाझारीं ॥४॥

नामपाठ गाये सदोदित मनीं

नामपाठ गाये सदोदित मनीं ।
यमाची जाचणी नोहे तया ॥१॥
नामपाठ भावें आदरें जो गाये ।
सर्व सुख पाहें तया होय ॥२॥
जनार्दनाचा एका नामीं धरी आवडी ।
सर्वभावें जोडी नामपाठ ॥३॥

नामपाठ सार वेदाचें तें मूळ

नामपाठ सार वेदाचें तें मूळ ।
शास्त्रांचें तें फळ नामपाठ ॥१॥
योग याग विधी न लगे खटपट ।
नामपाठें स्पष्ट सर्व काय ॥२॥
जनार्दनाचा एका नामपाठ घोकी ।
गुढी तिहीं लोकीं उभारली ॥३॥

नामपाठें गीता ज्ञानेश्वरी होय

नामपाठें गीता ज्ञानेश्वरी होय ।
स्मरे तूं निर्भय ज्ञानदेवीं ॥१॥
नामपाठें सोपीं अक्षरें तीं उच्चार ।
ज्ञानेश्वरी उच्चार करी वाचे ॥२॥
जनार्दनाचा एका ज्ञानेश्वरी ध्याय ।
तेणें मुक्त होय युगायुगीं ॥३॥

नामपाठ ब्रह्म उघड बोले वाचा

नामपाठ ब्रह्म उघड बोले वाचा ।
वेदांतीं तो साचा निर्णय असे ॥१॥
नामपाठें भाव भक्ति तें कारण ।
आणीक साधन नाहीं दुजें ॥२॥
जनार्दनाचा एका गाये तो आवडी ।
तोडियेली बेडी संसाराची ॥३॥

नामपाठ जगीं सोपें तें साधन

नामपाठ जगीं सोपें तें साधन ।
म्हणोनि वर्तन वैष्णव करिती ॥१॥
आनंदें नाचती टाळी वाजविती ।
नामपाठ गाती सर्वभावें ॥२॥
जनार्दनाचा एका भुलला नामपाठीं ।
म्हणोनि वैकुंठीं घर केलें ॥३॥

गांवही सहस्र ब्राह्मण

गांवही सहस्र ब्राह्मण ।
तृप्त केलिया भोजन ।
पुण्यक्षेत्रींचा एकचि जाण ।
सुकृत तितुकेंचि जोडे ॥१॥
ऐसे पुण्यक्षेत्रींचे दश एक ।
तृप्त केलिया पाठक ।
पाहतां सुकृत ।
तितुकेंचि जोडे ॥२॥
ऐसे सहस्र वेदपाठक ।
तृप्त केलिया पंडित एक ।
पाहतां सुकृत ।
तितुकेंचि जोडे ॥३॥
तैसेचि पंडित सहस्र एक ।
तृप्त केलिया संन्यासी देख ।
तरी तें सुकृत तितुकेंचि जोडे ॥४॥
तैसे सहस्र संन्यासी ।
गणित एक परमहंस ।
पाहतां सुकृतासी ।
एक तृप्त केलिया ॥५॥
परमहंसीं सहस्र गणनी ।
तैसीच ब्रह्मज्ञानाची मांडणी ।
जोडे सुकृत तृप्तकरणीं ।
एक ब्रह्मवेत्ता ॥६॥
उपमा देतां ब्रह्मवेत्यासी ।
पाहतां ब्रह्मांडीं नाहीं त्यासी ।
तृप्त केलिया ब्रह्मवेत्यासी ।
हरिहर तृप्त ॥७॥
ऐसे वेत्ते अपरंपार ।
नये नामधारका बरोबर ।
नामधारका सादर ।
पाहे एकाजनार्दनीं ॥८॥

झाला नामपाठ झाला नामपाठ

झाला नामपाठ झाला नामपाठ ।
मोक्षमार्ग वाट सोपी झाली ॥१॥
आवडी आदरें नामपाठ गाये ।
हरिकृपा होय तयावरी ॥२॥
जनार्दनाचा एका नामपाठें निका ।
तोडियेली शाखा अद्वैताची ॥३॥

नाम तें ब्रह्म नाम तें ब्रह्म

नाम तें ब्रह्म नाम तें ब्रह्म ।
नामापाशीं नाहीं कर्म विकर्म ॥१॥
अबद्ध पढतां वेद बाधी निषिद्ध ।
अबद्ध नाम रटतां प्राणी होती शुद्ध ॥२॥
अबद्ध मंत्र जपतां जापक चळे ।
अबद्ध नाम जपतां जडमूढ उद्धरले ॥३॥
स्वधर्म कर्म करी पडे व्यंग ।
विष्णुस्मरणें तें समूळ होय सांग ॥४॥
नामापाशीं नाहीं विधिविधान ।
आसनीं शयनीं भोजनीं नाम पावन ॥५॥
एका जनार्दनीं नाम निकटीं ।
ब्रह्मानंदीं भरली सृष्टी ॥६॥

योग याग तप व्रतें आचरितां

योग याग तप व्रतें आचरितां ।
नाम सोपें गातां सर्व जोडे ॥१॥
पाहोनियां प्रचीत नाम घे अनंत ।
तुटे नाना घात जप नाम ॥२॥
एकाजनार्दनीं नामाचा महिमा ।
वर्णितां उपरमा होय आम्हां ॥३॥

नामें प्राप्त नित्यानंद

नामें प्राप्त नित्यानंद ।
नामें होय परमपद ।
नामें निरसे भवकंद ।
नाम तारक निर्धार ॥१॥
हेंचि मना दृढ धरीं ।
वायां नको पडूं फेरी ।
तेणें होसी हावभरी ।
मग पतनीं पडसील ॥२॥
म्हणे एका जनार्दन ।
नामें तरती अधम जन ।
नामें होय प्राप्त पूर्ण ।
वैकुंठचि निर्धारें ॥३॥

नामपाठ गाय संतांचे संगतीं

नामपाठ गाय संतांचे संगतीं ।
नाहीं पुनरावृत्ति तया मग ॥१॥
नामपाठ गाये सर्वभावें मनीं ।
चुकेल आयणी गर्भवास ॥२॥
जनार्दनाचा एका नामपाठ गाये ।
जनार्दन पाहे जनीं वनीं ॥३॥

सकळ साधनांचें सार

सकळ साधनांचें सार ।
मुखीं नामाचा उच्चार ॥१॥
सकळ तपांचें जें सार ।
मुखीं नामाचा उच्चार ॥२॥
सकळ ज्ञानाचें जें सार ।
मुखीं नामाचा उच्चार ॥३॥
सकळ ब्रह्मविद्येचें जें घर ।
एका जनार्दनाचें माहेर ॥४॥

सर्वांमाजीं सार नाम विठोबाचें

सर्वांमाजीं सार नाम विठोबाचें ।
सर्व साधनांचें घर जें कां ॥१॥
सहा चार अठरा वर्णिताती कीर्ति ।
नामें मोक्षप्राप्ती अर्धक्षणीं ॥२॥
शुकादिकीं नाम साधिलेंसे दृढ ।
प्रपंच काबाड निरसिलें ॥३॥
एकाजनार्दनीं जनीं ब्रह्मनाम ।
तेणें नेमधर्म सर्व होय ॥४॥

सुलभ सोपारें नाम मुखीं गातां

सुलभ सोपारें नाम मुखीं गातां ।
पातकांच्या चळथा कांपताति ॥१॥
हरिनाम सार वाचे तो उच्चार ।
तरले नारीनर नाममात्रें ॥२॥
वेदांत सिद्धांत तयांचा संकेत ।
नामें होती मुक्त महापापी ॥३॥
एका जनार्दनीं निजसार ।
नाम परात्पर जपती सर्व ॥४॥

महामंत्र हरीचें नाम

महामंत्र हरीचें नाम ।
तरती अधमादि अधम ।
हाचि कलिमाजीं धर्म ।
नामापरतें न देखे ॥१॥
जगीं नाम तारक नौका ।
आन उपाय नाहीं देखा ।
साधन साधितां साधकां ।
नामापरतें थोर नाहीं ॥२॥
धरा विश्वास बांधा गांठी ।
नाम जपा जगजेठी ।
एकाजनार्दनीं भय पोटीं ।
नाहीं तुम्हां काळाचें ॥३॥

अष्टांग साधन न करीं वाउगें

अष्टांग साधन न करीं वाउगें ।
धूम्रपान वेगें कासया करिसी ॥१॥
मनीं हरी धरीं मनीं हरी धरीं ।
वाउगा तूं फेरी पडूं नको ॥२॥
साधन फुकट वाउगे ते कष्ट ।
धरीं हरी वरिष्ठ मनामाजीं ॥३॥
साधन साधितां शिणताती मुनी ।
तो हरी कीर्तनीं नाचतसे ॥४॥
सायास नलगे करावे ते कांहीं ।
एकाजनार्दनीं पायीं बुडी दिली ॥५॥

चिंतन तें सोपें जगीं

चिंतन तें सोपें जगीं ।
रामकृष्ण म्हणा सत्संगीं ।
उणें पडों नेदी व्यंगीं ।
देव धांवे चिंतनें ॥१॥
चिंतन करितां द्रौपदी ।
पावलासे भलते संधीं ।
कपीश्वरांची मांदी ।
तृप्त केली क्षणमात्रें ॥२॥
चित्त रक्षी अर्जुना ।
लागों नेदी शक्ति बाणा ।
होऊनी अंकणा ।
रथारूढ बैसला ॥३॥
चिंतनें प्रल्हाद तारिला ।
जळीं स्थळीं सांभाळिला ।
एकाजनार्दनीं भला ।
चिंतनाचा अंकित ॥४॥

नामपाठ विठ्ठल पंचविसावा वाचे

नामपाठ विठ्ठल पंचविसावा वाचे ।
सार्थक जन्माचें झालें झालें ॥१॥
विठ्ठल विठ्ठल वदतां वो वाचे ।
सार्थक जन्माचें झालें साचें ॥२॥
जनार्दनाचा एका नामपाठ गाय ।
विठ्ठल विठ्ठल ध्याये वेळोवेळां ॥३॥

चिंतन बळीद्वारीं बंधन

चिंतन बळीद्वारीं बंधन ।
चिंतन होय समाधान ।
न म्हणे उच्छिष्ट अथवा पूर्ण ।
चिंतनेंचि सुख पसरी ॥१॥
चिंतिती भोळे भाविक जन ।
तयांचे घरीं नाना विध ।
धर्माघरीं उच्छिष्ट जाण ।
चिंतनासाठीं काढीतसे ॥२॥
चिंतनासाठीं सारथी जाहला ।
चिंतनासाठीं उभा ठेला ।
चिंतनेंचि गोविला ।
पुंडलिकें अद्यापि ॥३॥
चिंतनें उभा विटेवरी ।
न बैसे अद्यापिवरी ।
एकाजनार्दनीं निर्धारीं ।
चिंतन सोपें सर्वांत ॥४॥

चिंतनीं केला उद्धार

चिंतनीं केला उद्धार ।
चिंतनें तरले नारीनर ।
पशुपक्ष्यादि सचराचर ।
चिंतनेंचि तारिले ॥१॥
एवढी चिंतनाची थोरी ।
महापापां होय बोहरी ।
याती कुळाची वारी ।
कोण पुसे थोरिवा ॥२॥
भुक्तिमुक्तीचें सांकडें ।
तया न पडेचि बापुडें ।
चिंतनेंचि कोडें ।
सर्व हरे तयांचें ॥३॥
एकाजनार्दनीं मन ।
दृढ ठेवावें बांधून ।
चिंतनेंचि जाण ।
सर्व लाभ घडती ॥४॥

चिंतन तें हरिचरण

चिंतन तें हरिचरण ।
हेंचि कलीमाजीं प्रमाण ।
सर्व पुण्याचें फळ जाण ।
नामस्मरण विठ्ठल ॥१॥
मागें तरले पुढें तरती ।
याची पुराणीं प्रचिती ।
वेदशास्त्र जया गाती ।
श्रुतीहि आनंदें ॥२॥
हेंचि सर्वांसी माहेर ।
भूवैकुंठ पंढरपूर ।
एका जनार्दनीं नर ।
धन्य जाणा तेथींचे ॥३॥

पशु पक्षी वनचरें

पशु पक्षी वनचरें ।
श्वान श्वापदादि सकळ ॥१॥
पडतां नामघोष कानीं ।
पावन होती इथें जनीं ॥२॥
चतुष्पाद आणि तरुवर ।
नामें उद्धार सर्वांसी ॥३॥
उंच नीच नको याती ।
ब्राह्मणादि सर्वांसी ॥४॥
एकाजनार्दनीं अभेद ।
नामीं नाहीं भेदाभेद ॥५॥

अष्टादश पुराणें सांगती बडिवार

अष्टादश पुराणें सांगती बडिवार ।
नाम साराचें सार कलियुगीं ॥१॥
तारिले पातकी विश्वासघातकी ।
मुक्त झाले लोकीं तिहीं सत्य ॥२॥
सर्वांत सार नामजपु निका ।
जनार्दनाचा एका घोकितसे ॥३॥

तारिले नामें अपार जन

तारिले नामें अपार जन ।
ऐसा महिमान नामाचें ॥१॥
अधम तरले नवल काय ।
पाषाण ते पाहें तारियले ॥२॥
दैत्य दानव ते राक्षस ।
नामें साचार मुक्तिपद ॥३॥
एकाजनार्दनीं नाम सार ।
जपा निरंतर हृदयीं ॥४॥

साधन सोपें नाम वाचे

साधन सोपें नाम वाचे ।
तेणें भंगती पापाचे ।
विश्वासियातें साचें ।
नाम तारक कलियुगीं ॥१॥
अहोरात्र वदतां वाणी ।
ऐसा छंद ज्याचे मनीं ।
त्याचेनि धन्य ही मेदिनी ।
तारक तो सर्वांसी ॥२॥
एकाजनार्दनीं नाम ।
भाविकांचे पुरे काम ।
अभागियांतें वर्म ।
नव्हे नव्हे सोपारें ॥३॥

भाग्याचें भाग्य धन्य ते संसारीं

भाग्याचें भाग्य धन्य ते संसारीं ।
सांठविती हरी हृदयामाजीं ॥१॥
धन्य त्यांचें कुळ धन्य त्यांचें कर्म ।
धन्य त्यांचा स्वधर्म नाम मुखीं ॥२॥
संकटीं सुखांत नाम सदा गाय ।
न विसंबे देवराय क्षण एक ॥३॥
एका जनार्दनीं धन्य त्यांचें दैव ।
उभा स्वयमेव देव घरीं ॥४॥

जेणें नाम धारिलें कंठीं

जेणें नाम धारिलें कंठीं ।
धांवे त्याच्या पाठींपोटीं ॥१॥
नाम गातां जनीं वनीं ।
आपण उभा तेथें जाउनी ॥२॥
नामासाठीं मार्गीं धांवे ।
इच्छिलें तेणें पुरवावें ॥३॥
याती कुळ तयाचें ।
न पाहे कांहीं साचें ॥४॥
वर्णाची तो चाड नाहीं ।
नाम गातां उभा पाही ॥५॥
एकाजनार्दनीं भोळा ।
नामासाठीं अंकित झाला ॥६॥

राजाला आळस संन्याशाला सायास